Sa barahang tuwid, kumikislap ang hardin ng Emperatris sa hinog na prutas, ang trigo ay yumuyuko nang mabigat sa gilid ng landas na bato, at may mahinang tunog ng mga bubuyog na dumadaan sa mga bulaklak. Ngunit kapag baligtad, ang kaniyang mga bukid ay dumudulas mula sa kaniyang mga kamay: mga tangkay na hinayaang matuyo, ang mga mansanas ng halamanan ay nabugbog sa lupa. Ang buslo na sause, minsang puno ng tinapay at matamis na minatamis, ay nakaupo nang walang laman sa mesang may peklat. Ang ani ay tinipon ng hangin at ikinalat ng mga uwak.
Noong unang panahon, ang mga pastol sa Anatolya ay nanood ng kanilang mga tupa sa mga pampang ng ilog, tinatapak ang mga bota sa malamig na alikabok malapit sa mga hurnong lupa. Ang mga hurno mismo, may simboryo at magaspang, ay ginawa mula sa luwad ng ilog na nakalinya sa gilid ng tubig, hinubog ng mga kamay na nakalimutan na ngayon. Pagkatapos mabigo ang mais sa isang tagsibol, idiniin ng mga pamilya ang mga palad sa kumukupas na init ng mga hurno na ito, umaasa ng isa pang tinapay mula sa huling dakot ng sebada. Ito ay panahon ng pangakong mabigat: malapit ang silungan, ngunit hindi nakaaaliw. Sa kanilang mga kusina, hinugot ng mga anak na babae ang mga sako ng lentehas at lumang mga ugat, ang balat ng mga patatas ay kulubot at malambot, at ang mga garapon ng mga sirwelas noong nakaraang taglagas ay lumapot bilang minatamis na bahagyang lasa ng ulan. Walang pista—alaala lamang ng maaaring naging.
Sa gilid ng mga nayong ito, kumalat ang ligaw na rosas. Ang mga tangkay nito ay lumago nang buhol-buhol sa mga inabandonang bakod, bumabalot sa mga kagamitang bakal na kalahating nakabaon sa lupa. Bawat tagsibol, ang mga talulot ay nahulog sa harding hindi inararo, tumitigil sa gitna ng mga nahulog na dahon. Kahit kapag natutulog ang mga bukid, ang mga kupas na bulaklak na ito ay kumakapit sa alaala ng mas mabuting panahon. Sa malapit, ang delantal ng isang babaeng mangangalakal ay nakasabit sa kawit sa tabi ng malamig na apuyan, may mantsa ng harina at marka ng araw at mga taon. Sa mas tahimik na mga panahon, isusuot niya ito upang magdala ng mga regalo mula sa pamilihan—isang piraso ng keso, isang dakot ng tuyong igos—ngunit ngayon ay naghintay ito, na para bang para sa isang gawain na hindi dumating.
Sa mga bayan sa hilaga, ang mga kubong putik ay nakaangkla sa abot-tanaw, ang mga pader ay ginawa mula sa pinaghalong dayami, putik, at lana ng tupa. Sa malakas na ulan, ang bubong na minsang sumilong sa tawa ay nakakaramdam ng bigat—isang bigat na dumidiin, ikinukulong ang usok at lamig sa loob. Ang halamanan, hindi pinutol, ay naghahagis ng mga anino sa balon na bato, at ang amoy ng lupa pagkatapos ng unos ay nananatili na parang lumang pagsisisi. Sa pasimano, isang basag na tasang luwad ang nakaupo nang nakalimutan sa tabi ng isang balat ng tinapay na hindi kinain.
Ngunit may galaw, maging dito. May lumuhod sa hardin na nagtitipon ng mga nahulog na bunga ng rosas para sa tsaa, pinakukulo ang mga ito nang dahan-dahan habang bumababa ang takipsilim. Ang masa ng tinapay ay maaaring hubugin at hayaang tumubo sa parehong apuyan na minsang lumamig, ang amoy ay dumadaan sa mga tahimik na silid. Ang isang liham, maingat na isinulat, ay maaaring isingit sa bulsa ng delantal bago lumabas upang dalawin ang kapitbahay. Ang tinidor na bakal ng hardin, kalawang ngunit matibay, ay maaaring buhatin muli upang baligtarin ang lupa, kahit para lamang sa tomillo at murang sibuyas sa gilid ng landas.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay kayumangging rosas.
Lucky Color: RosyBrown — #BC8F8FMas tahimik ang pangako ng tagsibol, ngunit nananatili ito.