Isang pigura ang humahakbang pasulong, ngunit may pag-aatubili. Sa baraha, isang manlalakbay ang nakatayo sa gilid, isang maliit na supot ang nakasabit sa kanilang balikat, ang mga mata ay nakatitig sa abot-tanaw, ang mga paa ay umaangat na bago pa makita ang lupa. Ang maliit na aso sa kanilang tabi ay tumatahol ng babala na halos hindi naririnig. Bukas ang mundo, ngunit hindi pa nahahayag ang landas. Hindi tiyak ang tuntungan. Hindi nasusukat ang lukso.
Sa mga lumang kuwento, may laging lumalakad bago magmadaling-araw. Sa mga lungsod na may gilid ng hamog, sa mga bayan sa baybayin kung saan ang hamog ng dagat ay gumugulong sa mga batong-kalye, walang laman ang mga kalye at blangko na para bang ang mundo mismo ay nakalimot ng sariling anyo. May manipis na saplot ng singaw sa umaga ang mga salamin ng bintana. Kumikislap ang mga bakod at tarangkahan ng hardin ng isang latak na hindi sa ulan. Kahit ang mga yabag ay tahimik. Ang manlalakbay, alam man nila o hindi, ay gumagalaw sa isang uri ng lambong—isa na parehong nag-aanyaya at nagtatago.
Dito, sa katahimikan bago mapagpasyahan ang anuman, para bang humihinto ang mundo. Nabubuhay ang mga bakuran ng simbahan at mga sinaunang libingan sa ilalim sa katahimikan, malamig at makinis ang mga bato, halos kumupas na ang mga pangalan. Ang mga lumang kumot na lino, isinabit sa sampayan sa magdamag, ay sumasalo ng pagsikat habang gumagalaw sa ihip, kumikilos na parang kapan o watawat sa kalahating taas. Sa kusina, isang pinggan na porselana ang inilalabas nang marahan na ingat, ang ibabaw nito ay kumikislap na parang pangakong iniingatan nang lihim. May mga kabute, pinipitas bago ang almusal, malambot ang mga takip, halos nanganganinag, lumilitaw at naglalaho sa gilid ng gubat sa sandaling magbago ang liwanag.
Sumusunod ang panahon sa kalagayan. May mga umaga kung kailan ang hamog na nagyelo ay hindi kumakagat kundi dumarating, kasingaan ng isang buntong-hininga, tinatakpan ang hardin ng isang manipis na saplot na hindi maaaring ipagpag. Ito ay panahong nagpapalambot sa lahat ng gilid. Sa mga daanan sa bundok, kilala ang mga manlalakbay na naliligaw hindi dahil sa dilim, kundi dahil ang isang ihip ng pinong, dikdik na hamog ay bumabalot sa landas, binubura ang mga palatandaan. May mga alamat tungkol dito: mga pastol na nahuli sa isang ulap na nagpapatahimik sa mundo, kung saan ang tunog ay parang hiniram at bawat hakbang ay isang hula. Sa gayong panahon, kahit ang iyak ng malayong ibon ay parang alaala.
Ang mga belo na hinabi sa kamay at mga telang dambana, hinabi ng maingat na mga daliri, ay inilalatag at tinitiklop sa katahimikan ng mga dambana. Ang kanilang mga sinulid ay pinilipit mula sa mga lumang kuwento—ang ilan para sa pagluluksa, ang ilan para sa pagdiriwang, lahat para sa mga sandaling nangangailangan ng pagtawid ng mga pintuan. Sa botika ng mga halamang gamot, ang unang sapin ng asin ay tumitigas sa gilid ng dikdikan, naiwan pagkatapos durugin ang mga halamang gamot at salain ang mga katas. Pino ang latak, halos hindi nakikita, ngunit nagtatanda ito ng gawaing ginawa sa maagang mga oras. Sa mga kontinente, sa mga nayon sa disyerto at sa mga bukid sa hilaga, ang papel na bigas ay pinipindot at pinatutuyo, napakagaang na para bang hinihiram nito ang bigat sa wala roon.
Laging may panganib kapag ginawa ang lukso bago matagpuan ang landas. Ang manlalakbay, sa tarangkahan ng libingan o sa pantalang nababalutan ng hamog, ay nakatayo sa simula ng isang bagay na hindi pa nahuhubog. Gayunman, inaabot ng mga kamay ang susunod: ang plantsahin ang lino at tiklupin ito nang may layunin, ang maglagay ng bagong pinggan at pansinin ang kinang nito, ang lumakad sa hardin bago maangat ang hamog na nagyelo at pansinin ang lumitaw sa magdamag, ang humakbang sa labas habang nananatili ang hamog, nakikinig sa unang kampana o sa malayong tunog ng isang tambuli.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay puting anino.
Lucky Color: GhostWhite — #F8F8FFKung minsan, ang pinakaligtas na hakbang ay ang halos hindi ninyo nakikita. Magtiwala kayo sa marahan na hipo ng halos hindi dumarating.