Umaalingawngaw ang trumpeta sa kapatagan, ngunit idinidiin ng mga natutulog ang mga palad sa kanilang mga tainga at bumabalik na nakakulot sa kanilang mga kahon. Ang mga pakpak na marmol, tinibag ng panahon, ay naghahagis ng kanilang mga anino sa lupang may mga patong ng mga siglo ng mga pasyang hindi nagawa at mga katotohanang hindi nasabi. Dumating at lumipas na ang sandali ng pagbangon, ngunit may pigurang nananatili sa gilid, ang mga daliri ng paa ay dumadampi sa kahoy na labi ng libingan, hindi handang humakbang pasulong o humiga muli. Naghihintay ang mundo sa isang pasya, ngunit may kakaibang katahimikan ang hangin, na para bang ang lupa mismo ay nahuli sa pagitan ng kahapon at bukas.
Sa puso ng Italya, malapit sa mga burol na makapal sa mga puno ng oliba, binubungkal ang lupa para sa kulay at kalakalan. Mga siglo na ang nakalilipas, nakilala ang isang lungsod dahil sa lupang hinukay sa mga bukid nito, piniga at giling tungo sa mga bilog upang kulayan ang mga dambana at ang mga balabal ng mga santo. Tinitimbang ng mga mangangalakal ang mga dakot ng luwad na ito para sa mga manlalakbay, artista, at kantero, ang malalim na tono nito ay nagmamarka ng mga fresco sa mga kapilya at ng mga lagda sa mga kontrata. Mula sa lungsod na ito, lumabas ang mga karaban, may dalang mga balot na puno ng alikabok ng mga sinaunang burol, balot sa tela upang hindi matapon ang pulbos sa mga biyak ng kariton. Giniling ito ng mga lumang maestro sa mga dikdikan, mantsado ang kanilang mga buko ng labi, habang hinahalo nila ito sa langis upang takpan ng anino ang mga pisngi ng Madonna o ang mga balabal ng mga santo.
Sa mga kusina, nakasabit sa mga biga ang romero at salvia, at nagluluto ang tinapay sa mga hurnong yari sa bato ng ilog. Tumitigas ang balat, magaspang at bitak, katulad ng mga tisang matatagpuan sa mga bubong ng Toscana pagkatapos ng tuyong panahon. Nililinis ng mga magsasaka ang kanilang mga kasangkapan pagkatapos ng mahabang araw, ang mga hawakan ay kinis ng mga taon ng ani at pagtatanim, ang patina ng pawis at lupa ay nahahalo sa butil. Kumukulo nang mababa ang isang palayok ng nilagang lentehas, ang ibabaw ay sumasalo sa huling sinag ng araw na dumaraan sa sala-sala. Dala ng hangin ang amoy ng basang luwad pagkatapos ng bihirang ulan, ang uri na bumabagsak nang banayad at mabilis na nawawala, iniiwan ang mga dingding ng lungsod na may guhit at ang mga ugat ng sipres na umiinom sa kakaunting inaalok.
May panahon din na nagsasabi ng tiyaga at pagtingin sa loob: isang hamog na dumadapo nang huli sa gabi sa mga ubasan, pinupurol ang mga gilid ng mga bagay at pinaliliit ang mundo. Sa katahimikang iyon, maaaring isantabi ng isang manggagawa ang kanyang hindi tapos na banga, umiikot pa ang gulong, hindi tiyak kung kumpleto na ang anyo. Inaayos ng mga mangangalakal sa pamilihan ang kanilang mga paninda, pinupunasan ang mga labi ng kulay na dumikit sa kanilang mga daliri nang tinitimbang ang lupa para sa mga pintor at tagapalitada. Isang peregrino, ang mga bota ay nababalutan ng putik mula sa daan, ay nakaupo nang nakasandal ang likod sa dingding na pinainit ng araw at pinapanood ang dapit-hapon na magtipon, lumalaban sa udyok na magpatuloy, sa kaalamang dadalhin muli ng liwayway ang tanong nito.
Kung nais ninyong gumalaw kasama ng araw na ito: magmasa kayo ng tinapay gamit ang inyong mga kamay, nararamdaman ang harina at tubig na nagsasama; bakasin ninyo ang hinlalaki sa isang hawakang kinis na kinis, inaalala ang bawat gawaing natulungan nitong tapusin at ang bawat isa na naghihintay pa; buksan ninyo ang isang garapon ng lupa, hingahin ang tahimik na amoy ng mineral bago idagdag ito sa inyong gawain; umupo kayo sa pintuan sa dapit-hapon, hayaang ituro ng paghinto ang isang bagay tungkol sa mga puwang sa pagitan ng mga pasya.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay kulay lutong lupa.
Lucky Color: Sienna — #A0522DPara sa mga naghihintay, inaalala ng lupa sa ilalim ang bawat hakbang.
Sa pag-aalinlangan, nagtitipon ang tahimik na lakas, handa para sa susunod na tawag.