Seorang pengembara muda berdiri di pinggir, tempat thyme liar menebal di bibir tebing dan angin menderu naik daripada yang tidak diketahui di bawah. Sekuntum mawar diselit di belakang telinga, kelopaknya hampir tidak berat, bergetar dengan setiap nafas. Anjing kecil di tumit mereka meloncat dan menggigit dalam galakan yang senyap, ekornya bergoyang seolah-olah setiap langkah milik suatu tarian. Di satu tangan, pengembara itu mengumpulkan beg ringan—tidak lebih berat daripada sehelai sapu tangan yang berisi keperluan yang paling sedikit, dan di tangan yang lain, mereka memegang kemungkinan.
Pagi masih awal di sebuah kampung tanah tinggi, tempat rumput basah oleh embun dan kabus tergantung rendah di dusun. Kasut pengembara itu masih kering, kerana baru menjejak batu rata yang menjauh daripada ambang pintu, tempat sisa krim manis yang samar berlarutan daripada meja sarapan. Tingkap dapur terbuka kepada harum pudina, yang baru dilumat dalam lesung untuk hidangan tengah hari, aromanya menyejukkan udara dan menjanjikan kejernihan. Sebuah kendi terletak di ambang, berkilat dan pucat, menanti diisi air mata air. Di perapian, sehelai tuala digantung untuk kering, ditenun dengan benang yang disikat daripada anak kambing yang dibesarkan di lereng yang sama. Setiap benda ini menandakan permulaan—pagi yang begitu bersih dan ringan sehingga seseorang hampir percaya pada permulaan yang tidak putus-putus.
Dalam legenda, ada cerita tentang angin utara yang membawa biji pudina merentasi bukit yang mengembara, tempat gembala memetik daun untuk digosok pada pergelangan tangan, percaya ia akan menjaga mereka sentiasa waspada dan selamat daripada langkah yang tersilap. Krim juga ialah tanda kebaharuan: dikisar sejurus selepas subuh, dituang ke dalam periuk kecil bertutup, untuk pengembara yang menuju ke pesta yang jauh atau mereka yang belayar ke laut. Di suku pedagang lama sebuah bandar pantai, saudagar pernah membentangkan kain linen yang berkilau samar dalam jerebu, menandakan perdagangan yang belum tiba. Cerita rakyat menyebut awan tertentu yang hanya muncul pada hari yang paling baik—nipis, lembut, hampir lenyap, menyapu langit seringan soalan pertama dalam suara seorang kanak-kanak.
Hujan, pada pagi tertentu, akan melintasi bukit begitu lembut sehingga hampir tidak membasahi daun. Pada hari seperti ini, pengembara berjalan keluar, merasakan udara pada wajah, titisan kecil berkumpul pada kot dan bulu anjing. Seolah-olah dunia memberi isyarat: sekaranglah masa untuk bermula, untuk mengikuti laluan, untuk mempercayai tanah walaupun ia hilang ke dalam kabus. Secawan susu hangat diminum di dapur yang sunyi sebelum bertolak, rasa terakhir rumah. Di suatu tempat di hadapan, seorang pembuat roti menabur kaunter dengan tepung sebelum membentuk doh; seorang pekebun menekan ranting pudina ke dalam tanah, mengharapkan tuaian musim panas. Beg pengembara itu membawa secebis tuala pagi, kenang-kenangan apabila jalan menjadi panjang.
Hari ini, awak boleh bangun bersama matahari dan membuka tingkap untuk memasukkan udara pagi, tajam dan lembut serentak. Awak mungkin menggosok pudina di antara jari sebelum membancuh teh, harumnya berlarutan pada kulit awak. Jika awak ada krim, tuangkan sedikit ke dalam kopi atau di atas buah, rasai janji senyap jam pertama hari itu. Gantungkan kain untuk kering dekat pintu awak, sedia menangkap cahaya. Setiap satu daripada ini ialah langkah, ringan hati dan terbuka, menggemakan langkah pertama Si Lugu di pinggir.
Warna tuah hari ini ialah Krim pudina.
Lucky Color: MintCream — #F5FFFALangkah keluar dengan harapan. Laluan itu terbuka.