Ang tagapagmaneho, matigas at walang ngiti, ay kumakapit sa mga renda habang humihila ang kanyang mga hayop sa magkasalungat na direksiyon. Ang isa ay kumakamot sa lupa, ang mga butas ng ilong ay bukas patungo sa malayong palengke, ang isa ay umuungol sa pagkainip at ang mga mata ay nakatitig sa mga burol. Umuuga ang karwahe sa bawat paghila nila nang magkahiwalay, ang mga gulong ay kumakagat sa uka ng landas. Sa sandaling ito, ang pagsulong ay hindi usapin ng pag-abot kundi ng paglaban sa hatak patungo sa isang hangarin o sa isa pa. Ang paglalakbay mismo ang nagiging tanging hindi nagbabago, kilos na udyok ng hindi pagkakasundo.
Sa sangandaan ng lungsod ng kalakalan, kumikinang ang puwesto ng mangangalakal sa ilalim ng araw at parol. Isang bunton ng mga siling kulay apoy ang umaapaw mula sa hinabing kaing, kulubot at kumikislap ang mga balat, ang ilan ay hiniwa upang ipakita ang mga butong kalat na parang maliliit na barya. Matalas ang hangin sa kanilang amoy, nangangako ng tamis at ng kagat na nagsisindi sa dila. Tumitigil ang bata, nag-aatubili, saka kumukuha ng isa upang nguyain habang humahabi siya sa mga tao, ang init ay nagpapabilis ng hakbang. Sa malapit, nagbubunton ang mga nagbebenta ng mga kaing ng dalanghita, ang mga balat ay kalahating natanggal sa mga pilipit. Dumadaan ang mga manggagawa, kumukuha ng isang piraso sa kamay, nililiwanag ng katas ang kanilang mga mukha habang humahakbang sila sa susunod na gawain, ang landas ay itinakda hindi ng plano kundi ng hindi binibigkas na pangangailangan.
Sa labas ng lungsod, sa mga damuhan kung saan umaangat ang alikabok sa bawat hakbang, naglalakbay ang karabana sa sinaunang Daan ng Seda. Habang bumubukang-liwayway, nagliliyab ang kalangitan sa silangan, bumubuhos sa lupa sa lagnat ng kilos. Inihahagis ng mga kabayo ang mga ulo at umuungol ang mga kamelyo, ang ilan ay sabik na sumulong, ang iba ay nahuhuli, naaabala ng amoy ng mga ligaw na damo. Ang mga lagalag, nababalot ng mga balabal na naupod sa paglalakbay, ay nagbabahagi ng manipis na mga hiwa ng inihaw na ube na mainit pa mula sa mga baga kagabi. Mala-lupa at matamis ang lasa, alaala ng tahanan na idiniin sa palad. Dito, ang pagsulong ay pakikipagkasundo, bawat hakbang ay hinubog ng mga lakas na hindi lubos na nagkakasundo.
Sa nayon sa bundok na binabayo ng hangin, umaakyat ang mga bata sa mga bubong upang magpalipad ng mga saranggolang gawa sa mga lumang watawat ng pista. Dumudulas ang kanilang mga paa sa mga teha habang tumatakbo sila sa magkaibang direksiyon, nagkrus at nagkabuhol ang mga tali sa pagmamadali. Tumatalon at nanginginig ang mga saranggola sa itaas, hindi kailanman nakaayos, hindi kailanman tahimik, nahuli sa pagitan ng dosenang ihip. Sa mga kusina sa ibaba, umaabot ang mga kamay sa tsarerang luwad, ang hawakan ay nakinis at namantsahan ng mga taon ng paggamit; nagbubuhos ang isang tao ng unang tasa, hinahayaan ang singaw na umangat at umikot, paalala na ang init ay madalas galing hindi sa apuyan kundi sa kilos ng pagbabahagi nito.
Maaari ninyong ihaw ang sili sa ibabaw ng kalan hanggang paltos ang balat, saka isingit ito sa tanghalian para sa gulat ng lasa. Balatan ninyo ang dalanghita at kainin ito nang dahan-dahan, hayaang manatili ang katas habang pinapanood ninyo ang mundo na dumaan sa labas ng bintana. Balutin ninyo ang alampay na nagpapaalala ng mga watawat ng pista sa leeg at lumabas, hayaang ihagis ito ng hangin. Magsindi kayo ng maliit na apoy sa ligtas na lugar—marahil kandila o posporo—at panoorin ang sayaw ng apoy nito, inaalalang bawat paglalakbay ay nagsisimula hindi sa katiyakan, kundi sa kilos.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay pula-kahel.
Lucky Color: OrangeRed — #FF4500Kahit maghiwalay ang mga landas, ang paglalakbay mismo ang nagiging sarili nitong gantimpala.