سایبانی، پرنقش و دقیق در گلدوزی‌اش، بالای سر مسافر می‌آید، هنگامی که او بر لبهٔ شهر درنگ می‌کند. این سایبان تنها برزنت نیست، بلکه پارچه‌ای است که سکه‌هایی نازک‌کوبیده در آن دوخته شده؛ پوششی که نخستین پرتوهای آفتاب صبح را می‌گیرد. دو جانور پیش رویش ایستاده‌اند، یکی ساخته برای تاب‌آوری، دیگری برای تندی، یراقشان هم‌راستا و هر دو مشتاق گذشتن از زیر دروازهٔ کهن شهر. سنگ‌های زیر پا می‌درخشند، شکل‌گرفته و صیقل‌خورده از سده‌ها گام و چرخ، و خاطرهٔ بازرگانان و پادشاهان را نگه داشته‌اند. آن سوی طاق، جاده به پیش سرازیر می‌شود و به سفر فرا می‌خواند. تنها هنگامی که لگام‌ها با هر دو دست جمع و یکسان کشیده شوند، جانوران هدفی مشترک می‌یابند و سم‌هایشان ضرباهنگی می‌سازد که سکون روز را می‌شکند.
راه پیش رو تنها با سنگ فرش نشده، بلکه با ردهایی از اسطوره نشان خورده است. در کوهستان، جایی که جویبارها صخره را می‌شکافند، جویندگان روزگاری بستر رودها را برای آنچه میان انگشتانشان می‌درخشید غربال می‌کردند. در آب سرد گنج می‌جستند و چشمشان تیز بود برای درخششی که بخت یک عمر را نشان می‌داد. آنچه می‌جستند پرستشگاه‌های نینوا و کاخ‌های مصر را پر کرد، به تاج و جام کوبیده شد و به تاج‌های برگ غاری شکل گرفت که قهرمانان در ورزشگاه‌هایی بر سر می‌نهادند که از غریو بازی‌های باستانی طنین داشتند. در داستان‌هایی که باد با خود می‌آورد، یاسون و آرگونوت‌هایش در پی پشمینه‌ای بودند که از پوست قوچی شگفت ریسیده شده بود؛ چیزی چنان گران‌بها که می‌توانست جست‌وجویی را به افسانه بدل کند و ناهمگون‌ترین همراهان را یگانه سازد.
از بلندی‌های آند، جایی که معدنچیان ژرف در استخوان‌های زمین می‌کنند، تا کرانهٔ رودهای کالیفرنیا، جایی که چرخش یک تشت می‌توانست سرنوشتی را دگرگون کند، همین ماده مردم را از مرزها و اقیانوس‌ها گذرانده است. گنبد کلیساها را می‌پوشاند و بالای سکوت و نیایش می‌درخشد. در ونیز، مهره‌سازان آن را به رشته‌هایی به ظرافت مو بدل می‌کنند و در شیشه می‌بافند تا جام‌ها نور را بگیرند و در تالارهای ضیافت پخش کنند. در کیوتو، صنعتگران آن را چنان نازک می‌کوبند که نسیمی می‌تواند بلندش کند و با قلم‌موهای خیزرانی روی پرده‌های تاشو و تندیس‌ها می‌نشانندش و این گمان را می‌سازند که آفتاب گرفته شده و برای همیشه نگه داشته شده است.
در خانه، شاید کسی آن را در حلقهٔ عروسی یا صفحهٔ ساعتی بیابد، یا نقش‌بسته بر سکه‌هایی که از پدربزرگی به ارث رسیده‌اند، هر تکه با داستان‌هایی از کار و جشن. در آشپزخانه، به شکل پولک‌هایی روی نان شکرپوش یا کیک‌های ظریف می‌نشیند، نشان بخت یا شکوه بر سفره. در روزهای جشن، رشته‌ای که از همین فلز ریسیده شده ساری‌ها و رداها را گلدوزی می‌کند و نقش طاووس‌ها و نیلوفرهایی را می‌کشد که با هر حرکت می‌درخشند. حتی در آسمان، پس از توفان، هوا گاه منظره‌ای گذرا پیشکش می‌کند: پرتوی نور که از میان ابرها می‌شکند و کشتزارها و بام‌ها را با درخششی رنگ می‌کند که جهان را دمی سبک‌بار و تازه می‌نمایاند.
برای آنکه امروز این نیرو را به جریان بیندازید، می‌توانید انگشتانتان را روی چهرهٔ سکه‌ای کهنه بکشید، نقش برجستهٔ فرسوده‌اش را دنبال کنید و بگذارید داستانش صبحتان را استوار کند. نان‌پزی می‌تواند با افزودن اندکی ورقهٔ خوراکی بر نان درخششی تازه بیابد و نانی معمولی را به جشن بدل کند. اگر وسایل گلدوزی دم دست است، دوختن سیم یا نخی از این فلز بر پیراهن محبوبتان شاید تأییدی آرام بر هدفتان باشد. حتی بیرون رفتن برای تماشای برآمدن خورشید بر فراز بام‌ها می‌تواند یادآوری کند که هر سفری آنجا آغاز می‌شود که نور به حرکت می‌رسد.
رنگ خوش‌شانسی امروز طلایی است.
Lucky Color: Gold — #FFD700باشد که روزتان با هماهنگی و عزم به پیش برود.