Nakaupo ang pigura sa mataas na bangko, ang walang lamang balabal ay bumabalot sa upuan, ang timbangan sa kanyang kamay ay nakasabit nang baluktot. Dumadaan ang simoy sa silid, pinapakinig ang bangko at inuugoy ang mabibigat na kurtina. Ang tabak, nilayon para sa mabilis na linaw, ay nakasandal nang hindi nagagamit sa haligi. Walang dumating na nagsasakdal; ang silid, itinayo para sa mga pasya, ay naghihintay sa katahimikan. Sa labas, hinagod ng mga tuyong dahon ang liwasan ng hukuman—ang sumak ng nakaraang panahon at ang mga piraso ng balat ng kastanyas. Dito, ipinagpaliban ang balanse, hindi dahil sa kalituhan, kundi dahil sa kawalan. Makapal ang hangin, gaya ng oras bago ang bagyo sa tag-araw, kapag nagtatumpok ang mga ulap sa lungsod at may pahiwatig ng kulog ngunit hindi pa binibigkas.
Sa ibang lugar, sa mga burol sa kabila ng gilid ng lungsod, hawakan ng isang piraso ng lupa ang gusot na mga ugat ng lumang puno ng granada. Ang prutas nito, hati at makapal ang balat, ay nakakalat sa ilalim, kumikinang ang mga buto sa mga nalaglag na dahon. Sa ibang mundo, ang mga butong ito ay bibilangin, titimbangin, at ipamamahagi. Ngayon, nakahimlay sila kung saan nahulog, iniwan para sa mga uwak at maliliit na nilalang na napapansin ang dinaanan ng mga tao. May sinulid ng kasaysayan sa napabayaang tanawing ito—isang paalala ng mga ruta ng kalakalan kung saan ang tuyong prutas at pampalasa ay tinimbang ng maingat na mga kamay, bawat palitan ay pinagtiwalaan at nasaksihan. Ngayon, nakasara ang mga puwesto, hindi nagagamit ang timbangan, hindi kumpleto ang talaan ng tindero.
Mga siglo na ang nakalipas, sa kabila ng karagatan, umalis sa pantalan ang isang kumpol ng barko sa huling taglagas, pasan ang mga rolyo ng telang kinulayan nang malalim at tumatagal, hinabi nang may pag-iingat ng isang gabi ng taglamig. Malayo ang nilakbay ng mga telang ito, ipinagpalit sa mga palengke sa ilalim ng mga arko ng bato at sa maalikabok na mga bahay-tuluyan sa gilid ng daan, ginamit upang balutin ang mga balumbon ng batas, upang markahan ang mga upuan ng mga nakatatanda, at kung minsan upang silungan ang sugatang manlalakbay mula sa lamig. Ang tela ay tanda ng awtoridad—isang hudyat na masusunod ang tamang kaayusan. Ngunit kapag nawawala ang tamang tinig, tela lamang ang tela, nakatiklop sa mga kaban, nakalimutan sa likod ng mga nakakandadong pinto. Hindi natupad ang pangako ng mangangalakal, hindi napirmahan ang kasunduan.
Sa mga kabundukan, kung minsan ay lumalaki ang panahon bago ang dapit-hapon. Unang nakikita ito ng mga pastol, pinapanood ang kanilang mga kawan na hindi mapakali habang dumidilim ang langit at tumataas ang hangin, pasan ang amoy ng basang lupa at malayong kulog. Kumikislap ang kidlat, ngunit pinipigilan ang ulan, nakabitin. Ang balanse sa pagitan ng araw at gabi, araw at bagyo, ay tila nadudulas sandali. Alam ng mga pastol na tipunin ang kanilang mga balabal at ituro ang mga tupa tungo sa silungan, ngunit ngayong gabi ay huli ang pagbabalik ng isang tao. Naghihintay ang kawan, hindi tiyak, sa bukas na kaparangan.
Sa loob ng tahimik na bahay, nakahimlay nang hindi nagagamit ang lusong at pandikdik sa istante ng kusina, ang ibabaw ay namantsahan mula sa huling pagdurog ng pampalasa. Wala ang tagaluto, marahil tinawag sa ibang tungkulin, at hindi naihanda ang pagkain. Ang ritwal ng mesa—isang tinapay na hinati, isang sukat na ibinuhos—ay hindi mangyayari ngayong gabi. Sa lugar nito, minarkahan ng mga kagamitan ang layunin, ang paraang naghihintay ng kamay na magbibigay ng kahulugan.
Kung nais ninyo, tiklupin ang isang haba ng telang iyon ng mangangalakal at ilagay ito sa tabi ng lugar ninyo ng gawain, bilang pangako na tapusin ang naiwang nakabitin. Mag-iwan ng piraso ng prutas ng granada sa bintana ninyo para sa mga ibon, bilang galaw tungo sa mga nawawala ang presensya. Dumog ng kaunting pampalasa sa lusong ninyo, kahit walang ulam na nangangailangan nito, upang igalang lamang ang gawang hindi natupad. Huminto sa gabi, makinig sa bagyong hindi pa bumabasag, at alalahanin na bilangin ang naiwang naghihintay.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay pula ng alak.
Lucky Color: Maroon — #800000Ang pasensya ay kung minsan ang tanging saksi.
Kahit sa kawalan, nag-iiwan ng bakas ang layunin.