Kuna wakati katika safari ambapo dira inazunguka ovyo, wakati farasi wa gari la vita wanavuta kwa nguvu pande zinazopingana. Magurudumu yanapinda, barabara inapoteza uhakika, na kwenda mbele ni hatua inayofuata tu, si mahali pa kufika. Katika picha ya vigae ya visasili, mshiko wa mwendesha gari unakaza, lakini hatamu zimetatanika. Wanyama wanakataa kukubaliana; lango la mji linarudi nyuma na nyika inafunguka kwa upana bila njia. Mawe yanayopanga barabara za zamani za Kirumi yanapandisha joto lake juu, si kuongoza bali kumkumbusha msafiri kwamba mwendo, usiokoma na usio na nanga, ni kazi yenyewe.
Zamani, katika masoko ya Konstantinopoli, mfanyabiashara alifunga makomamanga yake kwa kitani, maganda yake yamekauka na kukaza, kila tunda likiwa dunia ndogo ya mbegu. Machungwa mekundu kama damu, yaliyorundikwa kando yake, yaling'aa katika jua la jioni, harufu yake ikiwa kali katika hewa ya majira ya kupukutika. Wasafiri waliopita hapo waliyanyoshea mikono, si kwa njaa, bali kwa sababu kitendo chenyewe – kuchuma tunda, kuligeuza mkononi – kilitoa wakati wa uamuzi katika siku ambayo vinginevyo haikuwa na mwelekeo. Mji huo, njia panda ya himaya, daima umekuwa bila utulivu. Bendera zake, zilizotundikwa kwenye roshani za marumaru, zilipepea katika upepo uliovuma kutoka mashariki, zikitangaza maandamano au ushindi, lakini mara nyingi zikiashiria tu kupita kwa wakati.
Katika nyika kubwa, wafugaji huvaa mishipi ya sufu iliyotiwa rangi, iliyofungwa fundo kiunoni, nyuzi zake zikiwa na vumbi la safari ndefu za farasi. Mishipi hii, iliyorithiwa au kununuliwa, si kwa ajili ya joto sana bali kwa kumbukumbu – kifungo kwa mioto ya kambi ambako nyama ilichomwa juu ya vijiti vya chuma, ambako hadithi zilidumu muda mrefu baada ya majivu kupoa. Katika China ya kale, mafundi wa rangi ng'avu wa Sichuan walichovya vijiti vya kulia na bakuli katika utomvu, mng'ao wake ukimeta kuvuka meza zilizoandaliwa kwa ajili ya wageni wasiotulia. Kubeba bakuli kama hilo kutoka jikoni hadi mekoni, mikono ikiwa thabiti licha ya mwisho usiojulikana wa safari, ni kutangaza kwamba kitendo cha kubeba kina maana sawa na kuwasili.
Hali ya hewa nayo, katika miezi ya joto kali, hufanya safari yake yenyewe. Katika vijiji vya nyanda za juu vya Peru, msimu wa kiangazi hupita kwa kimbunga kidogo cha vumbi kinachocheza kuvuka mapaa ya udongo, kikitikisa mahindi yaliyohifadhiwa ndani ya vikapu vilivyosukwa. Upepo, mkali na usiokubali, huwasukuma wanakijiji kuvuta pilipili kutoka kwenye vichanja vyake, wakizitunga kuwa mashada juu ya mlango. Husema kwamba mashada haya hunasa homa iliyo hewani na kuufanya moyo wa kaya kudunda kwa utulivu, hata kila dirisha linapotikisika.
Wakati mwingine, jioni, mwanamke katika nyumba ya zamani ya shambani huko Uingereza hutoa tofali kutoka mekoni – kazi ya kipupwe kilichopita – na kuliweka sakafuni. Joto linavuja polepole, likipasha miguu yake joto anaposokota sufu kwa ajili ya ufumaji wa kesho. Anakumbuka hadithi za askari waliobeba matofali kama hayo chini ya majoho yao, wakihama kutoka kijiji hadi kijiji, bila uhakika wa hifadhi ya usiku lakini wakiwa na uhakika kwamba joto lingeweza kubebwa mbele, hata kama ni kwa maili moja tu.
Katika kila hadithi, barabara inapinda. Mwendesha gari hawaongozi simba, wala fahali hawasikii mjeledi. Hata hivyo, mwendo – kuvuka njia za biashara, kupitia vibanda vya soko, chini ya bendera zinazorushwa na upepo – ni kazi yenyewe, jibu kwa siku isiyo na swali. Wanyama wakikataa kukubaliana, msafiri anaweza kujaza bakuli kwa mbegu za komamanga baada ya kifungua kinywa, au kufunga mshipi wa sufu kabla ya kutoka nyumbani, au kutundika mashada ya pilipili juu ya kizingiti cha mlango. Anaweza kubeba tofali lililookwa motoni ndani ya mfuko wa koti na kuacha joto lake liamue wakati wa kusimama. Hizi ni njia ndogo za kuheshimu kinachoendelea hata mwelekeo unapopotea.
Rangi ya bahati ya leo ni nyekundu.
Lucky Color: Red — #FF0000Beba joto kidogo mbele. Mwendo bado ni maana.