Ang Emperatris

Ang Emperatris ay isang lugar ng kasaganaan, kung saan nahihinog ang butil, nagbibigay ng lilim ang gubat, at umaagos ang malinaw na tubig. Hindi niya pinipilit ang tubo, at hindi hinihingi ang bunga bago ang oras. Iniaalok niya ang tamang lupa, ang pasensiya, at ang aruga, at inaanyayahan ang lahat na magbukas sa sariling ritmo.

Bukas at handang tumanggap ang mga pandama. Ang tela, ang lasa ng pagkain, ang amoy ng hardin, ang init ng katawan, at ang paglipat ng mga panahon ay nagiging banayad na regalo. Kapag handa nang mag-alok ang mundo, ang barahang ito ang upuang nakahanda tumanggap.

Ngayon, iminumungkahi ng Emperatris na alagaan ang nagsisimula nang tumubo, sa halip na tumigil sa kulang. Pansinin ang maliliit na tanda ng buhay, arugaan ang mga ito, at magtiwala sa tahimik na pangako ng kanilang pagiging.

Maaaring pagod na ang lupa, o nagmamadali kayong anihin bago talagang mahinog ang bunga. Nagiging kontrol ang aruga, higit sa yakap, at ang pagbibigay ay maaaring maging paraan ng pagtatago ng sariling kahungkagan. Bumabagal ang daloy ng kasaganaan, at ang pagsisikap na mag-alaga ay maaaring maramdaman na pilit.

Maaaring tumangging tumanggap, o ubusin ang iniaalok bago pa ito matanggap nang buo. Isinasantabi ang katawan, ang hapag, at ang hardin, itinuturing na huli sa isip sa halip na bukal ng sustansiya. Napuputol ang natural na ikot ng pagbibigay at pagtanggap.

Ngayon, hinihingi ng baligtad na Emperatris na huminto at ipahinga ang kamay na nag-aalaga. Tandaan na bahagi kayo ng bukid na inaalagaan. Maglaan ng panahon upang ibalik ang sariling sigla, at hayaang mapunan kayo, upang muling magsimula ang ikot ng tubo.