Nakaupo siya sa pagitan ng mga haligi na minsang nilayon upang markahan ang matatag na hangganan ng tama at mali, ngunit walang laman ang upuan, ang timbangan ay naiwan sa mesa, yumuyuko tungo sa panig na may bigat lamang ng kawalan. Sa liwasan ng lungsod, tumataas ang hukuman mula sa sinaunang mga batong-lapag, ang harapan nitong apog ay pagod sa mga panahon ng ambon at sa alaala ng mga pagtatalong idinaos sa ilalim ng maulap na kalangitan. Kahit ang halimaw na bato na nakadapo sa itaas ng mga arko ng pinto, inukit ng matigas at bulag na mga mata, ay nagbabantay sa mga usapin na umaalingawngaw na ngayon ng hungkag na anyo habang walang laman ang upuan ng mahistrado.
Nagpapatuloy ang sulat ng tuntunin, ang mga papel ay ipinasa mula tagatala tungo sa tagatala, ang mga panulat na may tangke ay kumakamot sa talaan. Ngunit nawawala ang puso ng usapan: ang saksing dapat magsalita ay nawala sa mga kalye na pinadilim ng ulan, ang ruta niya ay nilunok ng hamog na tumitigil sa mga bubong, binababad ang mga may gulod na pisara sa itaas. Ang mga lumang tehang ito, hinukay mula sa mga biyak ng bundok at hinubog ng bihasang mga kamay, ay lumilikha ng tagpi-tagpi sa lungsod; sinisilungan nila ang mga tahanan mula sa malungkot na ambon, inililigid ang tubig sa mga kanal na tumatakbo sa bawat alero. Tahimik at may dignidad ang mga bubong, pasan ang mga peklat ng maraming taglamig, isang kapaki-pakinabang na korona para sa mga bahay sa ibaba.
Sa kabila ng lungsod, ang mga hukayan ng bato ay nasa gilid ng gubat, puno ng katahimikan ng paggawa na huminto. Dito, pinutol ng mga salinlahi ang mga tipak mula sa lupa, itinutumpok para sa mga bahay, kamalig, at mga baitang na paakyat sa hukuman. Naiwan ang mga kagamitan ng mga kantero: mga martilyo at pait na naiwan kung saan natapos ang gawain ng araw, basa ang mga hawakan mula sa matiyagang hamog. Bawat kagamitan ay humahawak ng kuwento ng pagsisikap, ngunit kung walang mga kamay na gagamit, tumitigil ang layunin sa malamig na hangin.
Sa kusina, nakahimlay ang tinapay ng umaga sa ibabaw, ang balat nito ay lumamig na para bang nasa ilalim ng bubong ng sinaunang pisara. Umaangat ang singaw mula sa basag na tasa sa bintana, kung saan minsang nagbantay ang isang tao ng bumabalik na pigura sa mabagal na patak ng ulan. Nakaupo ang tsarera sa tabi ng nakatiklop na serbilyeta, hindi nagagamit, naghihintay sa bisitang hindi dumating. Sa pasamano, ang mga dahon ng nakapasong lavanda ay may patak ng singaw, tinatanggap ng halaman ang madilim na araw, tahimik na umuunlad sa matiising mga ugat.
Sa labas, ang panahon ng tanghali ay katahimikan ng ambon, hindi bagyo ni kalmado, ang hamog ay kumakapit sa mga kapote at payong habang nagmamadali ang mga tao sa mga baitang ng hukuman. Nakatumpok ang mga aklat ng batas sa bangko sa pasukan, ang kanilang mga gulugod ay pasan ang alaala ng kaayusan, habang ang mga usapan sa loob ay lalong lumalayo sa paglutas, umiikot sa nawawalang patotoo, sa layuning wala. Nagpapatuloy ang ulan, matatag at marahan, na para bang pinapanatili ang pagkiling ng timbangan, inaanyayahan ang pagmuni sa hindi nasabi.
Upang salubungin ang araw na ito, maaari kayong huminto upang idikit ang kamay sa malamig na bato ng pintuan ninyo bago umalis; itali ang sintas ng sapatos sa bintana, pinapanood ang mga bubong na tinatanggap ang ambon; sumulat ng liham sa mabigat na papel, ilagay ito malapit sa tsarera bilang paanyayang bukas pa; o pakintabin ang paboritong kagamitan, kahit walang gawain ngayon, igalang ang paggawa na darating pa.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay abo ng bato.
Lucky Color: SlateGray — #708090Naghihintay ang hukuman sa saksi nito; hinahawakan ng mga bubong ang ulan.