Apabila kad Matahari berdiri tegak, ia warisan tengah hari, kepulangan kesepaduan kepada dunia yang mungkin telah kabur di tepinya. Dalam adegan kad, seorang kanak-kanak menunggang ke hadapan di atas kuda kecil dengan lengan terbuka, semuanya dimandikan dalam kejelasan cahaya matahari: tiada apa yang separuh kelihatan, tiada apa yang disembunyikan bayang. Dinding di belakang kukuh, menentukan ruang suci; bunga matahari naik dalam barisan yang teratur, wajahnya berpaling ke arah kesempurnaan yang bersinar di atas. Setiap batu dan setiap kelopak kini memiliki sempadan yang dapat dibezakan.
Dari tempat cahaya ini, minda kembali ke dusun selatan di tepi dunia. Batang berpilin pokok purba berdiri berakar dalam tanah berbatu, dahan ditimbang buah yang minyak perahannya dahulu mengurapi raja dan menyembuhkan yang sakit. Ada balang yang digali daripada bangkai kapal Phoenician, tertutup dan berat, setiap satu membawa di dalamnya kerja ratusan buah lonjong yang pucat. Alat perah sendiri ialah roda dan kepingan, berderit apabila berpusing—tangan penuai berlumur, kulit berkedut, bau tajam di halaman yang dihangatkan matahari.
Bercakap tentang pokok ini ialah bercakap juga tentang keamanan yang dikeringkan ke dalam perjanjian: dahan dihulurkan dalam perhimpunan yang tegang, tanda untuk keamanan atau penyerahan, tetapi juga untuk kemenangan, apabila dijalin ke dalam mahkota atlet atau penakluk. Pada petang Mediterranean yang hangat, nelayan berhenti untuk makan, memecahkan roti dan menekan buah di antara ibu jari dan jari telunjuk, hidangan sederhana dan kekal seperti laut yang menampar batu rumahnya.
Di dalam rumah tangga, balang air garam disimpan di rak yang sejuk. Buah yang diawet di dalamnya dikeluarkan daripada balang untuk persembahan pada permulaan baru. Kain yang direndam dalam cecair perahan yang sama membersihkan luka dan menggilap kayu, membawa ingatan matahari dan tanah melalui setiap perbuatan penjagaan. Di dapur, lesung batu mengisar buah menjadi pes; di pantri, minyak menunggu untuk menerangi malam atau mengurapi dahi yang letih. Menanam pokok seperti ini ialah membuat perjanjian dengan masa, kerana ia hanya mengeluarkan buah selepas bertahun-tahun penjagaan, dan kemudian untuk seumur hidup.
Malah dalam cuaca, tanda dibaca: apabila angin menggoncang dahan dan menabur buah kecil yang keras di bawah kaki, ia meramalkan hari yang lebih kering dan langit yang cerah. Kampung gunung memerhati tunas pertama musim bunga, mengetahui bahawa apa yang menyusul ialah kelimpahan dan keutuhan. Di tempat alat perah purba berdiri senyap, orang masih berkumpul di bawah daun, batu sejuk pada belakang mereka, untuk bercakap dan berkongsi berita, tawa mereka terbawa keluar ke tengah hari yang terang.
Hari ini, awak boleh merendam segenggam buah dalam air hangat dan merasa apa yang dibawa matahari melalui batu dan daun. Awak boleh menggosok setitis minyak ke dalam tangan untuk mengingati kerja tuaian lama. Pergi ke luar untuk berjalan di tempat ada pokok rendah yang berpilin dan catat ketahanan serta teduhnya. Letakkan bekas kecil di atas meja, diisi buah atau dahan, untuk menandai ruang awak sebagai damai dan utuh.
Warna tuah hari ini ialah Zaitun.
Lucky Color: Olive — #808000Cahaya menjernihkan; hadiah lama bertahan.
Semoga garisan luar awak dipulihkan.