Kumikinang nang tuwid ang isang tabak, ang talim nito ay humahati sa hangin, malamig at mapagpasiya, sa tabi ng isang timbangan na tumitigil sa perpektong balanse. Sa likod nila ay nakasabit ang isang malapad na telang lino, ang ibabaw nito ay hinila nang makinis at payak, hindi palamuti ni punit, tahimik lamang na naroroon. Sa labas, nakatayo ang mundo sa tanghali, ang mga anino ay tinabas sa ilalim ng langit na walang ulap, kung saan bawat guhit ay malinaw at walang nagtatago sa lilim. Ito ang mga larawan ng Katarungan: linaw, kaayusan, at ang bukas na kapayakan na hindi nagbubuyo ni nagtatago.
Sa mga sinaunang bulwagan, nakasuot ang mga hukom ng dumadaloy na balabal na hinabi mula sa bulak at lino, hinabi ng maingat na mga kamay sa malalayong bukid. Ang kanilang mga kasuotan, walang palamuti, ay nagsabi ng walang pinapanigan—ang pangako na bawat taong nakita sa kanilang hukuman ay tatanggap ng parehong pakikitungo gaya ng susunod. Ang mga pari ng templo, rin, ay bumabalot sa sarili ng mga tunikang lino na pinaputi, nakatayo sa pagitan ng mundo at ng banal, isang paalala na ang mga ritwal ay humihingi ng linaw nang kasinghalaga ng paggalang. Sa tahanan, nakahanda ang mesa ng almusal na may pitsel ng gatas at mangkok ng kanin, parehong payak at karaniwan, nag-aalok ng sustansiya nang walang pagkukunwari. Bawat isa ay tanda: ang hatol na inihain nang tapat, ang sustansiyang ibinigay nang walang pabor.
Hinanap ng mga tao ang linaw sa mga lugar na umaangat ang hamog at walang nananatiling nakatago. Sa mga bundok ng Anatolya, humihinto ang mga manlalakbay sa mga baitang na marmol ng mga dambana ng karunungan, ang mga sahig ay nawalis at pinakinis hanggang sa banayad at mapurol na tapos, sinasalamin ang liwanag ng araw. Sa mga taglamig sa hilaga, nababalot ang mundo ng bumabagsak na niyebe, isang tanawin kung saan bawat yapak ay nahahayag at walang nakakaiwas sa pansin. Pinatahimik ng niyebe ang mundo, humihingi ng katapatan sa bawat tunog at galaw. Kapag tinawag ang tamang asal, nagtitipon ang mga nakatatanda sa mga bagong banig na lona, walang marka, nagpapaalala sa lahat na ang mga pasya ay dapat magsimula sa lugar na walang mantsa ng nakaraan.
Kahit sa mga kalakalan, sinasala ng mga panadero ang harina sa muselina, hinahanap ang pino na humihiwalay ng sustansiya sa ipa. Ang mga gumagawa ng papel mula sa sinaunang Tsina ay nagdiin ng sapal sa malalapad na dahon, pinatuyo sa hangin hanggang wala silang marka kundi ang hagod ng panulat—mga hatol, mga utos, at ang katotohanang itinala para makita ng lahat. Inihahanda ng mga tagakulay ang mga rolyo ng hilaw na sutla, pinakukulo at nililinis hanggang ang tela ay hindi nahawakan gaya ng sariwang umaga.
Kapag walang ulap ang langit at mataas ang araw, kumikinang ang mga bubong at terasa sa parehong kapayakan. Malaya ang hangin sa ulap, bukas sa lahat ng posibilidad. Sa mga araw ng palengke, gumagamit ang mga mangangalakal ng tisa upang bilangin ang mga kuwenta sa pisara, bawat guhit ay tala na hindi mabubura nang walang pagsisikap. Humihingi ng katapatan ang gayong mga sangkap; walang maaaring itago sa ilalim ng mga patong o pahid tungo sa kalabuan.
Kung nais ninyong igalang ang araw na ito, maaari ninyong walisin ang mesa ng kusina at takpan ito ng sariwang tela, o magbuhos ng tubig sa tasang porselana at uminom nang may layunin. Maaari kayong sumulat ng maikling katotohanan sa hindi nagamit na dahon ng papel at itupi ito, o maglakad sa ilalim ng langit kung saan ang araw ay nasa rurok, damhin ang mundo nang walang pagbaluktot.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay puti.
Lucky Color: White — #FFFFFFHayaan ninyong samahan ng linaw at pantay ang bawat gawa. Naninirahan ang katotohanan sa bukas at sa payak.