Isang patungan, isang sulo, mga tanikalang kumakalas kapag niluwagan: ito ang mga haligi ng baraha, bawat isa ay totoong bagay sa mundo, bawat isa ay gamit sa bahay o bakas ng isang lugar. Nakatayo ang patungan sa isang nakalimutang galeriya, inukit sa basalto, malamig sa hipo at malasutla sa ilalim ng kamay. Sa ibabaw nito nakahimlay ang isang kandelero na dating natagpuan sa kubo ng isang minero, ang uri na may mantsa ng uling mula sa maraming taon sa tabi ng mga apoy ng karbon at sa ilalim ng mausok na mga biga. Ang mga tanikala, dating mahigpit, ay ang mga posas na bakal na humawak sa mga pinto ng hurno sa pandayan ng lungsod, ang mga kawing ay may bakas ng alaala ng paggawa at ng pawis ng mga lalaking natutong kalasin ang mga ito kapag masyadong tumaas ang init. Hindi ito mga sagisag na lumulutang sa panaginip, kundi mga bagay na nagpapatatag na natatagpuan ng isang tao sa mga lumang sulok ng bodega at sa malalalim na biyak ng lupa.
Kasangkapan ang pagnanasa kapag nakikita. Ito ang aral ng pandayan, kung saan may pilat ang palihan sa maraming siglo ng hampas ng martilyo. Sa puso ng isang gabi ng taglamig, nakasabit ang isang takure sa itaas ng kalan na kahoy, bunga ng gayon ding katigasan ng ulo na humihila ng mga brilyante sa sinaunang mga biyak. Nababalot ng kahoy na nogal ang silid, at sa likod ng isang pinto ay may payong, ang bubong nito ay gawa sa sedang may barnis mula sa palengke ng habagat, hindi matagos gaya ng salamin ng bulkan na dati ay dinadala ng mga mangangalakal mula sa mga lambak ng biyak patungo sa malalayong daungan. Sa gayon ding ulan, dumidikit ang putik sa mga bota at sinasalamin ng kalsada ang langit. Nababalot ang lungsod ng usok ng karbon at ng mga ulap na lumalamon sa araw, pinapaliwanag nang doble ang bawat ilaw sa kalye.
Sa patungan, sumisiklab ang kandelero. Sumasalo ang apoy sa mga gilid ng pabalat ng aklat, katad, gamit na, ang uri na natatagpuan sa mga aklatan kung saan may mantsa ang mga sahig sa maraming taon ng banayad na mga yapak. Malapit, may hawak ang isang bandeha ng mga igos, tuyo at kulubot, isang piling handang ipinagpalit sa mga daan kung saan pinakain ng lupang bulkan ang mga ugat ng sinaunang mga halamanan. Nagtitipon sa labas ang mga uwak, sinasalo ng kanilang mga balahibo ang ningning na iniwan ng ulan sa hatinggabi, habang naghihintay ng mga tira sa umaga o ng init na umaangat sa tsimenea ng panaderya. Bawat isa sa mga bagay na ito ay sisidlan ng paghahangad: ang takureng bakal, ang batong basalto, ang aklat na balot ng katad, ang payong na naghihintay ng bagyo. Nakikita, nahahawakan, nahahagip, at nabibitawan ang mga ito. Ang silbi nila ay nasa pagkilala, hindi sa pagkakapit.
May isang katedral sa mga burol na gawa sa batong bulkan, mas madilim kaysa sa mga ulap ng bagyo, ang mga arko ay tumataas sa ibabaw ng brezo. Dumarating ang mga peregrino kapag pinakamakapal ang gabi, gabay ang mga parol na umuuga sa hangin. Kabilang sa kanila ang mangangalakal na nagtitinda ng mga batong gilingan, mahigpit ang sinturon ng tapis ng kantero, ang mga bulsa ay may linya ng mga bato ng ilog na makinis gaya ng loob ng isang sirwelas. Basa ang daan sa labi ng bagyo kagabi, at ang hangin ay amoy basang lupa at pangako ng tinapay na lulutuin sa madaling-araw. Dito, sa gilid ng pandama at pagsingil, nagiging kasangkapan ang pagnanasa, ang tanikalang kumakalas sa tamang pagpihit ng pulso.
Ngayon, maaari ninyong pakinisin ang mga hawakan ng kawaling hinulmang bakal hanggang magningning ang ibabaw sa alaala, o buksan ang payong at pakinggan ang tambol ng ulan sa nakaunat na ibabaw nito. Maaari kayong magtipon ng makinis na mga bato sa pampang ng ilog pagkatapos ng bagyo, o magsindi ng kandila sa lumang pasimano at panoorin ang paglaki ng mga anino. Ang maliliit na gawang ito ay nagpapatatag ng diwa sa mundo kung ano ito, kung saan nakikita ang pagnanasa, hindi itinago.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay itim.
Lucky Color: Black — #000000Hayaan ninyong patatagin ng patungan ang kamay at ilawan ng sulo ang tanikala.
Ito ang lilim ng pagkakita, hindi ng pagkakapit.