Nakatayo ang trono sa gitna ng bulwagan, hindi nagpapadaig ang anyo nito, inukit at kininis, hindi nahawakan ng init ng kamay ng isang pinuno. Hindi bumagsak ang mga watawat, ngunit kumikibot ang mga ito sa agos ng hangin, ipinapakita ang malalalim na tanda kung saan kinupas ng sikat ng araw ang mga gilid. Isang setro, minsang tanda ng utos, ay nakasandal sa braso ng upuan, nagtitipon ng alikabok, ang ibabaw nito ay kinikinis ng mga lumang pasya at ng pagpipilit ng oras. Ito ay silid na pinagbuklod ng kaugalian, ang mga ritwal ng pamamahala ay nagpapatuloy sa mga hungkag na alingawngaw. Hungkag ang lugar ng Emperador, ngunit ang mesa ay nakasalansan ng mga aklat-tala, malinis ang walis sa sahig, nasusukat at nakikilala ang mga yabag.
Sa labas, umaabot ang mga bubong ng lungsod sa mababa at magkakatulad na hanay, ang mga piraso ng bubong ay napurol ng mga dekada ng ulan at ng matiyagang pagtigil ng uling mula sa malayong gawaan. Ang daang nalapag ng bato ay tuwid na tumatakbo mula sa mga tahimik na silid na iyon patungo sa bukas na liwasan, kung saan ang mga rehas na bakal ay umiikot sa mga ayos, ang talas nila ay napurol ng hindi mabilang na panahon. Sa maagang umaga, lumulutang ang hamog sa mga bukid sa labas lamang ng huling mga gusali, masyadong manipis upang itago ang mga tudling, ngunit sapat upang palabuin ang abot-tanaw, pinapalambot ang hangganan sa pagitan ng lupa at langit. Sa mga araw na bumabagsak ang ulan sa pinong at matatag na mga guhit, madulas ang mga tisa ng pisara, nagsasalita ang mga kanal sa ilalim ng matatag na diin, ang tubig ay humahanap ng lugar nito sa mabagal na ikot ng mundo.
Sa gawaan, nakaupo ang palihan sa gitna nito, malaki at nagtatagal. Naghihintay ito ng pagbabalik ng mga kamay, ng ritmo ng gawain. Nanatili ang mga mantsa ng lumang apoy sa ibabaw ng delantal at sa tangkay ng isang masong iniwang mamahinga. Ang kahon ng hangin ng pandayan, minsang pinilit ng kalamnan, ay gumagalaw na lamang sa hangin na dumadaan sa maluwag na balangkas ng pinto. Walang ingay, walang kislap, tanging ang alaala ng paglikha ng kaayusan mula sa gulo, ng paghuhubog ng mga bagay ayon sa isang takdang tuntunin. Kahit ang aklat-tala, nakasandal nang nakabukas sa isang mababang istante, ay walang itinatala ngayon kundi ang talaan ng mga gamit, mga hanay ng kasangkapan at ng kanilang huling pag-aayos.
Sa hardin sa likod ng bahay, dumidiin ang mga batong sahig sa lumot, bawat bato ay tala ng pagdaan, ang hangganan sa pagitan ng mga inaalagaang halaman ng rosas at ng piraso kung saan tumutubo nang hindi pinaamo ang mga halamang tinik. Dito, sa ilalim ng bakod na halaman, nakahiga ang isang balahibo ng uwak, naiwan pagkatapos ng away sa itaas. Kulay ito ng lumang bakal, ng mga batong pumapalibot sa hukay ng apoy. Ang sanga ng punong teho, liko at mabigat sa tanda, ay nagtatanda ng gilid ng lupain. Nakakita ito ng maraming taglamig, ang balat nito ay may gatla ng mga kuko ng mga hayop na humahanap ng silungan.
Hindi kailanman iniiwan ng tanawin ang layunin nito, ngunit hindi na ito sumasagot sa isang pananaw. Inilalapag ng mga bundok sa labas ng nayon ang kanilang mga anino sa mga bukid, matalas ang mga balangkas ngunit kupas sa huling hapon. Sa pinakamataas na gulod, nakatayong tuwid ang mga bakod bagaman matagal nang wala ang pintura, ang mga tabla ay pinagbuklod ng ugali at ng alaala ng mga hangganan.
Maaari ninyong kinisin ang hawakan na tansong dilaw ng isang lagayan ng mesa sa isang tahimik na silid, hayaang ang kilos ay maging sarili nitong wakas. Maaari ninyong ihanay ang inyong mga kasangkapan o aklat sa ganap na ayos, hindi upang gamitin ang mga ito, kundi upang panatilihing buo ang ayos. Maaari ninyong walisin ang beranda sa madaling-araw, sundin ang parehong ayos ng hagod tuwing umaga, o umupong tahimik sa tabi ng isang hungkag na upuan, parangalan ang anyo ng kawalan.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay malamlam na abo.
Lucky Color: DimGray — #696969Kahit ang mga hungkag na anyo ay humahawak ng sarili nilang lakas.
Nagtatagal ang mga tuntunin kapag wala nang iba.