Sa mayamang hardin ng Emperatris, isang babae ang tumitigil sa kaniyang inukit na upuan sa ilalim ng mga sangang mabigat sa prutas. Sa paligid niya, nakatayo ang matataas na damo sa maayos na mga hilera, bawat tangkay ay nakoronahan ng kumpol ng hinog na butil. Ang malambot na kaluskos ng mga tangkay na ito ay sinasamahan ng katahimikan ng isang talon sa malapit, ang tubig nito ay nagpapakain sa mga ugat ng bawat buhay na bagay. Sa kaniyang paanan, umaakyat at namumulaklak ang mga rosas, ang mga talulot ay bukas sa araw, habang sa kaniyang kandungan ay nakahimlay ang isang hinabing buslo, puno ng mga bilog na tinapay na mainit pa mula sa apuyan. Ang lupa dito ay ginawa at mapagpatuloy, nagpapakita ng maingat na paggawa ng maraming panahon—mga landas na minarkahan ng mga yapak, mga higaan na may gilid ng maliliit na bato, at mga kahoy na kalaykay na nakasandal sa mababang bakod.
Sa labas ng inaalagaang lugar na ito, bumubukas nang malawak ang kanayunan, isang tagpi-tagpi ng marahan na umuugoy na mga bukid. Nananatili dito ang mga sinaunang kuwento: sa mga pinakaunang nayon, tinipon ng mga tao ang matataas na damong ito sa gilid ng tag-araw, pinutol at tinali bilang mga bigkis upang iuwi. Ang mga butil na kanilang nakolekta ay naging unang tinapay, inihurno sa mga hurnong luwad, nagpapanatili sa mga sambahayan sa malalamig na buwan. Ang parehong mga bukid ay nagbigay ng dayami para sa mga bubong na pawid at malambot na higaan, pinananatiling silungan ang mga pamilya mula sa hangin at ulan. Sa mga tahanan sa tabi ng mga pampang ng ilog, ipinagdiwang ang ani sa mga hapag na pinagsaluhan at mga awit, bawat mesa ay may mga tinapay at pitsel, bawat pinto ay may palamuti ng tinirintas na mga tangkay bilang tanda ng pagtanggap at basbas.
Ang mito at alaala ay hinabi sa mga bukid na ito. Noong unang panahon, isang singsing ng tinirintas na mga tangkay ang isinasabit sa itaas ng pintuan upang magbantay laban sa gutom at kamalasan. Sa Gresya, ang mga kuwento ay nagsabi kay Demeter na gumagala sa lupa na may bigkis sa ilalim ng braso, ang kaniyang regalo sa sangkatauhan ay ang kaalaman ng paghahasik at pag-aani, ng pasensiyang ginagantimpalaan sa bawat panahon. Sa mga estepa, yumuyuko ang mga tangkay sa hangin ngunit tumatayo muli, matatag sa biglaang mga unos at mahahabang buwan ng paghihintay. Sa mga kusina, ang mga dakot ng butil ay dumadaan sa gilingang bato, saka sa masa na hinuhubog ng bihasang mga kamay. Ang amoy ng pagluluto ay lumalabas sa mga bukas na bintana, isang pangako ng ginhawa at kasaganaan.
Pagkatapos ng ani, kapag hubad na ang mga bukid at mas malamig ang hangin, ang gawain ay lumiliko papasok. Ang sobrang mga tangkay ay tinitipon at tinali bilang mga walis, winalis ang huling alikabok mula sa apuyan. Ang ilan ay hinahabi nang may pag-aalaga bilang mga sumbrero o banig, kapaki-pakinabang at matibay, dinadala ang alaala ng mga bukid sa tag-araw papasok sa bahay habang umiikli ang mga araw. Maging sa malalayong lungsod, ang isang plorera ng mga tuyong tangkay sa mesa ay bumabalik sa mga lumang paraan, isang paalala na ang kasaganaan ay dumadaloy mula sa pinakasimpleng mga bagay.
Ngayon, sinuman ay maaaring magmasa ng masa para sa sariwang tinapay at ibahagi ito nang mainit sa iba, umaalingawngaw sa matandang ritwal ng sustansiya at ugnayan. Ang paglalagay ng simpleng bigkis ng mga tuyong tangkay sa pasimano o ang paghahabi ng singsing na isasabit sa itaas ng pinto ay nag-aanyaya ng tahimik na suwerte. Ang pagwawalis ng silid gamit ang walis na dayami, ang galaw ay mabagal at matatag, ay dinadala ang kapanatagan ng ani sa tahanan. Ang pag-iingat ng isang dakot ng butil ng susunod na panahon sa isang maliit na garapon ay nagpaparangal sa pasensiya at sa pangako ng pagbabago.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay kulay trigo.
Lucky Color: Wheat — #F5DEB3Isang malumanay na yaman ang tahimik na nagtitipon, kasingtatag ng mga bukid sa ilalim ng araw at langit.
Napapalibutan na kayo ng kasaganaan.