May sandali sa paglalakbay kung kailan umiikot ang kompas, kung kailan humihila nang malakas ang mga kabayo ng karwahe sa magkasalungat na direksiyon. Bumubukol ang mga gulong, nawawala ang katiyakan ng daan, at ang unahan ay ang susunod na hakbang lamang, hindi patutunguhan. Sa mosaiko ng alamat, humihigpit ang hawak ng tagapagmaneho, ngunit magkabuhol ang mga renda. Tumangging magkasundo ang mga hayop; umuurong ang tarangkahan ng lungsod sa likod at bumubukas nang malawak at walang landas ang ilang. Ang mga batong naglilinya sa mga lumang daan ng Roma ay nagpapataas ng init, hindi gumagabay kundi nagpapaalala sa manlalakbay na ang kilos, patuloy at walang angkla, ay sarili nitong gawain.
Minsan, sa mga palengke ng Konstantinopla, binalot ng mangangalakal ang kanyang mga granada sa lino, mahigpit at hinila ang mga balat, bawat prutas ay maliit na mundo ng mga buto. Ang mga dalanghitang pula, nakasalansan sa tabi nila, ay kumikinang sa huling araw, matalas ang amoy sa hangin ng taglagas. Ang mga manlalakbay na dumaraan ay umaabot sa mga ito, hindi dahil sa gutom, kundi dahil ang kilos mismo—ang pagpitas ng prutas, ang pag-ikot nito sa kamay—ay nag-aalok ng sandali ng pasya sa araw na kung hindi ay walang direksiyon. Ang lungsod, sangandaan ng imperyo, ay laging hindi mapakali. Ang mga watawat nito, nakasabit sa mga balkonahe na marmol, ay kumakaway sa hangin na galing sa silangan, nagpapahayag ng mga prusisyon o tagumpay, ngunit madalas ay nagtatanda lamang ng pagdaan ng panahon.
Sa malawak na kapatagan, nagsusuot ang mga pastol ng mga sintas na tinina na lana, nakabuhol sa balakang, ang mga sinulid ay may batik ng alikabok ng mahahabang sakay. Ang mga sintas na ito, minana o ipinagpalit, ay hindi gaanong para sa init kundi para sa alaala—tali sa mga apoy ng kampo kung saan iniihaw ang karne sa mga tuhog na bakal, kung saan nananatili ang mga kuwento nang matagal pagkatapos lumamig ang abo. Sa sinaunang Tsina, ang mga manggagawa ng laka ng Sicuán ay nagbabad ng mga sipit at mangkok sa resina, ang tapos ay kumikislap sa mga mesang nakahanda para sa mga bisitang hindi mapakali. Ang magdala ng gayong mangkok mula sa kusina patungo sa apuyan, matatag ang mga kamay sa kabila ng hindi alam na wakas ng paglalakbay, ay ang magpahayag na ang kilos ng pagdadala ay kasingkahulugan ng pagdating.
Ang panahon din, sa mga buwan ng init, ay gumagawa ng sarili nitong paglalakbay. Sa mga nayon sa kabundukan ng Peru, ang tuyong panahon ay dumadaan na may mga ipuipo na sumasayaw sa mga bubong na luwad, ginugulo ang mais na nakaimbak sa mga hinabing kaing. Ang hangin, mabangis at hindi sumusuko, ay nagtutulak sa mga taganayon na hilahin ang mga sili mula sa kanilang mga sabitan, sinisiksik ang mga ito bilang mga girnalda sa itaas ng pinto. Sinasabi nilang sinasalo ng mga tali na ito ang lagnat sa hangin at pinananatiling matatag ang tibok ng puso ng sambahayan, kahit kalansing ang bawat bintana.
Kung minsan, sa dapit-hapon, hinihila ng babae sa lumang bahay-bukid sa Inglatera ang laryo mula sa apuyan—gawain ng nakaraang taglamig—at inilalagay ito sa sahig. Mabagal na lumalabas ang init, pinapainit ang kanyang mga paa habang iniikot niya ang lana para sa paghahabi bukas. Naalala niya ang mga kuwento ng mga kawal na may dalang gayong mga laryo sa ilalim ng kanilang mga balabal, gumagalaw mula nayon patungong nayon, hindi tiyak sa silungan ng gabi ngunit tiyak na ang init ay madadala sa unahan, kahit isang milya lamang.
Sa bawat kuwento, lumiliko ang daan. Hindi ginagabayan ng tagapagmaneho ang mga leon, ni hindi dinidinig ng mga toro ang latigo. Gayunman, ang kilos—sa mga daan ng kalakalan, sa mga puwesto ng palengke, sa ilalim ng mga watawat na inihagis ng hangin—ay sarili nitong paggawa, sagot sa araw na walang tanong. Kung tumangging magkasundo ang mga hayop, maaaring punan ng manlalakbay ang mangkok ng mga buto ng granada pagkatapos ng almusal, o magtali ng sintas na lana bago umalis ng bahay, o magsabit ng mga girnalda ng sili sa itaas ng hamba. Maaari nilang magdala ng laryong inihurno sa apoy sa bulsa ng amerikana at hayaang magpasya ang init nito kung kailan titigil. Maliit na mga paraan ang mga ito upang parangalan ang nagpapatuloy kahit mawala ang direksiyon.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay pula.
Lucky Color: Red — #FF0000Magdala kayo ng init sa unahan. Ang kilos ay kahulugan pa rin.