Batu senyap, tidak mengalah, mukanya dibentuk oleh beribu fajar. Maharaja duduk di atas tempat duduk yang diukir daripada tulang gunung, di bawah langit yang tinggi dan tidak bergerak. Di sekelilingnya, tembok sempadan, dilepa oleh tangan yang cermat, menjinakkan bumi yang gelisah. Setiap blok dipotong segi empat, setiap sambungan ditetapkan dengan kaedah. Inilah aturan dunia: raja yang tidak merayau, tetapi yang menuntut tempatnya dan menjadikannya kekal. Di latar depan, permaidani tebal dibentang, berat dengan corak asing, dibawa oleh pedagang daripada empayar yang jauh. Benangnya disimpul dengan kerja jari yang berdisiplin, permukaannya bercorak untuk bercakap tentang negeri tempat sungai kering di bawah matahari yang keras.
Merentasi permaidani itu, cawan wain berempah diletakkan dengan cermat di atas meja rendah. Wain itu daripada tuaian musim luruh, dimatangkan di bilik bawah tanah yang dalam, dituang untuk tuan rumah dalam bekas logam yang dipalu. Ia memenuhi udara dengan bau bumi dan buah, janji aturan yang dibawa melalui kitaran tahun demi tahun. Di sisinya, semangkuk biji delima berkilau, setiap aril sempadan kecil yang bersinar menyimpan jusnya di dalam, seolah-olah ia pun telah belajar kekal pada had yang sepatutnya. Maharaja makan dengan gerak yang terukur, setiap biji digigit lalu diketepikan, disiplin mejanya mencerminkan disiplin temboknya.
Di luar istana, ladang akar madder dijaga oleh pekerja yang kekal pada barisan mereka, merumpai dan menyiram menurut peraturan lama. Akar ini, ditarik daripada bumi, direbus dalam periuk besi yang besar di kawasan pencelup. Baunya terapung melalui jalan bawah dan keluar merentasi parit, tempat ia bercampur dengan bau bersih udara gunung. Kain yang keluar daripada tangan pencelup dihargai merentasi kerajaan, dicari oleh kesatria untuk panji mereka dan oleh paderi untuk tudung altar mereka. Dahulu, rahsia pewarna ini dijaga di belakang pintu berkunci; kini ia tanda kuasa dan kestabilan, perdagangan yang mengikat bandar, benang yang berjalan melalui fabrik undang-undang dan adat.
Dalam bayang pintu gerbang bandar, seorang saudagar membuka gulungan sutera daripada jalan Timur. Di antaranya, segulungan berwarna darah kering ditukar dengan wang dan garam. Ia akan dipotong dan dijahit menjadi jubah untuk majlis, dipakai pada hari jamuan dan apabila perjanjian ditandatangani. Di dalam balai Maharaja, jubah ini tergantung sedia di dalam peti kayu sedar, lipatannya kesaksian senyap kepada kewibawaan yang dikumpulkan. Walaupun di bawah awan ribut, apabila angin menggesel tembok kubu dan hujan menggores batu yang sejuk, jubah ini dikeluarkan. Ia dipakai untuk ritus peralihan, untuk menandakan akhir pertikaian, untuk memeterai janji bahawa aturan akan kekal.
Sesiapa yang mahu berjalan di tempat Maharaja boleh membentangkan kain bercorak di atas meja dan meletakkan semangkuk biji delima. Mereka boleh menulis niat hari dengan pena yang dicelup dalam wain yang kuat, atau merendam akar madder untuk kekuatan lama yang berbau tanah. Apabila pertikaian timbul, mereka boleh menyebut peraturan yang sentiasa membentuk rumah tangga mereka, dan mengetahui bahawa setiap pengulangan ialah sempadan yang menjaga jalan.
Warna tuah hari ini ialah Merah krimson.
Lucky Color: Crimson — #DC143CAturan tumbuh daripada apa yang mantap. Sempadan menyuburkan apa yang bertahan.