حلقه‌ای از برگ‌ها رقصندهٔ دلِ کارت را در بر گرفته است، بازوانش گشوده، در حالی که پایانِ یک سفر و آغاز سفری دیگر را نشان می‌دهد. چهار موجود زنده از گوشه‌ها می‌نگرند ــ شیر، گاو نر، عقاب و انسان ــ گواهانی خاموش بر دوری که بسته می‌شود، و نوار در حرکتی از کامیابی محکم گره خورده است. کارت وعدهٔ یکپارچگی را در خود دارد، جهانی گردآمده و با آیین به هم بسته، چون خرمنی در اوج خود.
بیشه‌هایی را بر دامنهٔ تپه‌ای آفتابی تصور کنید، جایی که هوا بوی صمغ دارد و باد از میان برگ‌های نوک‌تیز می‌لرزد. این درختان، کهن و گره‌دار، در خاک سنگلاخ و زیر تابستان‌های سخت می‌بالند و ریشه‌هایشان برای یافتن آب به ژرفا فرو می‌روند. میوه‌شان، کوچک و سفت، نسل‌ها گردآوری شده است ــ با دست چیده شده، گاه با چوب‌های بلند تکانده شده تا با صدایی خفه بر کتانِ پهن‌شده در پایین بیفتد. در این کار آرام و پیگیر حسی از کمال هست؛ هر درخت فصل‌های شکوفه، بار و آسایش را دور می‌زند و هر چرخه با برداشت بسته می‌شود.
میوه را جدا می‌کنند، می‌شویند و در اتاق‌هایی با دیوارهای سنگی می‌فشارند. دست‌هایی که در بیشه‌ها کار کرده‌اند اکنون دستگاه پرس را خوراک می‌دهند و پیچ را می‌چرخانند تا روغنی غلیظ و معطر از گوشتهٔ میوه بتراود. این روغن کوزه‌های سفالی را پر می‌کند، بر قفسه‌های چوبی ردیف می‌شود و در ظرف‌های کم‌عمق روی میزهای آشپزخانه جمع می‌شود. از آن برای مسح پیشانیِ خستگان، برای اندودن روی نان‌ها پیش از پخت و برای سوختِ فانوس‌هایی که شب دراز را دور می‌کنند استفاده می‌شود. در جهان باستان، این روغن پایان نبردها و تاجگذاری پادشاهان را نشان می‌داد؛ آن را بر محراب‌های سنگی می‌ریختند و برای مهر کردن پیمان‌ها به کار می‌بردند. شاخه‌های درخت، بافته در حلقه‌ها، تاج سر شاعران و پیروزمندان می‌شد، نشانهٔ زندهٔ دستاورد و صلح.
شهرهایی هستند که نامشان از این بیشه‌ها برخاسته است، جایی که نقش درخت بر سکه‌ها و درِ خانه‌ها پیداست. در میدان، میوهٔ فشرده را زنانی می‌فروشند که دستانشان از این کار رنگ گرفته و دستورهای پخت و قصه‌ها را از فصلی به فصل دیگر می‌سپارند. ظرف‌های روغن و میوهٔ نمک‌سود در انبارها ایستاده‌اند و منتظر زمستان‌اند. در این سرزمین‌ها، هوا را با چرخه‌ها می‌سنجند: نخست گرمای خشک، سپس توفان‌های ناگهانی که غبار را از برگ‌ها می‌شویند، و سرانجام گرمای ملایمی که نخستین جوانه‌ها را از شاخه‌ها بیرون می‌کشد. چون میوه فراوان باشد، نشانهٔ آن است که کار سال یک دور کامل را پیموده است.
آدمی می‌تواند از شاخه‌های باریک حلقه‌ای ببافد و بالای درش بیاویزد، به نشانهٔ دستاورد یا خوشامد به صلح. می‌تواند روغن این درخت را روی شامش بچکاند و رنجِ دست‌ها و فصل‌های بسیار را بچشد. اگر سنگی صاف از بیشه دارد، می‌تواند آن را کنار تختش بگذارد، یادآوری آرام از پایداری و نوزایی. هنگام برآمدن آفتاب، می‌تواند نواری ــ بندی ساده ــ دور مچ یا کوزه‌ای ببندد و نیت‌هایش را مهر کند، همان‌گونه که رقصنده در مرکز جهان می‌کند.
رنگ خوش‌شانسی امروز زیتونی است.
Lucky Color: Olive — #808000کمال در دسترس است؛ دایره خود را گره می‌زند.