Ang tradisyonal na upuan ng Punong Pari ay nakalagay nang mataas, nababalot ng mga haligi at mga balabal na may ayos, ang hangin ay laging makapal sa ritmo ng mga awit at patong-patong na insenso. Ngunit kapag binaligtad, hungkag ang upuan, walang tao sa mga balabal. Hindi tahimik ang silid, ngunit iba ang alingawngaw: ang mga ritwal lamang ang umuulit, bawat kilos ay ginagawa nang wala ang lumang bigat nito, na para bang ang mga salita ay nagkalat at anyo na lamang ngayon, hindi tunog. Sa labas ng gayong silid, ang kahulugan ay nakakalusot at sumusunod sa mga likong ugat sa ilalim ng mga sahig ng monasteryo, naghahanap ng bagong anyo na tatahanan.
Ang kuwento ng baraha ay nagiging seremonyang kalahating naaalala, isang prusisyon ng mga paa sa bato, ngunit ngayon ang bato ay hindi marmol o granito, kundi ang puso ng kahoy ng isang pinahahalagahang puno sa silangan, minsang inukit at kininis para sa mga banal na bangko at sa mga hawakan ng mga aklat ng panalangin. Makinis ang ibabaw, matagal nang nasuot ng mga kamay na humahanap ng gabay, ngunit ngayon hungkag ang mga bangko, ang kanilang presensya ay natatandaan lamang ng init na naiwan sa hibla. Ang ritwal ay nagpapatuloy sa kusina, kung saan kumukulo nang marahan ang isang nilaga sa kalderong bakal, malalim at matapang ang lasa, nagpapaalala ng mabagal na pasensya ng mga naghihintay na bumalik ang kahulugan. Ang nilaga ay may mga supot at buto na iniligtas sa mga panahon, mga ugat mula sa huling ani, at isang tasa ng lumang alak na ibinuhos para sa suwerte at alaala. Bumubula ang likido, mayaman, at bumabalot sa kahoy na sandok na humahalo nito.
Sa labas ng mga pader, tinutulak ng mundo ang anyo. Sa kabila ng karagatan, sa mga pulong inukit ng hangin at ulan, ang mga pamayanan ay nagtipon ng lakas sa mga kagubatan, nakatago at matiyaga. Ang kanilang mga kuwento ay nasusundan sa balat ng mga puno ng kakaw at sa pampalasa na nagmantsa sa mga kamay ng mga nag-uuri at nag-iihaw, na nakikipagkalakalan sa mga bagay na tumatagal sa hirap: mga buto, tuyong prutas, mapapait na balat. Ang mga bagay na ito ay ipinapasa mula sa kamay patungo sa kamay, at ang bigat nila ay isang uri ng kaalaman, mas matanda kaysa anumang nakasulat na guhit. Ang panahon dito ay bagay na lumilipat, ang unos ng hapon na dumarating nang bugso, makapal at mababa ang langit, ang hangin ay tumitibok sa pangako ngunit bumibiyak, iniiwan ang matabang lupa at amoy ng lupa na nananatili pagkatapos ng ulan.
Sa lungsod, idinidiin ng isang sastre ang pelus upang hubugin ang isang sintas ng seremonya, mabigat at may linyang ang tela, inilaan para sa isang ritwal na ang kahulugan ay kumupas ngunit ang anyo ay nagtatagal. Ang mga daliri ng sastre ay naaalala nang higit sa isip; bawat tupi at tahi ay alingawngaw ng isang bagay na minsang pinaniwalaan. Ang tela ay isusuot at hahangaan, ngunit kapag nagtapos ang seremonya, ito ay isinasabit sa isang madilim na aparador kasama ng iba, bawat isa ay dala ng mga kuwentong tinahi sa kanilang mga gilid, naghihintay ng panahon na ang kanilang layunin ay maaaring mabigkas muli.
Ang pagbaligtad ng baraha ay nag-iiwan ng maliliit na bukasan. Maaari ninyong ilabas ang isang mangkok na kahoy, makinis sa mga taon ng paghawak, at punuin ito ng prutas o sabaw, parangalan ang anyo ng humahawak ng panustos. O maaari kayong magsindi ng isang patpat ng insenso, panoorin ang usok na umikot at mawala—alalahanin na ang anyo ay maaaring umiral kahit ang kahulugan ay nasa paggalaw. Maaari kayong maglakad pagkatapos ng unos, hayaang ang amoy ng basang balat at lupa ay magpaalala sa inyo ng mga bagay na nagtitiis sa ilalim ng ibabaw. O, sa tahimik, isara ninyo ang pinto, balutin ang inyong sarili sa isang mabigat na kumot, at isipin ang malayong karagatan at ang mga kamay na humubog sa hawak ninyo.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay pula ng alak.
Lucky Color: Maroon — #800000Dalhin ninyo ang alaala ng kagubatan at ng dapugan; hayaang ang bigat at ang pasensya ang gumabay sa inyo.