İki sessiz sütunun arasında Başrahibe durur; varlığı, görülenle gizlenen arasındaki sınırı işaretler. Ardındaki peçe sıkıca çekilmiştir, sanki hemen erişimin ötesinde duran gizemleri korumak ister. Kucağında tomar kapalı kalır, yazı gizlidir. Aşağıda su hareketsizdir; yalnızca sessiz yürek ve boş elle yaklaşmaya cüret edenleri yansıtır. Sarayının durgunluğu boşluk değil, sırlarla doluluktur; açığa çıkmadan önceki suskunluk. Burada kuru yaprakların ince kokusu ve uzaktan süzülen suyun sesi, dünyayı durmuş, beklentiye yatırılmış gibi hissettirir.
Mürekkep kâğıda değmeden çok önce, sır saklamanın başka yolları vardı. Gür ırmak vadilerinde ve taraça tarlalarda insanlar eğilip mumsu yapraklı bitkiler toplardı; aceleci göz çoğu kez onları görmezden gelirdi. Bu yapraklar ezilip ıslatılınca topraksı ve keskin, tuhaf bir koku salardı. Sabırda usta çiftçiler ve boyacılar, hazırlığın yavaş ve özenli olduğu büyük teknelere bakardı. Dönüşümü sessiz bir tatminle izler, büyünün suyun altında, gözden uzakta açıldığını bilirlerdi. Süreç peçeliydi; tarifleri, ayinleri ve zamanlamayı kuşaktan kuşağa geçiren ailelerce korunurdu. Ortaya çıkan, uzun kumaş şeritleriydi; yakınlarda da uzaklarda da değerli, derinlikleri dolambaçlı ticaret yollarındaki tacirlerin kıskandığı bir şey.
Bu bitmiş dokumalar tapınaklara ve saraylara yol buldu. Rahipler kehânete danışmak için perdelerin ardına geçtiğinde cüppeleri, uzak bir hasadın meyvesine yatırılmış kumaştan biçilirdi. Bir kuşak ya da pelerin, dağları ve çölleri aşan yolculuklardan ya da kumaşı tekneden çekmek için doğru anı bekleyerek geçirilen yağmurlu ikindilerden söz edebilirdi. Sessiz evlerde bu kumaşın bir boyu değerli bir kitabın çevresine sarılabilir ya da tefekkür için bir örtü olabilir; dünyanın gürültüsünün ötesinde yatanın günlük hatırlatıcısı.
Başka yerde, deniz kıyısındaki kalabalık pazarlarda uzak limanlardan gelen tacirler sıkı ve ağır sarılmış denkleri indirirdi. Tuzlu hava, saklanmış bitkinin kokusuyla karışırdı; bir anı kadar keskin. Şifacılar bazen kuru kapsülleri öğütür, tozu suyla karıştırıp kapı eşiklerine bereket çizer ya da tören pirincini boyardı. Bayram günlerinde aynı öz su kaplarına serpilebilir, kokusu sabah sisiyle yükselirdi. Bazı diyarlarda köylerin adları, ırmakların dirsekleri ve ev defterlerinin sayfaları, yıllık hasadın önemini ve teknelerin gizli hazinesini vermesinden önceki uzun, sabırlı bekleyiş aylarını kaydederdi.
Gökyüzü bile Başrahibe’nin sırrını hatırlatır. Yaz fırtınasından önceki anlar, bulutlar toplanıp rüzgâr serinlediğinde, beklentiyle ağırlaşır. Böyle günlerde dünya nefesini tutmuş gibidir; peçenin ötesinden bir işaret bekler. Gizli olan açığa çıkacaktır, ama ancak zaman ve sessizlik onurlandırıldığında.
Bugün, bir zamanlar boyamada kullanılan kuru yapraklardan bir demlik çay hazırlayabilir, buharın sabahın içinde usulca kıvrılmasına bakabilirsiniz. Zengin dokunmuş bir atkıyı omzunuza atıp parmağınızla uzak tepelerin ve ırmakların desenini izleyebilirsiniz. Sevdiğiniz bir kitabın sayfaları arasına bir çiçek bastırmak ya da fırtınadan önceki suskunluğu dinlemek için durmak, sizi söylenmemiş olanın varlığına yaklaştırır; bazı şeyleri şimdilik sır olarak tutmanın güzelliğini hatırlatır.
Bugünün şans rengi çivit.
Lucky Color: Indigo — #4B0082Sır durur; yanıt vaktinde bekler.
Sabır ve sessizlik rehberiniz olsun.