Ang Punong Pari

Nakaupo ang isang tao sa harap ng dalawang naghahanap, larawan ng pagpasa ng kaalaman sa pamamagitan ng tradisyon at ng mga naitatag na anyo. Hindi kailangan dito ang nag-iisang likha. Iniaalok ang karunungan, hinubog ng ritwal at ng mga kamay ng maraming nauna. Ang Punong Pari ay paalala na ang mga huwarang sinubok ng panahon at ang mga kaugaliang pinagsasaluhan ay maaaring maging pintuan ng unawa.

Ang tradisyon ay hindi pagkawala ng sarili. Ito ay imbitasyon na sumali sa mas malaking bilog. Ang mga hakbang, salita, at seremonyang ipinasa ay mga tuntungan ng mga nakalagpas na sa mahihirap na daan. Sa pagsali, inaangkin ninyo ang lugar sa isang lipi, hindi sa pagbura ng pagkakakilanlan, kundi sa paglaki sa loob ng mas malaking kayarian.

Ngayon, iminumungkahi ng baraha na matuto sa pagsunod sa umiiral na mga paraan, at igalang ang mga metodong tumagal. Tuklasin ang karunungang naroon na, at hayaang gabayan kayo ng karanasan at mga turo ng iba. May lakas sa pagtanggap ng suporta ng tradisyon.

Naging mas mabigat ang mga anyo kaysa sa layunin. Ang ritwal ay higit sa kahulugan. Mahigpit ang hawak sa mga susi, hindi upang magbukas ng pintuan, kundi upang angkinin at bantayan. Kung minsan, hindi umaabot ang mga salita ng mga guro, at ang mga pansariling tuntunin lamang ang pinahihintulutang maging mahalaga, kaya nag-iisa ang upuan ng awtoridad.

Kapag baligtad ang Punong Pari, ang pagkatuto ay nagiging tanda ng pagiging kasama, hindi daan tungo sa unawa. Hindi hinihikayat ang mga tanong, at nawawalan ng diwa ang mga seremonya, naging hungkag na kilos. Naninigas ang institusyon, at napapalitan ng pagbubukod ang koneksiyon.

Ngayon, iminumungkahi ng baraha na banayad na subukin ang itinuro sa inyo, kung hindi na nito sinisilbihan ang kasalukuyang pangangailangan. Huwag iwanan ang pananampalataya, ngunit subukin kung kasya pa ang mga lumang susi sa mga pintuang hinaharap ninyo. Hayaang ang tradisyon ay kasangkapan ng paglaki, hindi kulungan.