Isang lalaki ang nakabitin nang pataas ang paa, ang paa ay nakatali sa buhay na sanga ng isang puno, malalim ang mga ugat at ang mga sanga ay umaabot sa langit. Tahimik ang mundo sa paligid niya, waring pinipigil ang hininga. Hindi ito matanda at patay na puno, kundi umaabot, tumitibok ang katas, makapal ang mga karayom at dahon sa itaas. Sa katahimikan, may mahinang hangin na nagdadala ng amoy ng dagta, lupa, at basang balat ng kahoy. May damdamin na bumagal ang panahon, hindi tumigil, at ang bilog ng liwanag sa paligid ng ulo ay tanda ng ibang uri ng kamalayan. Pinapanood ng gubat, tahimik at naroroon, habang isinusuko niya ang karaniwang tingin para sa isa pa.
Sa mga lumang kuwento, ang mga gubat ay lugar ng paghinto at pagsubok. Nawawala ang landas at nagsasara ang mga puno, ngunit sa katahimikan, may nagbabago. Ang mga sanga sa itaas ay bumubuo ng isang malaking simbahan, mga haligi na mas mataas kaysa sa anumang gusali, at ang sahig ay malambot dahil sa lumot at karayom ng pino. Sa puso ng mga sinaunang kagubatan, humihinto ang mga manlalakbay upang makinig, upang maghintay ng sagot na hindi darating maliban kung hahayaan ang mundo na umikot nang ang lupa ay nasa itaas. Ang mga lupain sa hilaga ay minamarkahan ang kanilang hangganan ng mga gubat na ganito—mga lugar na doon ang hamog ay kumakapit sa mga puno sa madaling-araw, at ang mundo ay mas matanda kaysa sa mga salitang makapaglalarawan dito.
Hindi lamang ang ilang ang may ganitong katahimikan. Sa kusina, ang tabla ng paghiwa ay natatakpan ng tinadtad na halamang pampalasa, mga dahong pinunit mula sa maliit na sanga. Napupuno ang hangin ng bango ng eneldo, perehil, o estragon, ang lasa ay matalas at malamig sa dila. Kumukulo nang dahan-dahan ang sopas, at nakatayo ang tagapagluto na may nakahandang sandok, hinahayaan ang singaw na tumaas at kumulo, naghihintay ng tamang sandali upang ilagay ang isang dakot ng dahon. Dito, sa paghinto ng tahanan, tumatahimik ang mundo. Maaaring magpahinga ang mga kamay sa mesang kahoy, sinusundan ng mga daliri ang hibla, ang isip ay pinapakalma ng ritwal ng paghahanda ng pagkain mula sa hardin o sa palengke.
Sa ibang lugar, ang mga mangangahoy sa hilaga ay pumuputol ng kahoy mula sa malalim na gubat, inilalagay nang maayos sa tabi ng kanilang mga kubo. Ang dagta na tumutulo mula sa sariwang pinutol na kahoy ay malagkit, kumakapit nang mahigpit tulad ng mga huling sandali bago bumitaw. Habang lumulubog ang araw, humihinga palabas ang gubat, at humihinto ang mga manggagawa, ang mga palakol at lagare ay isinasantabi. Naantala ang gawain, at sandali, ganap ang katahimikan sa ilalim ng mga pino.
Dumadaan ang ulan sa mga gubat na ganito, bumabagsak nang banayad na mga sapin. Mahina ang tunog, bumabagsak sa mga karayom at dahon. Ang mga naglalakad ay nakakahanap ng silungan sa ilalim ng mga sanga, madulas ang mga kapote dahil sa mga patak ng tubig, lumalamig ang mga bota sa putik. Kung minsan, sa katahimikan, tumitingala sila sa bubong ng mga dahon, pinipihit ang kanilang tingin, at nakikita ang mundo na nababali sa libu-libong nanginginig na patak. Sa maikling katahimikang ito, luminaw ang pasya kung magpapatuloy o maghihintay.
Ngayon, maaari ninyong mahawakan ang ganitong kapaligiran sa pamamagitan ng pagtayo sa ilalim ng puno at pagpapahintulot sa simoy na dumaan sa balat, o sa paghawak ng sariwang sanga ng halamang pampalasa sa ilong at paghinga. Ang paghinto sa gubat—totoo man o naisip—ay maaaring magbago ng direksyon ng isip, at ang paghahanda ng pagkain na may isang dakot ng dahon mula sa hardin ay maaaring mag-anyaya ng pasensya. Kahit ang tahimik na pag-upo, ang pagsunod sa mga singsing ng lumang mesang kahoy, ang mga regalo ng gubat, at ang karunungan ng katahimikan, ay naninirahan sa puso.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay berde ng gubat.
Lucky Color: ForestGreen — #228B22Ang katahimikan ay nagdadala ng bagong paningin.
Binabago ng tahimik ang lahat.