Sa daigdig ng Emperatris, ang mga hardin ay kumakalat hanggang sa malayo, nangangako ng init at ng ani na tinipon sa ilalim ng pag-aalaga ng kamay. Ngunit kapag binaligtad ang baraha, ang kaayusan sa loob ng mga bakod na iyon ay nawawala. Lumalapot ang yedra nang walang pigil, umaakyat sa mga bakod na minsang mayabang at kumukulot sa mga hawakan ng mga kalaykay na naiwan magdamag. Ang amoy ng dinurog na dahon ng laurel ay nananatili sa hangin, kalahating nakalimutan sa ilalim ng bigat ng mga lumang sanga. Hindi ito ang kasaganaan ng katanghaliang tag-araw, kundi ang katahimikan ng isang halamanang iniwan sa sarili, kung saan ang mga oliba ay nahuhulog at nababugbog sa pagod na bato.
Sa mga dalisdis ng mga nakalimutang lalawigan, mabigat ang lumang halamanan sa prutas na hindi kailanman natipon. Nawala ang mga tagapag-alaga ng mga halamanan, at tuyo ang pinipiga. Sa kusina, ang garapon ng binurong oliba ay nakalimutan sa likod ng dispensa, ang takip ay nakatatak ngunit ang alikabok ay tumitigil sa salamin. Ang tinapay ay hindi tapos sa mesa, sa tabi ng isang kutsarang kupas at isang nakatiklop na serbilyeta na may mantsa ng pagkain kahapon. Napagod ang sambahayan, ang mga sulok nito ay puno ng mga buslo ng mga tuyong halamang gamot at ng mga labi ng ani noong nakaraang taglagas, pinatuyo sa mga hinabing banig sa tabi ng apuyan.
Nananatili ang mga kuwento kung saan ang lupa ay hinayaang maging. Minsang kumanta ang magsasaka habang pinipiga niya ang langis mula sa mga oliba, madulas ang mga kamay habang ginagamit niya ang lumang gilingang bato. Ngayon ang mga bato mismo ay malamig, at ang awit ay alaala lamang sa lumalapot na takipsilim. Ang burol, minsang may hugis ng maayos na mga hilera, ay sinulid ng ligaw na tomillo at ng mga anino ng mga tupang natutulog. Sa gilid ng ari-arian, ang mga kawal ng nakalimutang kampanya ay minsang dumaan sa ilalim ng mga sanga ng oliba, maputik ang mga bota mula sa ulan na pumasok sa mga ugat, pinabigat at pinabagal ang lupa. Sa nayon, bukas pa rin ang mga pamilihan, ngunit tahimik ang kalakalan. Binabalot ng tindero ang keso sa mga dahon ng ubas, ang mga ugat ay sumusubaybay sa mga mapa ng mga ilog na naging mababaw sa mga taon ng tagtuyot.
Dumidiin ang panahon, isang langit na mabigat sa amoy ng ulan na hindi lubos dumarating. Sa mga araw na tulad nito, kumikislap ang landas na bato sa lumang langis na natapon mula sa basag na anfora—malagkit, matapang ang amoy, umaakit ng mga putakti at ng mausisang tingin ng mga pusa mula sa ilalim ng beranda. Makapal ang hangin sa pangako ng isang bagay na maaaring naging, at ang lamig sa ilalim ng mga puno ng oliba ay lumalaki nang mabigat sa paghihintay.
Sa ganitong daigdig, ang pagbabago ay hindi maliwanag o agad. Ito ay pasensiya—ang marahan na pagkalag ng baging mula sa poste ng bakod, ang maingat na pagbaling ng lupa sa paligid ng napabayaang ugat, ang mabagal na paglilinis ng isang garapon upang magbigay-daan sa isang bagong bagay. Maaaring kumuha ng isang tela sa kusina at punasan ang alikabok mula sa garapon ng oliba, ilagay ito sa gitna ng mesa kung saan maaaring masumpungan ito ng liwanag. Ang isang lakad sa hardin, hinuhugot ang yedra mula sa hawakan ng nakalimutang pala, ay nagbabalik ng isang piraso ng kaayusan na minsan. Sa gabi, ibabad ang ilang dahon ng laurel sa mainit na tubig, hayaang umakyat ang kanilang bango at tumigil sa silid, naaalala ang mas lumang mga panahon. O idiin lamang ang isang sanga ng ligaw na tomillo sa mga pahina ng isang aklat, markahan ang araw ng pangako ng babalik na pag-aalaga.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay madilim na berde ng oliba.
Lucky Color: DarkOliveGreen — #556B2FHayaan ninyong hubugin ng nakalimutang hardin ang inyong pasensiya.
Maging ang pinakamabibigat na sanga ay maaaring mamunga muli.