Yumuyuko ang trigo sa bukid, mabigat sa pangako, ang mga ulo nito ay puno at kumikislap habang dumadaan ang hangin sa kapatagan. Umaakyat ang mga rosas sa mababang pader, ang mga talulot ay bumubukas sa katahimikan ng umaga, habang ang hardin ng kusina ay nagbibigay ng mga prutas nito sa tahimik na kasaganaan: mabibilog na kamatis at talong, matitibay na sitaw, at kumukulot na mga sanga ng pipino. Nakaupo ang Emperatris sa loob ng kasaganaang ito, ang kaniyang upuan ay gawa sa mga buhay na sanga, hinabi ng pasensiya ng mga panahon. Sa malapit, dumudulas ang tubig mula bato patungo sa bato, nagtitipon sa malamig na palanggana bago pakainin ang mga ugat ng lahat ng kaniyang pinamamahalaan. Hindi siya napapalibutan ng kawalan, kundi ng patunay ng pagtubo at paggawang dumarating sa malumanay na bunga.
Isang maliit na puno ang nakatayo sa gilid ng hardin. Ang mga payat na dahon nito ay kumikislap sa sikat ng araw, pilak sa isang panig, mapusyaw sa kabila. Makinis at matibay ang bunga nito, kinukuha ng mga kamay na nakakakilala sa bawat sanga at buhol, at pinipiga upang ilabas ang langis, na pumupuno sa mga lampara at bumabalot sa tinapay ng lasang parehong sinauna at nagpapanatili. Ang mga punong ito ay nagbabantay sa mga terasa na inukit sa mga burol ng Dagat Mediteraneo, ang mga baluktot na puno ay patunay ng mga siglo ng pag-aalaga. Sa kuwento at sa kapayapaan, ang isang sangang hawak ng kalapati ay nangangahulugang lumipas na ang unos; ang lupa ay handa na muli para sa paninirahan at paglilinang. Ang mga korona ay hinubog mula sa kanilang mga dahon para sa mga makata at atleta, isang marka ng karangalan at malumanay nang sabay.
Sa kusina ng tag-araw, ang mga garapon ay nakahanay sa kahoy na estante. Ang ilan ay puno ng alat, may hawak ng parehong maliliit na prutas, ang lasa ay pinalalim ng panahon at asin. Umaabot ang isang kamay sa isang kutsara at saka sa isang mangkok, binibihisan ang malutong na mga gulay ng langis na piniga mula sa mga prutas na iyon, ang amoy ay kasing-sariwa ng hardin sa labas. Tinitiklop ng isang ina ang mga tela at inilalagay ang mga ito sa isang buslo, bawat isa ay may gilid na sumusunod sa simpleng hugis ng dahon, ipinasa sa mga kamay na nakakita ng ginhawa sa pagbuburda sa mahaba at tahimik na mga gabi. Sa malapit, isang dikdikan at pandikdik—makinis sa mahabang paggamit—ay dumudurog ng mga nuwes at halamang gamot, bumubuo ng pinong halo na may dalang alaala ng mainit na mga hapon at malalambot na hangin sa mga patyong nakatisa.
Sa mga lumang kuwento, ang mga punong ito ay nakatayo bilang mga tanda ng kapayapaan, itinanim sa puso ng mga banal na halamanan at sa mga gilid ng mga nayon. Nakatiis sila sa tagtuyot at unos, ang mga ugat ay humuhukay nang malalim sa mabatong lupa, ang mga dahon ay kumikislap sa mga taon ng parehong pagdiriwang at hirap. Ang kanilang kahoy ay humubog ng matitibay na sandok at mangkok, mga kagamitan para sa pagbabahagi at paghahain ng pagkain sa mga mesa ng pamilya. Ang liwanag mula sa lamparang pinakain ng kanilang langis ay kumikislap sa mga pader na bato habang ang mga kuwento ay lumulutang sa mga kusina at hardin, nahahalo sa hugong ng mga insekto at sa malayong agos ng tubig.
Ngayon, maaaring idiin ng isang tao ang isang sanga ng mga dahong ito sa isang aklat, ipadala ang amoy ng malalayong burol sa katahimikan ng kanilang silid. Maaari nilang pabagalin ang hakbang sa pagtikim ng langis sa sariwang tinapay, hayaang alalahanin ng lasa ang mga araw ng kapayapaan at kasaganaan. Sa pag-upo sa ilalim ng lilim ng isang puno, maaari silang sumulat ng liham o tula, hayaang tumubo ang mga isip gaya ng mga ugat at sanga—matatag, walang pagmamadali. O, sa gabi, maaari nilang pakintabin ang isang kahoy na kutsara hanggang kumislap, alalahanin ang lahat ng kamay na humubog, naghain, at nagpakain.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay oliba.
Lucky Color: Olive — #808000Isang tahimik na bukal ng kasaganaan. Ang lakas na ibahagi ang naibigay na.