Nakatayo ang anghel ng Katamtaman kasama ang kaniyang mga sisidlan, ngunit sa sandaling ito, nakatagilid ang isang tasa, at tumatapon ang tubig sa bato. Kung saan dapat manirahan ang pagkakatugma, pumapasok ang kawalan ng timbang, bawat patak ay tumatakas sa nilalayong daan, nagtitipon kung saan nito gusto. Kapag nabigo ang maingat na paghahalo, nagiging nakikita ang mga gilid at hangganan, matalim at hindi mapagpatawad gaya ng mga talampas ng basalto na tumataas mula sa hindi mapakaling baybayin. Ang laman ng tasa, na dapat ibuhos nang may katumpakan, ay tumatakbo na ngayon nang walang pigil, bumababad sa lupa o gumulong sa mga batong obsidyana na naglinya sa pampang ng ilog, bawat isa ay malamig, tulad ng salamin, at tahimik.
Sa katahimikan na sumusunod sa tapon, nananatili ang pakiramdam ng bunga. Sa mga lumang nayon, nakalagay ang palihan ng panday sa puso ng pandayan, may pilat at tumatagal. Bakal sa bakal, at bawat maling hampas ay nagpapakalat ng uling sa mga bato ng dapugan. Pinupunasan ng panday ang mga kamay sa basahang tinina ng tinta mula sa mga bukol ng ensina, isang malalim na kulay na ayaw sumuko sa paghuhugas. Ito ang mga mantsa ng pagsisikap na naligaw, ng lakas na bahagyang wala sa gitna, kung saan ang dating hawak na timbang ay sandaling nawala. Nakasabit ang basahan sa tabi ng isang damit, mabigat sa abo ng mahabang gawain, at may dala ang hangin na amoy ng sunog.
Sa ibang dako, sa kanayunan, nagtitipon ang mga uwak sa ibabaw ng mga baog na bukid, makinis at hindi sumasalamin ang kanilang mga balahibo gaya ng uling. Nagmamasid sila nang matalas sa nalampasan o naiwan, mga butong hindi naihasik, butil na natapon mula sa lalagyan. Tumatawag ang mga ibon, ang kanilang mga tinig ay hindi malugod at hindi rin tinatanggihan, kundi paalala ng walang pinapanigang hatol ng kalikasan. Sa bulsa ng dumaraang magsasaka, ang isang tipak ng asabatse na pinakinis ng pag-aalala ay nakahimlay sa tabi ng isang supot ng buto. Ang bato ay anting ng pagsipsip, dating pinaniniwalaang nagtataboy ng mga bagyo at kamalasan.
Ang mga bagyo mismo ay dumarating bilang mga ulap-kulog ng hatinggabi, nilalamon ang huling bakas ng dapit-hapon sa itaas ng mga bubong. Lumalapot ang hangin at tumatahimik ang mundo, naghihintay na magsimula ang ulan. Sa ilalim ng alero, nakapatong sa kalan ang isang takureng hinulmang bakal, nagtitipon ng init para sa gabi. Payak at praktikal ang sisidlan, hinubog ng apoy at pinalamig sa tubig, ang labas ay may marka ng maraming taon ng paggamit. Kapag wala sa timbang, at naiwan nang matagal ang takure, tumatakas ang singaw sa isang sisitsit, at ipinaaalala ng takure sa tagapagluto kung gaano kadaling umapaw ang pasensiya.
Sa kahong lagayan ng kusina, umiikot ang isang ugat ng regaliz sa gitna ng mga maluwag na dahon ng tsaa at mga butil ng paminta. Mapait at matamis ito nang sabay, isang lasang nananatili. Ang mga kamay na aabot dito ay maaari ring kumuha ng alampay na seda, tinina ng tinang kumakapit sa basahan sa pandayan, isinusuot sa mga paglalakbay sa hindi tiyak na panahon. Pinoprotektahan ng alampay laban sa biglaang lamig sa dapit-hapon, kapag nawawala ang kulay ng langit at ang daan sa unahan ay binibigyang-kahulugan lamang ng tumatayo mula sa nagtitipong lilim.
Ngayon, maaari kayong maglinis ng uling sa dapugan, pakinisin ang takure hanggang sumalamin ito ng liwanag ng lampara, o maglagay ng isang piraso ng asabatse sa tabi ng higaan bago matulog. Maaari kayong magsuot ng alampay habang bumababa ang gabi, itali ito nang malapit at pumasok sa katahimikan na dumarating pagkatapos ng tapon, batid na patuloy na umiikot ang mundo at hahanapin ng tubig ang daan nito.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay itim.
Lucky Color: Black — #000000Kumilos kayo nang tahimik sa araw na ito.
Bumabalik ang timbang sa paghinto sa pagitan ng mga bagyo.