Ang larawan ng Katarungan ay nakaupo sa upuan niyang marmol, ang tabak ay tuwid at ang kambal na timbangan ay balanse sa isang kamay. Ang batas at katotohanan, sa kanilang kumikinang na pagkakapantay, ay tila hindi matitinag—hanggang walang laman ang upuan. Ngayon, malamig ang bulwagan, walang laman ang upuan, umuugoy ang timbangan nang walang kamay na pumapatatag. Kumukupas ang alingawngaw ng mga yapak at wala ang isang mahalagang saksi; naroroon ang paraan, ngunit walang nagsasalita. Nakatayo ang batas, ngunit bilang hungkag na laryo sa dingding—isang baldosa sa hurno, nakalagay at naluto, ngunit hindi pa inilalagay kung saan ito pinakamahalaga.
Dati, sa mga sinaunang lungsod, pinaputok ng mga kantero ang mga tipak sa mahahabang hanay, ang usok ay umiikot sa itaas ng mga bubong. Bawat laryo, mula sa maputik na pampang ng ilog tungo sa matibay na dingding, ay nilayon para sa kaayusan, upang panatilihin ang init sa loob at ilayo ang mga bagyo. Hawak ng laryo ang mga kuwento ng mga kamay na nagdiin ng luwad, ng mga hurno na kumikinang sa gabi. Ngunit kung minsan, masyadong maagang hinugot ang isang laryo mula sa apoy, o itinabi nang hindi sinasadya. Sa sulok ng kalahating tayong bahay, naghintay ito, nakabitin ang gawain nito. Hindi natapos ang pugon, hindi nakulong ang init, sapagkat isang piraso ang nawawala.
Sa nakalimutang landas, nakaupo sa guho ang isang pugon, paalala ng dapat naging. Inuka ng ulan ang mukha nito, ngunit sa ilalim ng lumot, tumatagal ang lumang gawa ng hurno. Sa ilang nayon, tumatagal ang tradisyon ng paggawa ng laryo bilang tahimik na paggawa, ang ritmo ng mga pala at ang singaw ng tubig sa alikabok. Hindi nakikita ang gawa ng tagagawa ng laryo kapag naitayo na ang bahay, ngunit, kung naiwan ang batong susi, nabibigo ang arko. Ang baligtad na Katarungan ay gaya niyan: umiiral ang anyo, ngunit ang mahalagang bahagi—presensya, pakikilahok, pag-amin ng katotohanan—ay kulang.
Sa ibang lugar, sa tuyong kapatagan, ang usok mula sa malayong hurno ay nagsasabi ng simula ng araw ng gawain. Matalas ang hangin, at ang lupa ay naluto nang matigas ng araw at apoy nang magkasama. Dito, ang gawa ay salinlahing ipinasa, usapin ng karangalan at kaligtasan. Ang apoy ay hindi lamang panggatong; ito ay pagbabago, ang pagkakaiba ng putik at bato. Alam ng maestro ng hurno na ang laryong minadali ang pagpapaputok, kung ilalagay sa maling lugar, ay maaaring magbanta sa buong kayarian. Ang kawalan sa paraan, manggagawa man na nawawala o hakbang na nalaktawan, ay humahantong sa kahinaang nakatago sa loob ng dingding.
Kahit sa tahanan, ang alaala ng laryo ay umaabot mula sa landas ng hardin hanggang sa hurno ng tinapay. Sa kusina, inilalagay ang tinapay sa mainit na ibabaw, ang balat ay nabubuo laban sa sinauna at pinaputok na sahig. Dapat selyado ang lungga ng hurno, bawat piraso ay magkadikit, o tumatakas ang init at nabibigo ang tinapay. Kapag may nawawala sa ritwal—kapag wala ang mga kamay na minsang nag-alaga ng apoy—nawawala ang kahulugan ng ugali, at ang pagkain ay kulang sa kabuuan.
Maaari ninyong walisin ang pugon, ibinabalik ang pakiramdam ng kahandaan, o idiin ang kamay sa mainit na batuhan upang damhin ang nakaimbak na alaala ng apoy. Maaari ninyong itayo muli ang maliit na bahagi ng landas ng hardin, hinahanap ang lugar na maluwag o nawawala ang laryo. Maaaring masa ng iba ang masa at hayaang tumaas, naghihintay na umabot sa rurok ang init ng hurno. Sa pagsindi ng maliit na apoy sa ligtas na lugar, maaari kayong maglaan ng sandali upang saksihan ang pagbabago, alam ang kailangan para sa tunay na pagtatapos.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay pula ng laryo.
Lucky Color: FireBrick — #B22222Sana tumayo nang matatag ang bahay ninyo, at walang mahalagang presensya ang mawala.