Isang upuang mataas ang sandalan ang nakatayong hungkag sa harap ng bulwagan. Sa mga panahong tuwid, maaaring may anyong umupo doon habang ang tahimik ay tumitigil sa kapulungan, ang hangin ay makapal sa insenso at sa mahinang kaluskos ng mga pahina. Ngayon, walang umangkin sa upuan, ang mga ayos ng seremonya ay nagpapatuloy ngunit ang diwa ay gumala sa ibang lugar. Ang aklat ay nakabukas sa gitna ng altar, ang mga pahina nito ay kumakaway, ngunit walang tinig na pumupuno sa puwang. Ang katahimikan ay hindi kawalan, kundi isang mababang ugong na tumatakbo sa ilalim ng mga ritwal—mga pamilyar na kilos na ginagawa lamang dahil laging ginagawa.
Sa mga lumang kuwento, ang gayong mga sandali ay dumarating sa mga sangandaan. Nakatayo ang isang pari sa libis ng bulkan, ang kanyang mga sandalyas ay lumulubog sa lumamig na bato, kung saan daan-daang taon na ang nakalilipas ang bundok ay nagbuga ng usok at gutom sa langit. Noong una, ang mga tao ng bayan ay nagtitipon sa gilid upang mag-alay ng tinapay o pitsel ng alak, naniniwalang maaari nilang payapain ang umuugong sa ibaba. Lumilipas ang mga taon, at ang bibig ng bundok ay namumuo ng abo at mga nakalimutang barya. Ang landas ay nilalakad pa rin, ngunit manipis ang panalangin, umaalingawngaw lamang sa bato. Ang mga bata, ipinanganak matagal pagkatapos ng huling pagsabog, ay naglalaro sa gilid, inihahagis ang mga maliliit na bato sa kalaliman at nakikinig ng sagot na hindi dumarating.
Sa kusina, isang kawalang hinulmang bakal ang nakasabit sa kawit nito, ang ibabaw nito ay pinataba ng mga dekada ng mga hapunan. Ang mga kamay ng tagaluto ay gumagawa sa alaala, binabaligtad ang manipis na tinapay sa kawali gaya ng ginawa ng kanyang lola, kahit ang reseta ng pamilya ay matagal nang nawalan ng kahulugan—walang naaalala kung ano ang nagpamahalaga nito. Gayunman, ang kawali ay ginagamit tuwing Linggo, ang mabigat na bigat nito ay ginhawa. Sa ibang araw, ang isang mananahi ay nag-aayos ng kapote gamit ang mga daliri na mantsado ng ulik ng lampara, gumagawa sa mahinang liwanag ng apoy na namamatay. Tahimik siyang nagtatahi, ang karayom ay tumatakbo sa makapal na lana, bawat galaw ay pag-uulit ng isang bagay na natutunan niya sa kanyang ina, malabo ang layunin ngunit tumpak ang gawa.
Malayo sa dapugan, ang gabi ay tumutupi sa makikitid na landas ng isang lungsod. Ang ulan ay bumabagsak sa mga kurtina, tumatapon sa mga kanal, namumuo sa mga paa ng mga tagasindi ng ilaw sa kalye na bumababa sa mga eskinita sa kanilang mabibigat na kapote. Ang lumang kalakal ay nagtatagal, ngunit walang tumitingin pataas—ang ningning na hinihikayat nila mula sa bawat ilaw ay nawawala sa basa, at ang mga mukha sa likod ng mga bintana ay sinisindihan ng ibang mga bagay. Isang ligaw na pusa ay dumadaan sa kanal, dumidiin sa anino ng isang kariton ng uling na iniwan sa gilid ng daan. Ang kariton ay minsang kailangan; ngayon ito ay labi, natatandaan ng mga tatak ng kamay at ng mahinang anghang ng metal na kumakapit sa bakal.
Ito ang mga tanda ng mga nagpapatuloy sa laging ginagawa, kahit humuhupa ang kahulugan. Ang mga bato ng bulkan, ang bigat ng kawali, ang globo ng baso ng ilaw, ang kapoteng tinahi sa katahimikan: lahat ay mga labi ng mga anyong kinakapitan kapag ang bakit ay lumayo. Hindi ito kawalan, kundi pagtitiyaga, isang ritwal na hawak para sa sarili nito.
Ngayon, maaari ninyong maglagay ng bato sa pasamano ng bintana, alalahanin ang isang kuwento na walang salita. Maaari kayong magluto ng almusal sa isang lumang at mabigat na kawali, o maglakad sa labas sa ilalim ng ulan na nagbababad at nagpapatahimik sa mundo. Maaari ninyong piliin na ayusin ang isang bagay, kahit hindi na ninyo alam kung sino ang unang nagbigay nito sa inyo.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay itim.
Lucky Color: Black — #000000May katatagan sa nananatili, bagaman nawala ang dahilan.
Nanatili ang ritwal, kahit tumatahimik ang upuan.