Eski tapınakların mum ışığındaki sessizliğinde Aziz, ağırbaşlı aktarımın figürüdür. Ayinler özenli ellerle açılır: yükselen tütsü, söylenen eski sözler, anlamdan çok bellekle aktarılan bir jest dizisi. Düz geldiğinde bugünü düne bağlayan ipliği tutar, görünür dünyayı görünmeze dokur. Ama şimdi, tarotta geriye oturmuş, figür ellerini boş bulur. Tütsü yalnızca dumandır, ritüeller eski gücün boş yankısıdır.
Katedralin taşları arayıcıların ve din adamlarının kuşaklarını izlemiştir. Yüzleri yüzyılların yağmuru ve zamanıyla yumuşamıştır. Ayak altında döşeme, fundalıklarda yüksek yontulmuş levhalarla kaplıdır, sisin içinde deniz kuşlarının döndüğü uçurumlardan çıkarılmış. Dışarıda, o çıplak yerde çobanlar kayalıklar arasındaki patikaları düzleştirmiş, toprak ile gök arasındaki sınırı bulandıran çisentiyle sürüleri geçirmiştir. Sert zemini yarıp biçimleyenlerin zanaatı hem eski hem gereklidir. Yine de yıllar içinde her yeni levhayı kutsayan sözler solmuş, yalnızca çekiçlerin sesi ve emeğin ritmi kalmıştır.
Mutfakta masanın ucunda arduvaz bir levha bekler. Bir zamanlar ekmek ve peynir için yüzey olurdu ya da tariflerin ve hatırlatmaların tebeşirle karalandığı derme çatma bir defter. Artık dinlemeyen bir ev için yazılmış iletiler. Şimdi kullanılmadan durur. Amacı yarı hatırlanan bir ezgi gibi oyalanır. Evin ayinleri, ekmeği geçirmek, yemeği kutsamak, alışkanlığa iner. Birlikteliğin tadı usulca kayar.
Uzakta, yaşlanan kulübelerin ardındaki havadan yıpranmış bahçelerde çatı kiremitleri özenli tekrarla üst üste biner. Fırtınayı dışarıda tutarlar ama bir tür boyun eğiş de taşırlar, barınağın ayrılık olabileceği bilgisi. Yosun derzlerinde büyür ve rüzgâr, amansız yağmur gecelerinden sonra gevşek arduvazları takırdatır. İçeride soğuk bir ocak amacın tutuşturulmasını bekler, ateşin ailenin toplanmasının ve hikâye anlatmanın demiri olduğu yılları hatırlar.
Uzak kuzeyde bir dağ sırtı vardır. Sis alçaktan gelir ve öğlene dek oyalanır. Geçidi geçen yolcular toprağın biçimini ayak altındaki taşın çıtırtısından, yakalardan ve manşetlerden sızan serinlikten öğrenmiştir. Eski yollar sisi güvenli geçiş için bir sözle karşılamayı söylerdi. Şimdi âdet çoğunlukla unutulmuştur ve ayak sesleri acelecidir, gözler alçaktır, sanki yolculuğun anlamı salt bir gidiş geliş olmuştur.
Gelenek ezberden geldiğinde ve tören artık yüreği kımıldatmadığında, çekirdeği yine de sadeye dönerek bulabilirsiniz. Bugün birisi mutfak levhasına bir söz ya da bir şiir yazabilir ya da parmak ucunu eski bir çatı kiremitinin kenarı boyunca gezdirebilir, elle nasıl döşendiğini hatırlayabilir. Sabah dışarı çıkıp bir gece yağmurdan sonraki ıslak havayı içinize çekebilir ya da yolun ortasında durup taştaki kendi ayaklarınızın yankısını dinleyebilir, yolu bütünüyle kendinizin olarak tanıyabilirsiniz.
Bugünün şans rengi arduvaz grisi.
Lucky Color: SlateGray — #708090Biçimler anlamını yitirirken bile süren şeyde zemin bulun.
Günün bereketi, tekrarın altındaki sessiz sebatdır.