Tahimik na nakatayo ang trono ng Emperador, ang mga inukit na braso at hungkag na upuan ay nahuhuli ang lamig ng umaga. Ang hungkag na kapangyarihan ay hindi nag-aanyaya ng pinuno ni ng sumasamo; ang mga haligi na minsang humahawak sa kisame ay pakiramdam ay walang angkla, mahigpit ngunit walang saysay. Nakasabit nang matigas ang mga watawat, ang mga tupi nila ay mas matalas kaysa utos. Nanatili ang kaayusan ng lumang mundo, isang balangkas ng buto kung saan ang pamamaraan ang hari at ang puso ay tumakas.
Sa labas, dumidiin ang taglamig sa mga pader. Umaabot ang tanawin, nababalot at hindi natitinag, tinatago ang alaala ng lupa ng mga bunton na hinulma ng hangin lamang. Walang tinig, tanging ang sukat na tahimik ng bumabagsak na panahon, bawat maliit na piraso ay isang detalye na inuulit ang sarili sa walang katapusang mga ayos. Dala ng mga bubong ang bigat na hindi agad matutunaw, ang mga gulod at pisara nila ay nabago ng pagtitipon, nabibigatan para sa panahon. Ang mga landas sa pagitan ng mga bahay ay natatandaan hindi ng mga yabag kundi ng hindi nagalaw, isang alaala ng galaw na nabubura sa sandaling mangyari.
Sa ganitong panahon, natutulog ang mga bukid sa ilalim ng kanilang takip. Kung saan minsang nagmartsa ang mga hukbo o nagtitipon ang mga sanggunian, lahat ngayon ay pipi at nakabitin sa ilalim ng malamig na kamay ng langit. Nakatayong tuwid ang mga puno, ang mga sanga nila ay may balangkas ng yamog na yelo, ang kayarian ng kaayusan na walang mga dahon o ibon na pupuno sa layunin nito. Sa pinakamataas na mga libis, inuukit ng hangin ang balat sa mga hindi pamilyar na anyo, kaya ang lupa mismo ay tila pinamumunuan ng isang isip na wala, isang hukuman ng katahimikan. Walang utos na ibinibigay; ang disiplina ng panahon ay sarili nitong kapangyarihan, pantay at mahigpit, mapilit sa pagkakapareho. Kahit ang ilog, mabilis sa ibang mga buwan, ay bumagal sa ilalim ng kanyang takip, kumakapit sa ugali nang higit sa daloy.
Sa loob, nagpapatuloy ang mga gawain dahil kailangan. Winawalis ang dapugan ng mabibilis na hagod, tinitipon ang pinong pulbos ng araw bago ito matunaw at magbabad sa sahig. Ikinakandado ang pinto sa takipsilim, inilalayo ang pagsulong ng lamig; ang ritwal ay mas matanda kaysa alaala, sinusunod nang walang tanong. Inihuhurno ang tinapay, tumataas sa hurno habang natutulog ang mundo sa labas, isang kilos tungo sa panustos kaysa pagdiriwang. Ang mga lino, pinahanginan at inalog, ay inilalatag nang may katumpakan, ang malutong na mga tupi ay salamin ng kaayusan ng panahon. Sa dispentsa, binibilang ang mga ugat at mga prutas na iniingatan, bawat hanay ay alingawngaw ng ani ng nakaraang taon, inihanda nang may sikap ng mga umaasang walang hindi inaasahan.
Ang kasaysayan din ay humahawak ng lamig nito. May mga kuwento ng mga emperador na nagtayo ng mga palasyo sa malalamig na lupain sa hilaga, ang kanilang mga bulwagan ay may salamin ng may ayos na yelo, ang kanilang mga hukuman ay tahimik sa ilalim ng kumikinang na mga kisame. Naalala ng mga manlalakbay sa mga nasasakupang iyon kung paano nagtitipon ang katahimikan sa mga gilid, kung paano nawawala ang bawat yabag sa likod nila, at kung paano ang liwanag ay walang hawak sa mundo kundi ang mahinang kislap sa mga pasamano at rehas. Sa mga kuwentong ito, ang imperyo ay hindi gaanong pagtitipon ng mga tao kundi isang disiplinang ipinataw sa lupa, isang hangarin ng kayariang nabubuhay sa kawalan ng layunin.
Ngayon, maaari ninyong maglagay ng isang mangkok sa labas upang saluhin ang nahuhulog, saka dalhin ito sa loob upang panoorin itong matunaw. Maaari ninyong walisin nang malinis ang pintuan bago sumikat ang araw, gawing ritwal ang pagiging handa, o magtagal ng sandali sa bintana upang bilangin ang mabagal na pag-anod at alalahanin kung paano maaaring mamuno ang katahimikan sa isang mundo. O, sa tahimik ng gabi, sumulat kayo ng liham na may maingat na kaayusan, bawat guhit ay isang sukat na gawa, hayaang ang kaayusan ng mga salita ay tumayo sa lugar ng presensyang pansamantalang wala.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay puti ng niyebe.
Lucky Color: Snow — #FFFAFAIsang araw para sa mga tahimik na anyo at lumang pamamaraan.
Kahit ang Emperador ay naghihintay ng tagsibol.