Dinding batu yang rendah menanda sempadan taman Maharani. Gandum membongkok dan mengangguk dalam angin, kepalanya yang lembut menyapu semak berduri yang tebal dengan beri, dan mawar menuang baunya di atas tompok bumi yang masak. Awak menemuinya duduk, bukan di atas takhta, tetapi di bangku kayu yang sarat lumut, suam oleh matahari dan mudah seperti lereng bukit. Di kakinya terbaring bakul yang penuh epal, pir, dan kacang yang baru dipetik; udara bergetar dengan bunyi air terjun yang menyelinap di antara batu di tepi tanah lapang.
Dunia Maharani dibentuk oleh kemurahan hutan yang senyap. Batang pokok purba menjulang di belakang tamannya, tiang kasar dengan lichen dan dibalut ingatan hujan. Di antara akar, paku pakis merebak seperti tangan pengamal perubatan lama, dan klover yang lembap mengalas tanah. Bawang putih liar tumbuh dalam jalur yang lembut, baunya bercampur dengan kemanisan rumput padang. Daripada hutan ini, orang telah membawa pulang berkas kayu api, bakul anyaman daripada dahan willow, dan mengumpul cendawan selepas hujan panjang pertama musim luruh.
Di negeri lama, hutan ialah tempat perlindungan dan sumber sekaligus. Apabila ribut mengancam padang, penduduk kampung akan berlindung di bawah dahannya, mendengar tetesan hujan pada jarum spruce. Kanak-kanak menelusuri anak sungai yang menyelinap melalui tumbuhan bawah, berharap melihat sekilas rusa atau kilat trout di air cetek. Dalam kesunyian hutan, ahli herba mencari daun dan kulit kayu yang menyembuhkan demam dan menenangkan bengkak, sementara gembala memandu kawanannya di sepanjang laluan yang sejuk dan berbelak cahaya. Malah kain yang tersampir di bahu Maharani, lembut seperti bawah daun pokok limau, dicelup dengan apa yang hutan hasilkan: jelatang, kulit walnut, atau jus daripada tompok sorrel yang menyengat.
Mitos berlarutan di setiap celah hutan, dianyam ke dalam geseran daun dan titisan air. Cerita rakyat bercakap tentang hati hutan sebagai tempat kelimpahan hidup, mata air hidup yang memberi makan dan melindungi sekaligus. Taman Maharani mengumpulkan mitos itu dan meletakkannya dengan lembut di kaki awak, mengubahnya daripada lagenda menjadi roti yang awak pecahkan dan buah yang awak rasa. Air terjun, sentiasa bergerak, ialah peringatan bahawa apa yang banyak mesti dihargai, diraup dalam tangan yang dicawan setiap kali awak dahaga. Kelimpahan ada di sini, bukan sebagai janji yang jauh, tetapi dalam masa kini yang bernafas: dalam bau rosemary yang diangkat angin, dalam kusyen lembut lumut, dalam buah yang berehat berat di antara jelatang.
Hari ini, carilah perlindungan senyap pokok dan berjalan di laluan teduhnya, rasai sentuhan daun pada lengan awak. Masak dengan herba yang awak petik sendiri, atau bancuh teh yang mudah daripada apa yang almari awak simpan—daun salam, pudina, atau ranting thyme. Duduk di bangku kayu, atau di atas rumput jika awak menemuinya, dan pejam mata untuk mendengar air yang berdekatan, sama ada air pancut kota, paip dapur, atau ingatan hujan. Letakkan ranting paku pakis atau klover di meja awak sebagai tanda selamat datang dan jemputan kecil kepada kelimpahan.
Warna tuah hari ini ialah Hijau hutan.
Lucky Color: ForestGreen — #228B22Semoga apa yang tumbuh dengan senyap berdekatan membawa keselesaan dan khasiat kepada awak.
Kelimpahan hidup di tempat awak sudi memerhatikannya.