Tahimik siyang nakabitin, nakasabit sa buhay na sanga ng sinaunang puno, magkakrus ang mga binti sa isang kilos ng kapayapaan, ng paghihintay. Sa paligid ng kanyang ulo, kumikislap ang hangin, waring may bilog ng tahimik na apoy na lumitaw para sa kanya lamang. Ang mundong tinitingnan niya mula sa tinging ito, nakabitin nang pataas ang paa, ay ang parehong mundo, ngunit nabago, puno ng hindi pamilyar na mga hugis at kahulugan. Nakatayo ang puno nang may pasensya sa mga panahon at hangin, nakaugat sa gitna ng isang sangandaan na doon ang lahat ng daan ay humihinto, sa sandaling ito lamang. Ang katahimikan, natutuhan niya, ay hindi kawalan kundi ibang uri ng galaw.
Sa mga lumang kuwentong ikinukuwento sa apoy sa bundok, ang naghihintay sa ilalim ng mga sanga ay madalas na ginagantimpalaan ng isang korona, hindi ng malamig na metal, kundi ng pinukpok na liwanag ng araw, hinabi na singsing at ibinigay ng mga nakatagong kamay. Ang mga sinaunang mangangalakal, tumatawid sa mga disyerto sa mabagal na mga karawan, ay nagdadala ng mabibigat na barya na may tatak ng mga mukha ng malalayong pinuno, bawat barya ay isang pangako at isang tanong. Ang mga monghe sa malalayong templo ay naglalagay ng mga handog sa maliliit na mababaw na pinggan, ang mga ibabaw ay sumasalo ng unang sinag ng umaga, sumasalamin ng tahimik na mga panalangin para sa unawa. Sa mga bayan sa baybayin, binabayo ng bagyo at ambon, inaayos ng mga mangingisda ang kanilang mga lambat sa liwanag ng parol habang nagbabago ang panahon, at kung minsan ay bumubuka ang mga ulap upang ibunyag ang biglaang kagandahang-loob ng langit—isang maikling, maningning na bahagi na nagliliwanag sa tubig at ginagawang kayamanan ang bawat patak.
Sa buong panahon, ang mga huminto upang makita ang mundo mula sa ibang anggulo ay madalas na natatagpo ang kanilang gantimpala hindi sa inaasahan, kundi sa hindi inaasahang kislap: isang singsing na natagpuan sa putik ng ilog, isang tipak na nahukay sa banlik, ang maselang dahon ng bihirang bulaklak na namumukadkad nang isang araw lamang. Sinasabi ng mga kuwento na ang matiyagang naghahanap, sinasala ang malamig na batis sa bundok, ay nararamdaman ang bigat ng isang makinis at siksik na bagay sa kawali. Ganito dumarating ang suwerte, hindi sa pagmamadali, kundi sa mabagal at sinadyang pag-ikot ng mundo at sa maingat na pansin ng bukas na isip.
Sa puso ng malalaking lungsod, pinupukpok ng mga manggagawa ang malambot na metal na manipis na mga lamina, idinidiin ang masalimuot na mga guhit na kumikislap sa liwanag ng kandila sa mga dingding ng tahimik na mga dambana. Sa masisikip na palengke, ipinapakita ng mga mangangalakal ang hinabing tela na sumasalo ng araw, mga sinulid na kumikislap sa pagitan ng magaspang na mga kamay. Sa malalayong gilid ng burol, ang ani sa taglagas ay naglalabas ng butil na yumuyuko sa bigat ng huling bahagi ng panahon, ang mga tangkay ay sumasalo ng huling liwanag ng araw, isang bukid na naging buhay na tapiserya. Sa mga araw ng handaan, hinuhubog ng mga panadero ang mga tinapay at matatamis na mga bilog at korona, ang mga balat ay pinahiran at kumikinang, iniaalok sa mga kaibigan at sa mga dayuhan.
Ngayon, maaari kayong huminto sa harap ng isang singsing o baryang ibinigay sa inyo, napapansin ang init nito sa inyong palad. Maaari ninyong pakinisin ang isang minamahal na medalyon, hinahayaan ang liwanag na sumayaw sa ibabaw nito. Maaari ninyong iuwi ang isang tinapay na may kinang na tuktok, basagin at ibahagi sa inyong mesa. O, simple lamang, maaari kayong tumayo sa bintana habang bumabagsak ang gabi, nagbabantay ng maikling sandali na ang landas ng araw ay nagbabago ng mundo, kahit sa isang tibok lamang.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay ginto.
Lucky Color: Gold — #FFD700Ang matiyaga ay nagbubunyag ng hindi napapansin ng iba.
Isang tahimik na bilog ng liwanag ang naghihintay sa katahimikan.