Sa trono nakatayo ang balangkas ng kapangyarihan, ngunit walang nakaupo sa loob nito. Ang malalaking bukid na may tudling sa palibot ng lumang palasyo ay nakahimlay, ang sinauna nilang mga hangganan ay natatandaan pa rin ng mga hanay ng durog na laryo, ang mga labi ng isang lungsod na namuno sa pamamagitan ng balak at guhit. Ang mga watawat sa itaas ng tarangkahan ay kumupas, telang lamang ngayon, hindi na taglay ang isang sagisag. Dala ng hangin ang tuyong lasa ng bakal; hawak ng liwasan ng pagsasanay ang anyo nito, ngunit hindi ito tinahak ng mga bota sa loob ng mga dekada. Sa nasasakupan na ito, ang mga tunog ng utos ay napalitan ng alingawngaw at hangin. Hungkag ang upuan, ngunit nagpapatuloy ang seremonya, bawat kilos ngayon ay hungkag—isang palabas para sa walang sinuman, ngunit ginagawa pa rin.
Sa labas ng mga pader ng kuta, tumatayo ang alikabok mula sa daan na minsang dinadaanan ng mga mangangalakal at kawal; ngayon, hangin na lamang ang umuukit sa malalalim na uka na iniwan ng mga gulong ng kariton. Matigas ang lupa rito, nababalutan ng luwad na minsang ginamit upang magtayo ng mga pader at palayok, malutong na mga tipak ang nakakalat sa mga damo. Sa patyo, nananatili ang isang puno ng granada, ang prutas nito ay bumubuka sa mga bato sa ibaba, ang mga buto ay tumatapon at natutuyo sa bukas na hangin. Ito ang mga labi ng kaayusan, isang ritwal ng prutas na nahuhulog sa labas ng panahon, pinapanood lamang ng mga uwak na umiikot. Nakatayo ang kayarian, nagtitiis, ngunit ang init at layunin ay gumala sa ibang lugar.
Sa ibaba, sa mga kusina, malamig ang hurno ng luwad. Sa ibabaw ng mesa ay nakapatong ang mga tuyong sili, kulubot at matapang, magkakatali sa alaala ng pampalasa at handaan. Ang presensya nila ay isang labi—isang paalala na noong una, gumagalaw ang mga kamay nang may layunin upang lumikha, upang magpalusog. Ngayon, nakasabit ang mga sili nang hindi nagagalaw, at ang almirez at pandikdik ay nakaupo sa istante, nagtitipon ng manipis na patong ng alikabok ngunit matalas pa rin ang gilid, handa sa isang diin na walang naglalapat. Ang sinaunang telang nakalapag sa mesa, hinabi ng kamay sa malalayong nayon at kinulayan ng ugat at dahon, ay nawalan ng ningning ngunit nananatiling maingat na nakatiklop, isang ugali ng kaayusan na nagpapatuloy pagkatapos kumupas ang kahulugan.
Sa labas, ang hapon ay nagdadala ng lasa ng paparating na ulan. Nagtitipon ang mga ulap ng habagat sa itaas ng hungkag na bantayan, nangangako ng buhos na hindi pa dumarating. Lahat ay pag-asa, ngunit ang ritwal ng paghahanda ay tumatagal nang higit sa pangangailangan; nililinis ang imbakan ng tubig, bagaman walang tubig na dumarating, at winawalis ang mga kanal para sa baha na hindi pupuno sa mga ito. Ang amoy sa hangin ay amoy ng paghihintay, ng luwad at bato na umiinit bago ang unos.
Sa ganitong tanawin, maaaring gawin ang maliliit na gawa na umaalingawngaw sa minsang mahalaga. Maaari ninyong kumuha ng isang dakot ng durog na laryo at markahan ang isang bagong hangganan sa hardin, iguhit ang mga guhit para sa mga butong hindi pa natatanim. Maaari ninyong tipunin ang nabukas na granada at, nang may ingat, pigain ang katas sa isang mangkok para sa isang tahimik na pagkain. Ang mga tuyong sili ay maaaring gilingin ng kamay, ang init nila ay magising muli sa isang payak na nilaga. Maaari ninyong banlawan ang lumang tela sa gabi, hayaang matuyo sa simoy, isang kilos ng pag-alala sa paraan ng mga bagay noong bawat kilos ay may dahilan.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay mapusyaw na pula ng laryo.
Lucky Color: IndianRed — #CD5C5CHayaan ninyong ang mga lumang anyo ang humawak ng lugar, kahit lumipat na ang puso.
Maaaring tumigil ang bagong buhay sa kawalan na naiwan.