เมื่อสายฟ้าฟาดจุดสูงสุด มันหาทางลงที่เร็วที่สุด แต่ในหอคอยกลับหัว สายฟ้าค้างในอากาศ ไม่ยอมแตะดิน งานหินยังยืนอยู่ แต่ทุกรอยแตกถูกแผ่บางด้วยการสั่น ลมพัดโหยผ่านเชิงเทินที่ร้าว แต่ธงยังอยู่ที่ของมัน ถูกถ่วงด้วยฝนที่ดูเหมือนไม่จบ เป็นคืนที่ท้องฟ้าเป็นห้องนิรภัย และทุกนาทีกลั้นลมหายใจ จากพื้น หอคอยดูไม่แตก แม้เบื้องบน ปูนคลายและเก็บความลับไว้
ใต้กำแพงเหล่านี้ สวนผลไม้โบราณงอก ปลูกด้วยมือที่เป็นฝุ่นแล้ว ทับทิมเก่า ผิวหนาเหมือนเกราะ และแยกตามรอยต่อที่มองไม่เห็น เกาะกิ่งที่ปุ่ม น้ำของมันย้อมหินเบื้องล่าง เหนียวและเข้ม เป็นเครื่องหมายของปีด้วยหยดที่ช้าและดื้อ ในครัว หม้อทองแดงเคี่ยวทั้งบ่าย เต็มด้วยผลที่คั้น อากาศหนักด้วยกลิ่นของมัน เตาไฟลุกต่ำ ราวกับจะล่อความหวานออกโดยไม่ให้สิ่งใดเดือดล้น คนครัวคนด้วยช้อนไม้ที่สึกเรียบ นับเวลาขณะฟ้าร้องพึมพำนุ่มเลยหน้าต่าง
ถนนรอบหอคอยวิ่งผ่านดินแดนที่การรบเก่าปั้น ดินจำได้ ในฤดูใบไม้ผลิ สวนองุ่นถูกตัดกลับถึงเนื้อไม้ เถาเลือดน้ำเลี้ยงที่แห้งเป็นเม็ดมืดและลับ ถังไวน์ถูกซ้อนในห้องใต้ดินเย็น ที่เจาะเข้าเนิน หลังประตูที่ค้ำต้านแผ่นดินที่ขยับ ในส่วนเก่าที่สุดของหมู่บ้าน ร้านฟอกหนังทำงานกับหนังที่ดึงจากหุบเขาไกล เมื่อหนังถูกบ่ม กลิ่นลึกขึ้น ใกล้และเกือบเป็นโลหะ และงานดำเนินหลังหน้าต่างที่ปิดม่าน วันแล้ววันเล่า แม้เมื่อพายุรวมตัวและถนนไหลด้วยฝน
ในบางคืน เมื่ออากาศหนาและอับ ท้องฟ้าสั่นด้วยคำสัญญาของพายุที่ไม่แตก ผู้คนรวมในห้องโถงของป้อม ผ้าคลุมแขวนใกล้ประตู รองเท้าบูตเรียงแถว ใครคนหนึ่งเทไวน์ต้มลงถ้วยดิน รสจัด มีขอบของความทรงจำของความร้อนฤดูร้อนและกลิ่นเหล็กของดินโบราณ เรื่องเก่าถูกเล่า เสียงต่ำ เกี่ยวกับปีที่หอคอยล้มและไม่มีใครสร้างใหม่ แต่คืนนี้มันยืนอยู่ และประตูยังปิด ข้างนอก แสงสุดท้ายของวันหลุดไป ทิ้งโลกที่ถูกกดชิด ราวกับทุกกำแพงถือความเงียบของตนเองไว้กับที่
วันนี้ คุณบีบเมล็ดสุดท้ายจากทับทิม ย้อมปลายนิ้วด้วยน้ำ แล้วปล่อยให้ความทรงจำของมันค้างอยู่ ปล่อยให้หม้อทองแดงเก่าเคี่ยวกับกานพลูและผล สูดกลิ่นที่ผูกชั่วขณะนี้กับชั่วขณะก่อนหน้าคุณ ขัดเข็มขัดหรือกระเป๋าที่ช่างฟอกหนังระวังทำ รู้สึกน้ำหนักของปีในทุกตะเข็บ เดินใต้เมฆพายุโดยไม่กางร่ม ได้ยินฟ้าร้อง และไว้ใจว่าหอคอยจะรับไว้อีกสักพัก
สีนำโชควันนี้คือแดงเข้ม
Lucky Color: DarkRed — #8B0000วันยังรับไว้ แม้พายุรออยู่
รากงอกลึกในพื้นดินที่ไม่แตก