Balanseng nakalatag ang isang tabak sa timbangan, walang talim ni balanse ang yumuyuko sa isa pa. Ang nakasabit na tela sa likod ng pigura ng Katarungan ay hinila nang mahigpit, ang mga tiklop nito ay nagtatago at naghahayag, isang hati sa pagitan ng dati at ng pagkatapos. Nakahimlay ang liwanag ng tanghali sa mesa, walang iniiwang anino. Dito, sinusukat ang mga pasya, at nagtitipon ang mga bunga nang may tahimik na katiyakan, na para bang tinawag ng walang tunog na pag-ikot ng isang granadang hinati sa dalawa.
Sa mga talaan ng kuwento at imperyo, ang timbangan ng batas ay minsang inilagay sa mayaman at may tinang mga bukid sa pagitan ng bundok at baybayin. Nagdala ang mga mangangalakal ng mga garapon mula sa baybayin, puno ng tuyong katawan ng maliliit na nilalang na inani mula sa mga pagtaas ng maalat na tubig, bawat isa ay nakatakdang manira ng lana at sutla para sa mga balabal ng mga mahistrado at sa mga telang altar ng mga katedral. Sa masisiglang palengke ng mga bayan sa Dagat Mediteraneo, nagpalit ng kamay ang mga pampatibay at mga rolyo ng tela; ang kalakalan mismo ay naging talaan, bawat tala ay tanong ng utang at halaga. Sa mga bangko ng hukuman, pasan ng balabal ng hukom ang tanda ng gayong paggawa—ang kulay na nakalaan para sa mga dapat tumimbang ng pangangatwiran at bunga.
Sa mga sinaunang mito, hinati ng tabak ng Katarungan hindi lamang ang katotohanan sa kasinungalingan, kundi ang laman sa balat: ang prutas ng granada, tumubo sa mga tuyong gilid ng burol, ay nag-alok ng mga buto nito sa maayos na hanay, bawat isa ay hiyas at pangako. Nanatili ang katas ng prutas sa mga labi ng mga sumusumpa, isang lasang nakatali sa mga panunumpang binigkas sa ilalim ng langit ng tanghali. Sa mga lungsod kung saan ang paghatol ay ritwal ng araw-araw, itinaas ang mga kopang salamin na puno ng alak mula sa ani noong nakaraang taglagas bilang tagay sa mga hatol na naihatid at mga tadhanang napagpasiyahan, nag-iiwan ng mantsa ang inumin sa mga serbilyeta nang kasingtiyak ng pag-iwan ng hatol ng marka nito sa mga humarap sa bangko.
Sa kabila ng Eurasya, sa panahon na nagtitipon ang mga bagyo sa mga kapatagan at ilog, nagtatala ang mga alkimista at pastol sa tintang pinindot mula sa mga bunga ng sinaunang palumpong. Mga utos at pag-amin, mga kasunduan at mga liham ng awa: lahat ay pasan ang bakas ng tinang iyon. Ang pananatili ng tinta ay parehong handog at banta. Kapag dumampi ang balahibong panulat sa pergamino, walang banayad na pagbura—tanging ang mabagal na gawa ng panahon at tubig. Inulit ng mga markang ito ang gilid ng tabak: humahati, nagpapasya, at nagdadala ng bunga pasulong.
Sa loob ng tahanan, ang kutsilyo sa kusina—abang pinsan ng seremonyal na tabak—ay humahati ng prutas para sa pagkain sa umaga. Ang telang namantsahan ng alak kagabi, ay natutuyo sa likod ng upuan, saksi sa hindi binibigkas na mga usapan ng pamilya. Sa hardin, yumuyuko ang mga bisig ng puno ng granada sa bigat ng hinog na prutas, bawat isa ay pangako ng paghahati at pagbabahagi. Ang panahon sa tanghali ay tahimik at tuyo, ang mga ulap ay nakasabit nang malayo sa itaas, na para bang pinipigil ng langit ang hininga, naghihintay na masukat.
Ngayon, maaari ninyong balatan ang isang granada at bilangin ang mga buto nito sa katahimikan, o sumulat ng liham sa lumang paraan, gamit ang panulat na may tangke at makapal na papel. Maaari kayong magbuhos ng tasa ng alak at magmuni sa isang pasyang nagawa, hayaang manatili ang ibabaw bago humigop. O, sa pagtitiklop ng tela nang maayos pagkatapos hugasan, naaalala ang mga kamay na humawak nito noon—isang galaw ng pagpapatuloy, ng kasaysayang namuhay nang tahimik sa gilid ng paghatol.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay pula ng dugo.
Lucky Color: Crimson — #DC143CAng balanse ay nag-aanyaya ng linaw. Ang tahimik na ritwal ay nagpapatalas ng pasya.