Tumunog na ang trumpeta, ngunit nananatiling nakaupo ang pigura sa gilid ng sarkopago, ang mga sapatos ay nakapatong sa lumang alikabok, nakakulot ang mga kamay sa mga tuhod. Naghihintay sa malayo ang pagtawid ng ilog, ngunit ang pagpapasiya ay nananatili sa likod ng kurtina ng pag-aalinlangan. Nakabitin ang tanawin sa sandali bago ang kilos, na para bang pigil ang hininga, makapal ang hangin sa mga pangako kahapon na hindi nasabi. Hindi tinatanggihan ang pagbangon, ipinagpapaliban lamang. Patuloy ang mundo sa labas: tuyo ang lupa, matalas ang araw ng umaga, hindi sinasagot ang tawag ngunit malakas ito sa isip.
Sa isang lugar sa kabila ng bakuran ng simbahan, nanginginig ang mahabang damo sa hindi mapakaling hangin. Ito ang damong nagmamantsa sa mga pantalon ng mga bata sa tag-araw, ang uri na tumatakip sa mga pilapil ng mga lumang riles ng imperyo, ang uri na hinabi sa mga unipormeng minsang nagmartsa sa alikabok at malalayong kampanya. Ang tela ng mundo kahapon—magaspang ang habi, matibay, praktikal—ay nag-aalok ng kaunting silungan laban sa pag-aalinlangan, na para bang bumabalot sa isang lumang dyaket ng bukid na ipinamana at tinagpian, ang mga alaala ng kilos ay tinahi sa bawat tahi. Pamilyar ang tela, may amoy ng lupa at mahinang bakas ng tabako at pampakinis ng metal, amoy ng mga kuwentong hindi pa naibabahagi, ng pagtitiis at paghihintay.
Sa mesa ng almusal, may mangkok na may mga patatas na pinakuluan at hiniwa, iniwan ang balat para sa sustansiya, may basag na paminta at asin. Sa tabi, may tinapay na ang balat ay winisikan ng harina, na para bang inaalala ang mabagal na pagtayo ng masa sa mainit na kusina, pinanood nang may tiyaga. Hindi masalimuot ang pagkain, sapat lamang upang magpatuloy, na para bang ginawa para sa isang taong maaaring makatagpo ng lakas ng loob na sagutin ang tawag bukas. Luma ang mga kubyertos—isang mapurol na tinidor, isang tasang esmaltado na may sira, ang uri na tumatagal sa mga panahon ng pagpapabaya at naghihintay pa ring maging kapaki-pakinabang.
Sa labas ng bintana, ginagalaw ng hangin ang alikabok sa isang tuyong daan, ang uri na kilala ng mga kawal at pastol. Umaabot ang kapatagan hanggang sa abot-tanaw, malupit at malapad, puno ang hangin ng amoy ng mga damong pinainit ng araw at ng malalayong pagkulog. Kahit ang panahon ay tila tumitigil, pigil ang hininga bago ang ulan na matagal nang hinihintay. Sa mga lumang kuwento, ang gayong tanawin ay tinatawid ng mga sa wakas ay nakikinig sa panawagan at bumabangon upang maglakad, bagaman ang iba ay nakaupo sa gilid at nakikinig para sa mas banayad na utos, mas malambot na pangako.
Ang taong nakakaramdam ng pag-aalinlangang ito ay maaaring maglakad sa matataas na damo, hayaang dumampi ang mga buto sa kanilang mga kamay, bilang paalala na kahit ang katahimikan ay may sariling hawig. Sa pagbubungkal ng lupa sa hardin, maaari silang makatagpo ng mga lumang butones o barya, iniuugnay ang kasalukuyang pagkaligalig sa mga sandali ng kilos noong una. Maaari nilang pakinisin ang isang lumang hebilya ng sinturon o tagpian ang bulsa ng dyaket, maliliit na kilos ng kahandaan para sa panahong hindi na maipagpapaliban ang sagot. O maaari lamang silang umupo sa isang bahagi ng araw na may tasa ng matapang na tsaa, pinapanood ang alikabok na gumalaw, at madama ang bigat ng pasya ng araw.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay dilaw-kayumanggi.
Lucky Color: Khaki — #F0E68CMaaaring maghintay ang tawag, ngunit nagpapatuloy ang araw. Bawat paghinto ay isang paghahanda.