Tumataas ang isang sungay sa ibabaw ng mga ulap, tinutusok ang lambong sa pagitan ng nakabaon at ng sumasagot ngayon. Ang mga kabaong, matagal nang sarado, ay dumulas nang bukas na may mababang huni, at nakatayo ang mga tao, nakataas ang mga bisig sa langit, nakataas ang mga mukha sa hindi nababagabag na bubong sa itaas. Dumadaan ang tunog sa mataas na simboryong iyon, gumugulong pababa mula sa hindi nakikitang mga taas, malinaw at mapag-utos, imposibleng malito. Tumawag na ang Paghuhukom, at dapat makinig ang mundo.
Sa itaas, malawak ang langit, walang bagyo o anino, malaki at walang ulap. Sa loob ng mga siglo, hinanap ng mga mandaragat ang ganitong panahon, ang walang hanggang lawak na napakabanayad at walang dungis na tila ang dagat mismo ay salamin ng nasa itaas. Sa mga araw na ganito, umalis ang mga barko ng kalakal sa mga daungan ng Tiro at Sidon, nagtitiwala sa tahimik na arko sa itaas bilang tanda na babantayan ng mga diyos ang kanilang paglalakbay, hindi ginagambala ng bagyo o hamog na nakakabulag. Ang iisang malaking simboryo ang sumalubong sa mga mangangalakal ng disyerto sa Lebante, napakalayo ng abot-tanaw na nangako ito ng mga daang hindi mabibigo. Sa kabila ng Dagat Mediteraneo, ang bubong na ito ay naging tuktok ng mga sinaunang hukuman at katedral, ipininta sa mga kisame ng mga santuwaryo upang pukawin ang damdamin ng huling pagharap—isang langit na nakakakita ng lahat.
Inaalala ng mito ang isang ilog na ang tubig ay sumalamin sa iisang malinaw na lawak. Sa mga lumang kuwento, ang isang tasa na dala ng mga diyos ay minsang dumampi sa ibabaw sa liwayway, kinokolekta ang hamog na magiging unang liwanag ng umaga. Bihira ang ganitong linaw, at ang mga uminom nito sa panaginip ay nagising na may katiyakang dapat baguhin ang kanilang landas, na naganap na ang isang paggising. Ang tasa mismo ay pinukpok mula sa salaming hinila sa mga buhangin ng tag-araw, isang yaman ng tahanan na itinago sa likod ng mga saradong pinto; ang uminom mula rito sa pagliko ng taon ay isang pribadong seremonya, isang pagkakataong marinig sa katahimikan ang sinusubukang sabihin ng mundo.
Sa mga hardin, bumubuka nang malapad ang ilang iris sa ilalim ng mataas na panahong ito, ang mga talulot ay hugis trumpeta, nanginginig sa mga tuwid na tangkay. Namumulaklak sila kapag wala na ang mga hamog na yelo, isang tanda na natapos na ang tulog ng lumang panahon. Tinitipon ng mga bata ang mga bulaklak na ito at pinalulutang sa mga mangkok na porselana, inilalagay ang tubig sa pasimano kung saan sinasalo ng mga talulot ang liwanag mula sa itaas, isang tahimik na paanyaya sa anumang mensaheng naghihintay sa kabila ng salamin.
Ito ang iisang paanyayang matatagpuan sa tahimik na oras bago magliwayway, kapag bumabangon ang mga tahanan bilang tugon sa isang panawagan sa loob. Ibinubukas ang mga kurtina, pinapasok ang unang malinaw na liwanag sa mga baldosa ng kusina. Ang tubig na iniwan sa mga pitsel magdamag ay ibinubuhos bilang handog, isang paraan upang alisin ang tumigil at maging handa sa pagtanggap. Isang bagong kumot, bagong laba, ang inilalatag sa kama upang markahan ang isang pagliko, ang damdamin ng pagtawid mula sa isang kalagayan ng pagkatao tungo sa iba. Kahit sa araw-araw, masasagot ang tawag sa ibabaw ng mga ulap sa pamamagitan ng maliliit na gawang ito: sa paghuhugas ng mga bintana upang makakita nang mas malayo, sa pagsulat ng liham sa isang matagal nang tahimik, sa pagbubukas ng pinto at pagpapapasok ng linaw ng langit sa bahay.
Kung saan tumutunog ang sungay at bumubukas ang mga kabaong, ang malinaw na lawak sa itaas ay kapwa saksi at pangako. Sinasabi nito sa atin na ang anumang natulog ay handa nang bumangon, na tumunog na ang panawagan, at ang nakatago ay maaari nang tumayo sa bukas na hangin. Ngayon, maaaring magdala ang isang tao ng tubig sa labas at hayaang salaminin nito ang langit, o maglakad sa tuktok ng burol at tumingin sa mga bubong at bukirin, o hubarin ang mga lino sa kanilang kama upang magsimulang muli. Sa bawat kilos, nasasagot ang tawag, at dumarating ang linaw nang walang pwersa.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay asul ng kalangitan.
Lucky Color: Azure — #F0FFFFAng langit na walang lihim ay basbas ng araw.
Magsimula kayo sa malinaw; susunod ang lahat ng iba pa.