Sa mesa na nakahanda sa hardin ng Salamangkero, apat na kasangkapan ang kumikislap sa ilalim ng araw sa umaga: isang payat na tungkod, isang mababaw na sisidlan, isang talim na matalas ang gilid, at isang patag na bilog. Matalas ang hangin ng inaasahan. Sa pagitan ng lupa at langit, ang kamay ng Salamangkero ay kumikilos paitaas at pababa, ang kanyang kalooban ay nag-uugnay ng mga mundo. Sa malinaw na hanging iyon, kumikislap ang mga katiyakan, gaya ng minsang kumislap ang panaginip ng isang naghahanap ng yaman sa mga mata ng mga tumawid ng mga kontinente, sumusunod sa isang pangakong nakabaon sa mga ilog at mga bundok.
Matagal bago magdala ang mga barya ng mukha ng anumang pinuno, naghanap ang mga tao ng yaman sa mabibilis na batis ng bundok, manhid ang kanilang mga daliri sa lamig at pag-asa. Isang tumpok, nahuli sa salaan, ay maaaring magbago ng kapalaran ng isang tao, nagbibigay ng kapangyarihang hubugin ang sariling buhay. Hinangad ng mga sinaunang alkimiko na idiin ang liwanag ng araw sa metal, inialay ang mga taon sa paghabol, naniniwalang ang pagwawagi sa gayong pagbabago ang susi upang buksan hindi lamang ang metal kundi ang mga nakatagong batas ng mundo. Ang paghabol na ito ay hindi lamang tungkol sa yaman kundi tungkol sa kalooban — ang lakas na yumuyuko sa pangyayari.
Sa mga kalye ng lungsod na ang mga pangalan ay nagpapaalala ng malalayong tuklas, tinitimbang ng mga mangangalakal ang mga bilog na metal sa maingat na mga timbangan, sinusundan ang isang lahi pabalik sa mga unang pirasong inilabas sa Daan ng Seda. Sa mga palasyo at mga silid, ang pinong alambre ay sumasalo ng liwanag, pinitpit ng matiyagang mga kamay sa mga hugis na kahawig ng mga sinag, mga balahibo, o mga bukid ng butil. Ang magkaroon ng gayong gawa ay nangangahulugan ng daan, katayuan, o katiwasayan, ngunit bawat bagay ay nagsimula sa lupa, hinugot mula sa bato at dinalisay ng init. Ang barya ng Salamangkero, bagaman simple sa unang tingin, ay taglay ang mga siglo ng paggawa, kalakalan, at hangarin.
Sa ibang lugar, ibang uri ng mahika ang tumutubo sa mga halamanan kung saan mabigat ang nakasabit na prutas ng huling tag-araw. Pilay ang mga sanga sa bigat ng mga mansanas at peras, ang kanilang mga balat ay pinakinis ng mga linggo sa araw. Sa mga sinaunang kuwento, ang mga mansanas ay iniaalok bilang mga gantimpala, mga sagisag ng kapangyarihan o kapayapaan, ang bunga ng pangako at kasaganaan. Nagsuot ang mga hari ng mga bilog na hinabi ng metal at mga dahon; hinanap ng mga mandirigma ang mga korona ng dahon, ang buhay na kambal ng korona ng Salamangkero. Kahit sa kusina, ang kulay ng ani ay nakararating sa mga kamay: dumadaloy ang pulot mula sa bahay-pukyutan, makapal at mabango, ang kinang nito ay gantimpala ng matiyagang mga bubuyog.
Ang mga hapon na walang ulap ay kung minsan nagdadala ng kakaibang panahon. Bumubuhos ang liwanag ng araw sa mataas na hangin, humahawak sa mga bukid at mga bubong. Pagkatapos ng ulan, sinasalo ng mga kumpol ng tubig ang ningning, at sa isang sandali, para bang nabago ang mundo. Minsan ay sinundan ng mga manlalakbay sa mga lumang lansangan ang liwanag na ito, naniniwalang maghahatid ito sa wakas ng hirap, o sa simula ng isang bagong bagay. Ang kalooban lamang ay hindi nagtitiyak ng pagdating, ngunit hinubog nito ang bawat hakbang.
Ngayon, maaaring maghulog ang isang tao ng barya sa isang balon ng hiling at bumulong ng isang layunin, o mag-iwan ng tinapay na may budbod ng pulot para sa isang kapitbahay. Ang paglilinis ng isang kandilerong laton hanggang kuminang, o ang paglalagay ng isang mansanas sa mesa, ay maliliit na gawa na nagpapaalala ng pangako ng Salamangkero: ang nasa itaas ay sumasali sa nasa ibaba, at ang mga kasangkapan sa kamay ay sumasagot sa tahimik na utos ng puso.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay ginto.
Lucky Color: Gold — #FFD700Ang mga pagbabago ay nagsisimula sa kaloobang kumilos.
Ang maliliit na kilos ay taglay ang mga siglo ng mahika.