Nakatayo ang isang patungan sa gitna ng lumang kuwadra, kiniskis ng diin ng hindi mabilang na mga bota at kuko. Dinadaanan ng liwanag ng parol ang ibabaw nito, kumikislap sa bawat hihip na pumapasok sa pintuan. Dalawang tanikalang bakal, dating mahigpit na nakalikaw, ay nakalaylay na ngayon sa tabi ng siyahan ng kabayo, nababawasan ang layunin kapag humihina ang pagbabantay. Ang pagnanasa, gaya ng hindi mapakaling aso, ay umiikot sa silid. Naamo lamang ito kapag binabantayan, ngunit ang mga kasangkapan upang pigilan ito ay laging abot-kamay. Ang siyahan mismo, malambot sa maraming taon ng pagpakintab at pawis, ay may dalang alaala ng nilakbay na layo at ng mga pasang dinala. Ang ningning ng apoy ng parol, pantay kapag tinatakpan, ligaw kapag hinahaya sa hangin, ay nagliliwanag sa hati sa pagitan ng pagkahusay at pagsuko.
Sa mga sinaunang bayan ng palengke, ang siyahan ay tanda ng kalakalan at tiwala. Hinubog ito ng mga manggagawa para sa mahahabang paglalakbay sa tuyong mga kapatagan, kung saan natutunan ng mga manlalakbay ang pangangailangan ng tibay at ang karunungan kung kailan bababa. Sa alamat, ang sulong inilagay sa isang patungan ay hindi kailanman nag-apoy nang walang tagapagbantay. Kapag naiwan, ang apoy nito ay lumalamon sa hangin o kumukupas, at ang matiyagang kamay lamang ang nagpapanatili ng liwanag. Gayon din ang mga tanikalang iyon. Kapag niluwagan, wala silang banta, ang anino ay alon lamang sa matigas na lupa. Ngunit ang isang sandali ng kawalan ng pansin at maaari silang gumapos, babala mula sa alamat na inukit sa bawat kawing.
May isang lumang kuwento mula sa mga lupang hangganan, kung saan tumatawid ang mga daan ng bakahan sa mga ilog at ang hangin ay amoy katad at usok. Sa maalinsangang mga hapon, nagtitipon ang mga ulap ng bagyo ngunit bihirang bumukas. Nagtitipon ang mga pastol sa bangko ng silid ng mga kasangkapan ng kabayo, pinupunasan ang mga siyahan at nagkukuwento ng mga kasunduang nabuo at nabasag. Ang patungan sa sulok, inukit sa gayon ding matibay na kahoy ng mga bakod ng bakahan, ay sumusuporta sa siyahan at sa mga alaala ng mga sumakay sa ilalim ng maulap na langit, naghahanap ng mga kapalaran o tumatakas sa mga utang. Ang sulo, isang simpleng tangkay na binabad sa alkitran, ay handa sa unang dilim ng gabi, laging sinisindihan nang may layunin at hindi iniiwang nagniningas bilang pabayang palamuti. Bahagi ng isang ritwal ang bawat bagay: ang siyahan para sa daan, ang tanikala para sa ingat, ang sulo para sa linaw.
Sa bahay, nananatili ang bakas ng mga kasangkapang ito: isang busal na nakasabit sa pintuan, isang pangkalot ng putik sa pintuan, ang hawakang katad ng isang lumang martilyo na nakahimlay sa mesa ng gawaan. Nakikita ang mga sinulid na humahawak sa mga bagay na ito, at ang mga nangawit na dulo ay nagsasalita ng pagbabantay. Ang kilalanin ang sariling mga pagnanasa, makita ang hugis at layunin ng mga ito, ay ang humawak ng sulo at panatilihing maluwag ang tanikala. Ang katahimikan ng kuwadra ay aral sa timbang, isang lugar kung saan humihimlay ang kalikasan ng hayop, ngunit malapit pa rin ang paraan upang sumakay o upang pigilan.
Ngayon, maaari ninyong pakinisin ang isang gamit na sinturon, bigyang-pansin ang bawat tupi at uka. Maaari ninyong ikabit ang isang sabitan sa isang bag, damhin ang bigat ng bagay na humuhupa sa inyong palad. Maaari kayong umupo sa isang bangkong kahoy at magtahi ng sintas na katad, o magsindi ng kandila sa dapit-hapon at panoorin kung paano tumutugon ang apoy sa bawat hininga ng hangin. Bawat maliit na gawa ay paraan upang makita nang malinaw ang pagnanasa, hindi iniiwasan at hindi pinagkakamalang ang sarili, kundi ginagamit bilang kasangkapan sa tamang panahon.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay kayumanggi ng siyahan.
Lucky Color: SaddleBrown — #8B4513Ikabit ninyo ang inyong loob, at sa inyo ang inyong kalayaan.