Isang lalaki ang nakabitin sa buhay na puno, hindi nakabalot sa pagdurusa kundi sa isang pagsasabit na nagpapahiwatig ng pagsuko at ng pagbubunyag. Sa itaas ng kanyang ulo ay may bilog ng liwanag, tahimik na ningning na hindi nagliliyab kundi dahan-dahang tumitibok, waring kabilang ito sa katahimikan sa ilalim ng mga sinaunang halamanan. Ang lupa ay nasa kinaroroonan ng langit, ang mga ugat ay kapalit ng mga sanga. Sa katahimikang ito, hindi nanginginig ang mga sanga ng puno, kundi tahimik na iniimbak ang kanilang mga lihim, at may mahinang hangin na gumagalaw, hindi upang mag-udyok ng pagbabago, kundi upang bigyang-diin ang paghinto.
Noong unang panahon, maaaring tumubo ang ganitong sanga sa mga burol ng Tesalya, kung saan pinipiga ng mga tao ang bunga upang maging langis, maputla at mapait, at iniimbak sa mga tapayang luwad. Nakatayo ang mga halamanan sa pagitan ng ilang at dagat, ang mga dahon ay nagtitipon ng tuloy-tuloy na alikabok ng tuyong panahon. Sinasabi na ang handog ni Atena sa lungsod ay ang puno mismo, sumibol mula sa bato sa isang paligsahan, pangako ng kapayapaan at ng pagkain. Naging hawakan ng kalaykay ng magsasaka ang kahoy, pampiga ng tagapiga, at panukat ng mangangalakal. Ang bunga—ginamot at binabad sa asin—ay nakahiga sa mga tablang kahoy sa ilalim ng tahimik na bubong, o giniling na pandikit para sa maysakit. Kung paanong humihinto ang puno bawat taon, ang dahon at bunga ay nakabitin sa katahimikan bago mahinog, gayon din humihinto ang Nakabitin, hinahayaan ang mundo na magpatuloy sa landas nito habang hinihintay niya na manirahan ang bagong unawa.
Ang lilim ng puno ay praktikal na biyaya, at ang mundo sa ilalim ng mga sanga nito ay tila mas matanda, waring bumabagal ang panahon sa init ng tanghali. Sa ilalim ng mga sanga, nakasalansan ang mga bato upang markahan ang hangganan ng mga halamanan, natatakpan ng lumot at hindi ginagambala. Dito, maaaring magpahinga ang isang mangangalakal, ang kanyang dala ay nasa tabi niya, nakikinig sa malayong sigaw ng mga nagtitinda sa liwasan ng palengke. Dito, maaaring pulutin ng isang bata ang isang nahulog na sanga, sundan ng walang-ginagawang daliri ang mga uka at buhol, iniisip ang mga kuwentong maaaring ikuwento ng puno. Sa maagang umaga, nagtitipon ang hamog sa mga dahon, at ang hangin ay puno ng mahinang amoy ng asin at lupa, paalala ng mahabang pasensyang kailangan upang magbunga ang ani.
Sa alamat, ang sanga ay tanda ng tigil-putukan, dala ng mga tumatakbo sa tuyong kapatagan upang ipahiwatig ang paghinto ng karahasan. Lumitaw ito sa mga alamat bilang tanda na natapos na ang isang paglalakbay, o na may dumating na naghahanap ng karunungan, handang maghintay sa lilim hanggang sa magbunyag ang sagot. Hanggang ngayon, may mga lugar na ang kahoy ay inuukit na mga butil, sinasabit nang magkakasama sa mga pintuan ng tahanan, upang ilayo ang malas. Pinipiga ito ng kamay na maliliit na piraso, inilalagay sa mesa para sa mga bisita bilang tanda ng pagtanggap, o ginigiling na pandikit para sa tinapay sa umaga, ang lasa ay matalas at nananatili. Ang mabagal na paglaki ng puno ay nasasalamin sa katahimikan ng Nakabitin, na nakatatagpo ng paningin sa paghinto, hindi sa pakikibaka.
May mga tahimik na gawa na kumukuha mula sa kuwentong ito: kumuha kayo ng matigas na nilutong tinapay at kuskusin ito ng clavo at piniga na bunga, kumain nang tahimik sa ilalim ng bukas na bintana. Tumayo kayo sa isang bahagi ng araw at pakinggan ang hangin sa mga dahon sa itaas, hayaang dumating at umalis ang inyong mga isip nang walang hatol. Maglagay kayo ng sanga sa inyong mesa bilang paalala na huminto bago magmadali sa mga gawain ng araw. Hawakan ninyo ang isang buto sa palad, damhin ang bigat nito, bago ito itanim sa lupa, maliit na gawa ng pananampalataya na ang isang nakatagong bagay ay sisibol balang araw.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay oliba.
Lucky Color: Olive — #808000Ang paghinto ay hindi wakas, kundi isang pagliko.
Ang tumutubo sa katahimikan ay maaaring maging silungan ninyo balang araw.