Kumikinang ang tabak ng Katarungan, hinahawakan nang hindi umaalog sa itaas ng timbangan, ang talim ay humahati ng guhit sa pagitan ng nagawa at ng susunod. Balanse ang timbangan, maliit at tahimik, ang mga mangkok nito ay nasasalo ang bigat ng dahilan at ang alingawngaw ng bunga. Sa likod, nakabitin ang isang tela, hindi bilang belo kundi bilang hangganan—sapat na malambot upang gumalaw kasama ng hangin, sapat na matatag upang hatiin ang nakikita sa pinipigilan. Bumabagsak ang liwanag ng tanghali sa tanawin, tuwid at hindi sinala, tinataboy ang kalabuan at anino. Sa oras na ito, bawat gawa at ang sagot nito ay nakikita sa parehong mesa, bawat bisita ay kinikilala ayon sa dala nila.
May sinulid sa sandaling ito, umaabot nang mas malayo kaysa tela at mas matalas kaysa tabak, nag-uugnay ng kasalukuyang paghatol sa mga kasaysayang dakila at maliit. Umiikot ang sinulid sa mga tapiserya na minsang nagpalamuti sa mga bulwagan ng mga hari, kung saan ang mga panginoon na may balabal na pelus ay nagpahayag ng mga hatol sa ilalim ng mga watawat. Bumulong ito sa mga pasilyong bato ng mga katedral, kung saan ang hukom at ang humihiling ay parehong tumingala sa mga bintanang naglalarawan ng sinaunang mga tanawin ng paglilitis—mga arkanghel na tumitimbang ng mga kaluluwa, mga monarkang nagdaraos ng hukuman, lahat sa ilalim ng langit na kasinglinaw ng bukas na mata ng tag-araw.
Tumatawid ng mga dagat at siglo, ang hiblang ito ay nasusumpong ang sarili na gusot sa mga lubid ng malalayong barko. Alam ng mga mandaragat sa kanilang mga kubyerta ang mga tuntunin na nag-iingat sa kanila mula sa kaguluhan: ang watawat ng hudyat na itinaas nang mataas bilang pangako ng kaayusan, ang uniporme ng mandaragat, malutong at maayos, nagtatanda ng hati sa pagitan ng opisyal at tauhan. Hinuhugasan ng maalat na hangin ang lahat, at ang lona ay umaunat nang mahigpit sa itaas, nangangako ng silungan ngunit humihingi ng disiplina. Dito, ang langit ng tanghali ang kanilang tagahatol, ang abot-tanaw ay perpektong panukat ng utang at ng maaari.
Sa malalayong tangway at pulo, namumulaklak taon-taon ang isang bihirang bulaklak sa tabi ng mga sinaunang hukuman at pintuan ng lungsod. Hawak ng mga talulot nito ang isang lilim na minsang nakalaan para sa mga humatol o namuno, para sa telang bumabalot sa karunungan at dignidad. Kahit lumilipat ang mga panahon, nananatiling matatag ang halaman, isang paalala na ang pagiging patas ay nag-uugat sa hindi inaasahang mga lugar at tumatagal sa mga panahong bagyo at payapa.
Sa tahimik na mga sulok ng sambahayan, hinahanap pa rin ng katotohanan ang sagisag nito. Ang platong ipinasa nang pantay sa mga bisita, ang mantel na ibinuklat para sa lahat, ang kuwaderno na ibinaling upang parehong makita ng mag-aaral at guro ang araling nakasulat sa parehong kamay. Ang tasang inilalagay sa parehong lugar bawat araw ay nagpaparangal sa mga ritwal na ginagawang ugali ang pagiging patas. Kahit ang kapote sa ulan, nakasabit sa pugon pagkatapos ng bagyo sa tanghali, ay isang kasunduan sa pagitan ng silungan at pagkalantad, batas at pagkakataon.
Ngayon, maaari ninyong isabit ang watawat sa labas ng pinto, nangangako ng pagiging bukas sa tapat na palitan ng salita at gawa. Ang isang aklat ng mga batas, o isang maayos na talaarawan lamang, ay maaaring ibuklat sa mesa, ang mga walang sulat na guhit nito ay naghihintay sa kuwenta ng araw. Maaari ninyong ibuhos ang tsaa, nang pantay, sa dalawang tasa, at ipamahagi sa kapitbahay. Ang paglakad sa ilalim ng bukas na langit sa tanghali ay nag-aalok ng sandali upang sukatin ang puso laban sa kalmado at walang pinapanigang kalawakan.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay bughaw ng hari.
Lucky Color: RoyalBlue — #4169E1Ang balanse ay natatagpuan kung saan nagtatagpo ang linaw at ang tradisyon.
Ang pagiging patas ay tumatagal, kahit sa pinakamaliit na galaw.