Sa isang mesa sa hardin ng tagsibol, nakahanda ang mga kasangkapan: isang baras na kahoy, isang kumikinang na kopa, isang talim, at isang barya, bawat isa ay abot-kamay. Matalas ang hangin ng mga bagong simula, at sinasalubong ng hamog ang mga gilid ng mga maagang bulaklak. Sa itaas ng mesa, maliwanag at malinaw ang hangin; sa ibaba, basa ang damo ng pangako ng pagtubo. Nakatayo ang Salamangkero sa pagitan ng dalawang mundong ito, pinagsasama ang nasa itaas at ang nasa ilalim ng paa, na para bang tinali niya ang isang rolyo ng bagong seda sa pagitan ng langit at lupa.
Sa mga pinakaunang kuwento, ang may hawak ng baras ay nagsisimula sa isang haba ng lino mula sa habihan—walang marka, walang palamuti, ang tanda ng isang isip na handa sa anumang gawain. Inilalatag ang telang ito sa dambana bago ang salita o gawa, inilalaan ang gawaing darating. Sa mga kusina, ang harinang sinasala sa mga mangkok ay nagiging puso ng tinapay araw-araw, ang alikabok na sumasalo ng liwanag sa umaga at nagsasalita ng pagbabago. Ang niyebe sa balikat ng bundok, hindi basag at makinis, ay ang patag kung saan nagsisimula ang bawat pag-akyat. Ang unang pahina sa isang aklat ng tala, isang tala ng kapanganakan o isang liham, ay naghihintay ng mga salita gaya ng paghihintay ng Salamangkero ng layunin.
Ang tasa sa mesa ay umaalingawngaw sa mga lumang kuwento ng mga kalis na bato, ipinasa mula kamay tungo sa kamay kapag nagtitipon ang isang nayon sa lamig. Bawat subo ng gatas mula sa pitsel, kinuha mula sa gatasan, ay nagdala ng init ng kawan sa katawan, nag-uugnay ng mga tao sa lupa at sa isa’t isa. Mga siglo na ang nakalipas, ang isang baguhan ng panday ay magsusuot ng tapis mula sa lanang hindi pa kinulayan, isang tanda na tapat ang kanyang pagkatuto at ang kanyang mga kamay ay hindi pa nahuhubog ng ugali, handang tanggapin ang alaala ng bakal. Tinitingnan ng Salamangkero ang talim: hindi pa ito nababahiran ng ani o digmaan, kundi ginagamit upang hiwain ang isang tinapay, putulin ang isang tambo, o putulin ang isang sinulid upang itali ang mundo.
Sa labas, bumababa ang hamog sa mga bukid bago magmadaling-araw, isang balabal na nagtatago at naghahayag. Pinapalambot nito ang tunog, minamarkahan ang mga oras kung kailan pinakamanipis ang mga hangganan sa pagitan ng napanaginipan at ng nagawa. Sa mga lungsod, bumabangon ang mga panadero upang masahin ang masa, ang kanilang mga tapis ay may alikabok mula sa mga lalagyan, ang kanilang mga mesa ay nakahanda para sa gawain ng araw. Sa mga nayon, sinusundan ng pastol ang mga kawan sa hamog na nagyelo na lumulutong sa ilalim ng paa, bawat hakbang ay nagtatanda ng simula ng isa pang ikot.
Sa puso ng barahang tuwid ay ang kalooban, at ang kalooban ay matatagpuan saanman nagsisimula ang isang bagong bagay. Ang mangangalakal na nagbubukas ng isang balot ng bagong papel, ang sastre na humahaplos ng mga rolyo ng tela bago ang unang hiwa, ang batang sumasalo ng unang niyebe sa isang guwantes—ito ang mga simulang umaalingawngaw sa sandali ng Salamangkero sa mesa, kapag naroon ang lahat ng apat na kasangkapan at hindi pa nakatakda ang gawain. Ang tulay sa pagitan ng ninais at ng nagawa ay ginagawa rito, sa walang marka at sa bagong tipon.
Ngayon, maaari ninyong linisin ang inyong mesa ng gawain bago kayo magsimula, na para bang naglalapag kayo ng bagong tela. Maaari kayong sumulat ng isang linya sa itaas ng isang bagong pahina, o maglakad bago sumikat ang araw upang maramdaman ang katahimikan ng araw bago ito bumukas. Magbuhos kayo ng isang baso ng gatas, o tiklupin ninyo ang isang serbilyeta nang maingat ang mga kamay, at hayaan ninyong ipahayag ng maliliit na gawa na narito kayo at handa. Bawat gawa ay isang pagpapalawig ng kaloobang nagtitipon ng mga kasangkapan at nagbubukas ng daan.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay puti.
Lucky Color: White — #FFFFFFMagsimula kayo na para bang hindi pa nasusulat ang mundo.