Di puncak gunung, lampu sejuk di tangan Pertapa. Jalan di belakang ialah sapuan batu yang panjang, dipecahkan oleh tompok salji yang tidak cair dan batu besar yang berkerak kulampair. Langit menekan ke bawah, siling awan rendah yang tidak putus, memerangkap gunung dalam dunia tanpa matahari. Di sekeliling, kabus melingkar dan menebal, menelan tepi setiap batu dan laluan. Pertapa, berpaling ke dalam, telah membiarkan api mati dan tidak lagi memanggil merentasi jurang. Dia dibalut selimut kasar, seratnya kasar dan berbintik dengan ingatan biri-biri yang dahulu meragut di padang rumput tinggi.
Di cerun ke bawah, dunia tidak bergerak. Hujan turun dalam lembaran senyap, mengubah batu longgar menjadi lumpur dan menandai permukaan tasik gunung yang jarang beralun. Di kampung, asap naik dari cerobong, larut ke dalam udara lembap di atas bumbung batu loh. Penduduk kampung lalu di bawah, kepala tertunduk di bawah hujan renyai, kot mereka berbutir air. Tersusun di ambang pintu, batu sungai—dahulu dikumpul untuk menandakan sempadan—berkilau selepas ribut malam. Di sini, keengganan Pertapa untuk turun menjadi kesenyapan yang menetap selepas guruh yang jauh: suatu ketika pergerakan yang tergantung, kesenyapan yang hanya dipecahkan oleh titisan dari cucuran bumbung dan detik tetap jam di atas perapian.
Dahulu, lampu Pertapa menarik pengembara naik laluan berbatu. Kini, dengan nyalaannya dilupakan, satu-satunya teman ialah pertumbuhan perlahan lumut di tebing, hanyutan halimun di antara batu penanda. Di taman di bawah, kubis membengkak di bawah berat basah pagi yang mendung, daun bertepi embun. Jalan ke dunia masih ada, tetapi Pertapa telah memilih teman granit, rasa bubur sejuk, dan calar batu asah merentasi bilah pisau yang tumpul oleh kesendirian. Setiap benda dalam kesendirian gunung ini praktikal dan bertahan: mangkuk piuter yang memegang roti semalam, batu kerikil sungai yang digunakan untuk menambat tali pancing, tompok lavender yang telah berbiji.
Gunung itu tidak kosong, hanya senyap. Loceng yang teredam dari biri-biri yang jauh, gema kapak pada kayu lembap, dan gulungan guruh yang jauh semuanya berkumpul di udara. Tanglung Pertapa, yang dahulu suar, kini terselit di dalam peti bersama paku lama dan jurnal ladang yang lapuk. Dalam pengunduran ini, warna dunia datang daripada batu dan awan, daripada kulit dedalu selepas hujan, daripada baldi tin yang penyok diletakkan di tangga untuk menangkap air larian. Tidak ada tergesa untuk kembali, tidak ada panggilan ke cahaya api kampung. Kesendirian telah menjadi laluan keras yang dipilih, puncak gunung yang sunyi, lampu yang tidak menyala.
Hari ini, awak boleh duduk dengan senyap di sisi ambang tingkap batu loh, menjejak bentuk titisan hujan dengan jari. Awak boleh memasak hidangan sederhana cendawan dan barli, membiarkan wap naik semasa awak menarik nafas bau bumi dan batu. Awak boleh menggilap cawan piuter atau menajamkan alat kegemaran, mendengar calar lembut dan menemui keselesaan dalam kerja yang perlahan dan tetap. Atau, awak boleh berjalan keluar di bawah langit yang rendah, membiarkan kesenyapan kabus dan titisan lembut air membentuk fikiran awak menjadi sesuatu yang diam.
Warna tuah hari ini ialah Kelabu.
Lucky Color: Gray — #808080Biarkan cuaca gunung memandu langkah awak.
Lampu tidak menyala, tetapi jalan itu milik awak.