Sa gitna ng silid, tumataas ang isang patungan, binuo mula sa mga pirasong nakaligtas sa apoy at martilyo. Nadudurog ang mga gilid, naging magaspang ang mga ibabaw sa maraming taon ng hipo at panahon. Dati silang luwad, malambot at sumusuko, hinubog ng mga kamay at pag-asa, pinatuyo sa hangin at saka naging hindi mapagpatawad sa puso ng pugon. Ang sulong inilagay sa ibabaw ng patungang ito ay nagniningas sa pantay at gutom na ningning, ang liwanag ay inihahagis sa mga pader, kumikislap sa mga posas na nakalaylay ngunit naroon. Ang mga tanikala, malamig at mabigat, ay tila gumagapos sa unang tingin, ngunit sa malapit na pagtingin, bukas ang mga kawing, handang mahulog kung pipiliin ng bihag na makita.
Ang pagnanasa, sa liwanag ng sulong ito, ay nagiging kasangkapan sa halip na maniniil. Ang sinaunang mga piraso, hinulma sa init na maaaring sumira, ay angkop na ngayon para sa kanlungan at lakas. Sa liku-likong mga landas ng mga nakalimutang lungsod, inilatag ng mga pirasong ito ang pundasyon ng mga dapugan at ng mga pugon na nagpakain ng buong mga kapitbahayan. Dito, tumutubo ang tinapay sa ibabaw ng kumikinang na baga, nabubuo ang balat sa naiimbak na init ng gayon ding mga pirasong dating lumakad sa daan ng apoy. Sa alamat, ang mga pirasong ito ay mga buto ng mga toreng itinayo ng mga gutom sa kapangyarihan o kaalaman. Sa katotohanan, sila ang nagpapanatiling mainit sa isang pamilya sa malungkot na kalagitnaan ng taglamig, ang humahawak sa init na humuhubog ng palayok, ang nagbabantay sa pintuan laban sa bagyo.
Inaalala ng patungan ang bawat kamay na nag-angat ng mga piraso nito sa lugar. Ang apoy ng sulo, hiniram sa bulkan, sa kidlat, o sa maingat na hampas ng batu-apoy, ay nagbubunyag ng katotohanan sa silid: mga tanikalang kumakalas kapag tumigil ang nagsusuot na maniwala sa kanilang kapangyarihan. Sa alamat, ang isang pigurang nakagapos sa lupa ay natututong makakita sa ilusyon ng pagkakabihag, natatagpuan na ang mga posas ay laging mas maluwag kaysa sa anyo. Sa mga kusina at pandayan, sinisipsip ng gayon ding mga piraso ang ligaw ng apoy at ibinabalik ito bilang init, bilang tinapay, bilang bakal na hinulma para sa layunin sa halip na pagwasak.
Bumubuhos ang ulan sa labas, tumatambol sa matitibay na pader. Kumakapit ang mga piraso, pinadilim ng maraming taon ng panahon. Sa mga eskinita sa likod ng mga lumang panaderya, naghihintay ang mga tumpok ng itinapong piraso na magamit muli, ang bigat ay perpekto para maglinya ng mga bagong pugon o sumuporta sa mga taniman. Ang gayon ding bagay na bumubuo sa mga buto ng lungsod ay bumubuo sa kasangkapan ng pagbabago nito, paalala na ang tumatagal ay nakaligtas sa apoy, hindi sa pagkakataon kundi sa intensiyon. Kumikislap ang liwanag ng sulo, at sa nagbabagong ningning na iyon, maaaring makita ang tukso at ang kalayaan nang sabay, ang tanikala at ang bukas na daan.
Ngayon, maaari kayong magtipon ng mga bato o piraso at gumawa ng isang maliit na altar, igalang ang tibay at ang nakaligtas sa mga apoy. Basagin ninyo ang isang maliit na ugaling pumapalibot sa inyo, kahit sa isang araw lamang, bilang pagkilala sa mga tanikalang kumakalas kapag tunay na nakikita. Maglakad kayo sa isang bahagi ng inyong bayan kung saan nakatayo ang mga pinakalumang kayarian, hipuin ang mga pader habang naglalakad, batid ang mga kamay na nagsalansan ng mga ito. O magmasa kayo ng masa at maghurno ng tinapay sa pugong may linya ng gayon ding sinaunang bagay, hayaang maging ibinahagi at nakasusustento ang sariling gutom.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay pula ng laryo.
Lucky Color: FireBrick — #B22222Hayaan ninyong maging kasangkapan sa inyong mga kamay ang pagnanasa. Nahuhulog ang tanikala, at nakikita ang daan.