Sa baligtad na hardin ng Emperatris, ang minsang maayos na mga hilera ng halamang gamot at trigo ay nagbibigay-daan ngayon sa ligaw at umaabot na buhol-buhol. Walang pinuputol, walang tinitipon. Ang sala-sala ay lumalaylay sa bigat ng sobrang hinog na mga kalabasa, ang mga baging nila ay bumubuhol sa mga liston. Ang prutas ng halamanan ay nahuhulog nang hindi nakikita, nabubugbog sa malambot na lupa, habang ang lumang bodega ng butil ay nakaupo nang pipi sa tabi ng bakod, ang balangkas nito ay nakanganga kung saan ang mga tabla ay umikli at baluktot. Sa katahimikan ng hapon, makapal ang katahimikan, putol lamang ng mapurol na langitngit ng indayang nakasabit sa isang biga—ang upuan nito ay halos hinawan, pinadilim ng mga taon ng ulan at mga kamay na walang ginagawa.
Noong isang panahon, ang mga biga na iyon—hinati mula sa mga puno sa puso ng gubat—ay bumuo ng mga balangkas ng kamalig at tahanan nang pareho. Pinahahalagahan ng mga dalubhasang karpintero ang kanilang siksik at katatagan, ginagawa ang bawat haba gamit ang azuela hanggang ang ibabaw ay kumislap sa marka ng paggawa. Sa mas malalamig na buwan, nagtitipon ang mga pamilya sa paligid ng mga mesang hinubog mula sa parehong mga puno, ang ibabaw ay may uka ng diin ng mga pinggan at ng tapon ng sidra. Ang kahoy, pinutol at hinog, ay may hawak ng alaala ng mga unos sa tag-araw at ng katahimikan ng taglamig, ang mga buhol at peklat ay nagsasalita ng mga unos na nalampasan at ng silungang ibinigay. Ngunit ngayon, lumalaylay ang mga biga at hindi pantay ang mga pinto, ang gawain ng pag-aalaga ay hindi inalagaan habang umiikot ang mga panahon.
Ang mga kuwentong ipinamana sa mga bayan sa bundok ay nagsasabi ng panahon nang tumaas ang mga unang bahay, gawa sa matitibay na troso na kinaladkad sa maputik na mga daan sa mga paragos na hinihila ng baka. Ang kahoy na iyon, pinili dahil sa lakas nito, ay nagprotekta sa pamilya mula sa matalim na hangin at bumababang mga ulap. Kapag payat ang mga panahon, ang bangko sa kusina ay naging mesa ng gawain at dambana nang sabay, may dalang bigat ng mga sako ng harina at ng pang-araw-araw na tinapay, ang ibabaw nito ay gasgas ng kutsilyo at pait. Sa mga payat na taon, ang mga bariles na gawa sa parehong kahoy ay nag-imbak ng mga butil, lentehas, at pag-asa. Ngunit kapag napabayaan ang yaman ng Emperatris, ang mga sisidlang ito ay nakatayong walang laman, ang mahigpit na mga singsing ay lumuluwag habang ang hangin ay nagiging mabigat at mamasa-masa.
Sa labas, nagbabago ang panahon. Ang tuyong hangin ay gumagalaw sa abandonadong kamalig, ginugulo ang mga kayod ng kahoy na nagkakalat sa sahig. Ang mesa ng gawain, ang mga sulok ay bilugan ng mga taon, ay tahimik. Ang maso at kalso, mga kagamitan ng pagbabago, ay nagpapahinga kung saan huling inilagay ang mga ito. Ang lumang tabla ng tinapay ay nakasandal sa dingding, ang ibabaw nito ay minarkahan ng daan-daang tahimik na gabi, naghihintay sa diin ng mga palad na nagmamasa. Sa katahimikan, ang mga buto ng tahanan—mga hamba ng pinto, mga upuan, ang gilid ng timba ng balon—lahat ay naghihintay ng pagbabago, ang kanilang mga kuwento ay tumigil.
May maliliit na kilos na maaaring magsimulang ibalik ang panahon. Maaaring tipunin ng isa ang mga kayod ng kahoy at ilagay ang mga ito bilang panggatong sa ilalim ng apuyan, hikayatin ang init na bumalik sa bahay. Maaaring higpitan ng iba ang mga bigkis na bakal sa paligid ng bodega ng butil, ihanda ito sa kasaganaang darating pa. Ang mga walang lamang bariles ay maaaring punasan nang malinis at itayo malapit sa pinto, isang tanda ng kahandaan para sa ani. Ang paghagod ng kamay sa lumang tabla ng tinapay, pag-alis ng gaspang, ay naaalala ang lasa ng pinagsaluhang tinapay at ang pangako na ang mesa ay hindi tunay na inabandona.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay kayumangging kahoy.
Lucky Color: BurlyWood — #DEB887Ang matatag na kamay ay nagbabalik ng pinalambot ng pagpapabaya.