Nakataas ang isang sungay sa ibabaw ng mga ulap, ang nota nito ay hindi natitinag at mapilit, umaabot pababa sa mundong nasa ilalim. Sa katahimikan, bumubuka ang mga kabaong at nakatayo ang mga tao, nakataas ang mga mukha, malinaw ang mga mata. Sa sandaling ito, ang mundo ay nagiging lugar sa pagitan ng nakatago at ng nahahayag. Hindi nadudulas o nag-aalangan ang tunog ng sungay; minamarkahan nito ang isang wakas at isang simula, isang pagtawid mula sa katahimikan tungo sa una at tiyak na araw pagkatapos ng mahabang gabi. Bawat pigura ay nakatayo na para bang tinawag mula sa sarili nilang taglamig, pinatayo habang tuluy-tuloy at hindi napuputol ang pagbagsak ng niyebe, tinatakpan ang bawat hangganan at alaala ng dating mayroon.
Sa malalayong lupain, may bundok na sumasalo sa unang liwanag ng umaga, hindi nagalaw ang taluktok nito at matalas ang hugis. Matagal na itong ginagamit ng mga manlalakbay upang humanap ng daan sa mga lambak at gubat, sa kaalamang ang tuktok ay hudyat ng kaligtasan at dalisay na direksyon. Sa mga lumang lungsod, nakatayo ang matataas na haligi sa mga bakuran, hinubog ng mga kamay na nag-ingat sa pagkakatulad at kaayusan. Nasaksihan ng mga haliging ito ang pagdaan ng mga siglo, saksi sa mga pagsubok at pagkakasundo, sa mga pag-amin na bumubuo muli ng mga kapalaran. Sa kusina, hinahati ang isang tinapay, malambot ang loob, umaangat ang bango sa mga ulap, ibinabahagi sa mga pumiling bumalik at magsimulang muli.
Sa mga umaga ng monasteryo, sinisindihan ang kandila sa dambana, bago ang pagkit, tuwid at hindi natitinag ang ningas. Tumutunog ang kampana, umaalingawngaw sa tawag ng sungay, at nagtitipon ang pamayanan, bawat tao ay balot sa bagong lablang damit na nakasabit sa maagang araw. Nananatili ang amoy ng sabon; presko at tapat ang hangin, nililinis ang isip sa alikabok ng kahapon. Sa mga kamay ng panadero, minamasa ang masa at pinapatubo sa ilalim ng telang hindi pa nakakilala ng mantsa, nangangako ng pagkain at ng pagkakataong magsimulang muli. Isinusuksok ang isang liham sa sobre sa ibabaw ng mesa, makinis at walang marka ang papel—isang paanyaya upang umamin, magpatawad, o magpahayag.
Minamarkahan ng mga nayon sa hilagang lupain ang paglipat ng panahon sa unang pagbagsak ng bagay na tumatakip sa bawat hardin at bubong, isang hudyat na ang mundo ay ginagawa nang muli. Makapal at ganap ang katahimikang sumusunod, na para bang ang lupa mismo ay pigil ang hininga. Noong sinaunang panahon, binabalutan ng mga manggagamot ang mga sugat ng bagong benda, isang tanda na kahit ang pinakamabigat na pagdurusa ay malalapitan nang may pag-asa at pangako ng aruga. Ang mga lambong sa mga pintuan—para man sa kasal o sa pagluluksa—ay nag-aalok ng pagtatago at paghahayag, nakatayo sa hangganan ng dalawang buhay, dalawang panahon.
Kung maaga kayong magigising, ipagpag ninyo ang bagong lino at hayaang saluhin nito ang hangin ng umaga, o ipatong ninyo ang mga kamay sa tinapay na hindi pa hinihiwa, at ibahagi ito sa isang naghahanap ng ginhawa. Sumulat kayo ng liham sa bagong papel na may hangaring magsabi ng katotohanan, o magsindi ng kandila sa pagsikat ng liwayway at maglaan ng sandali upang makinig sa katahimikan bago lumadlad ang araw. Bawat gawa ay nagpaparangal sa tawag na tumunog na, at sa bagong mundong inaanyaya nito.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay puti.
Lucky Color: White — #FFFFFFMalinaw at sariwa ang tawag upang bumangon.
Hayaang salamin ng inyong mga gawa ang katiyakan ng umaga.