Tumutunog ang isang trumpeta sa malayo sa ibabaw ng mga ulap. Ang tinig nito, higit na utos kaysa awit, ay gumugulong sa bukas na lupa. Sa ibaba, gumagalaw ang lupa. Ang mga kabaong, kalahating nakabaon sa alaala, ay isinusuko ang kanilang mga natutulog. Bumabangon ang mga tao, nakataas ang mga mukha, inaabot ng mga kamay ang hangin. Hindi banayad ang panawagan. Hinahati nito ang langit at hinihila sa liwanag ng araw ang nakatago. Sa katahimikang ito, ang tawag ay kapwa pagharap at pagpapanibago — isang sandali kung kailan hinihiling ng mundo sa mga lumang kuwento nito na tumayo at sumagot para sa kanilang sarili.
Sa isang lugar, kumikislap sa hangin ang alaala ng isang lumang watawat ng labanan. Dati, dala ito sa harap ng mga hukbo, malalim at mayaman ang tela laban sa alikabok, tinatawag ang mga kawal upang humanda sa sagupaan ng umaga. Sa loob ng mga siglo, pinangunahan ng gayong mga watawat ang mga prusisyon sa mga kalye ng lungsod pagkatapos ng tagumpay, ang tela ay minarkahan ng ulan at ng hipo ng mga kamay ng kasaysayan. Ang mga nagmartsa sa ilalim nito ay naramdaman ang pangako ng pagbabago at ang pasaning dala nito. Sa mga gilid ng bukid, nagtatago ang kulisap na kermes sa mga roble ng Dagat Mediteraneo, hinahangad ng mga mangangalakal ang matigas na balat nito. Ang lihim nito ay isang alkimiya na naglakbay mula sa mga pamilihan ng Persiya hanggang sa mga tindahan ng tina sa Venecia, pinupuno ang mga garapong luwad na tutulo, patak-patak, sa mga kumukulong kawa. Habang tumutunog ang sungay sa ibabaw ng mga ulap, tila umaalingawngaw ito sa mga lumang paglalakbay: mga mangangalakal sa Daan ng Seda, mantsado ang mga kamay habang binibilang ang mga barya; mga tagatina na idinidiin ang basang lana sa mga bariles bago ito matuyo sa hangin.
Isang balabal, bagong laba at basa pa mula sa ilog, ay umiindayog sa isang lubid sa bakuran ng lungsod. Inaalala ng mga tiklop nito ang mga kasuotan ng mga lumang pari at ang mga sintas na isinusuot ng mga iskolar ng pamantasan sa araw ng kanilang tagumpay. Ang gayong tela, minarkahan ng paggawa at seremonya, ay nagtataglay ng alaala ng mga kamay na nag-angat nito mula sa tubig at nagpiga nang tuyo, na nagkinis nito sa harap ng apoy upang magnining ang ibabaw. Ang tawag na gumigising sa mga natutulog ay hindi lamang para sa mga dakila at makapangyarihan, kundi para sa mga nagpanatiling matalas ng kanilang mga kasangkapan sa mga tahimik na silid — ang manghahabi sa kanyang habihan, ang mangungulti sa malamig na bodega, ang mananahi na binabakas ang hugis ng granada sa laylayan ng damit-pangkasal.
May prutas na bumubuka sa ani, makapal at parang balat ang balat nito, sa loob ay puno ng mga butong parang hiyas at malagkit na katas. Sa mga araw ng pista, tumatakbo ang mga bata sa halamanan upang pulutin ang gayong prutas, minamantsahan ang mga pulso at labi habang niyayanig ng tawa ang mga sanga. Tila tumutunog ang sungay sa ibabaw ng mga ulap sa gayong mga sandali, kapag ang karaniwan ay puno ng layunin, kapag humihingi ang mundo ng pansin at pasasalamat. Nananatili ang bango ng tinimplahang alak pagkatapos ng handaan, at sa kusina, ang dikdikan at pambayo, malagkit mula sa paggiling ng safron at mga maliit na bunga, ay nakatayo bilang mga paalala ng pagbabago — laman tungo sa tina, katas tungo sa tela, paggawa tungo sa pagdiriwang.
Ngayon, maaaring iahon ng isang tao ang mantel ng pamilya mula sa baul nito at ihanda ang mesa na para bang naghihintay ng mga pandangal na bisita, o maglakad sa pamilihan at pumili ng isang dakot ng hinog na prutas bilang handog sa pangako ng araw. Maaaring sumulat sa makapal na papel, inaalala ang panahong idinidiin ang mga tatak sa pagkit, at ipadala ninyo ito sa isang taong nangungulila kayo sa tinig. O, sa katahimikan ng umaga, pakinisin ang lumang trumpeta na dilaw na tanso na nakalimutan sa istante, at hayaang tumunog ito, kahit para lamang sa mga ibon sa kabila ng bintana.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay pula ng dugo.
Lucky Color: Crimson — #DC143CTumunog na ang tawag. Tumayo kayo at sumagot.