Isang pigura ang nakatayo sa gilid ng bangin, may supot sa kamay, ang mga mata ay nasa langit, hindi alam ang batong lupa sa ibaba. Maikling tumatahol ang aso sa kanyang sakong bilang babala, ngunit ang hakbang ng Hangal ay lumulutang sa hangin, nagtitiwala sa isang hindi nakikita. Ang baraha, nakabaligtad, ay pigil ang hininga sa sandali bago ang pagkahulog—kapag ang gaan ay nagiging maling hakbang, at ang pangako ng paglalakbay ay tumatagilid tungo sa panganib. Manipis ang hangin dito, naunahan ng ligaw na manlalakbay ang ingat, nilalaktawan ang pagsusuri na nag-uugnay ng puso sa lupa.
Sa ibaba, umuukilkil ang mundo ng mga tanda ng nangyayari kapag tumalon ang isang tao bago tumingin. Sa mga pulo ng Karibe, mataas sa mga burol kung saan minsang nagtago ang mga takas, tumubo ang mga pamayanan mula sa pagtakas. Ito ang mga lugar na itinayo ng mga tumakbo mula sa mga barko at mga tanikala, na nagsapalaran sa yakap ng madilim na gubat bago luminaw ang landas. Yumaman ang mga nayon sa kabila ng natatalang lupa, ang kanilang mga kuwento ay hinabi sa lupa. Ang kalayaang natagpuan doon ay hirap na napanalunan at hindi tiyak, isang kuta sa mga lambak na walang ibang nangahas na itala. Ang kanilang mga kusina, may gilid ng mabibigat at tinimplahang kaldero, ay kumukulo sa bango ng mga butong nilaga nang maraming oras, makapal ng mga clavo at usok, isang kain na isinilang ng natipon at hindi ng naplano.
Sa ibang lugar, sa mga tahimik na silid-aralan, isang talaarawang may balat na katad ang nakahiga nang hindi nabubuksan sa ibabaw ng mesa ng pagsulat, ang takip nito ay pinakinis ng mga kamay na hindi kailanman lubusang tumigil sa gawain. Blangko ang mga pahina sa loob, naghihintay ng matatag na panulat, ngunit ang tukso ay magsimula sa gitna ng pangungusap, ang sumulat nang hindi alam kung ano ang nauna. Sa apuyan, may sampayan na may alampay na lana, ang uri na hinabi ng karayom para sa mahahabang paglalakbay sa mga hindi tiyak na daan. Ang mga silo at buhol ay nagtatanda ng mga lugar kung saan nadulas o bumalik ang sinulid, isang mapa ng mga pagkakamali na nagpapainit sa leeg sa kabila ng mga kapintasan. Sa mga hardin na nakatago sa likod ng mga pader na bato, bumubuka ang mga granada sa init, ang mga buto ay gumugulong sa mga batong lapag, hindi nakatadhana sa maayos na hanay o maingat na mga plano.
May mga araw kung kailan biglang lumiliko ang hangin, dala ang matalas na bango ng ulan. Bumababa ang langit, nangangako ng unos na maaaring dumaan o pumutok sa itaas. Isinasara ng marunong ang mga bintana at ipinapasok ang mga kasangkapan, ngunit ang Hangal, baligtad, ay lalakad palabas sa panahong iyon, bukas ang mga braso, hindi pinapansin ang kulog na gumugulong sa lambak. Sa dagat, ang katawan ng isang lumang barko, pininturahan ng malalim at solemne na kulay, ay umuugoy laban sa tali nito sa daungan, naghihintay na lumipat ang taog. May kasaysayan sa kahoy na iyon, minarkahan ng asin at ng araw, may tagpi at alkitran kung saan nagbantang mahati. Kung minsan ay tumatalon ang isang pasahero para sa lubid bago malapit ang pantalan, ang mga paa ay nakakatagpo ng madulas na mga tabla at mga tilad sa halip na ligtas na lupa.
Ngayon, humanap kayo ng isang lumang kaldero at magluto ng isang-kalderong putahe mula sa kung ano ang mayroon kayo, hayaan ninyong maghalo ang mga lasa sa sarili nilang paraan. Kunin ninyo ang isang alampay—kupas o bago—at balutin ito nang malapit bago humakbang sa labas, pagkatiwalaan ninyo itong magpainit sa inyo sa isang lakad na hindi naplano. Magsimula kayo ng isang liham o isang talâ sa talaarawan, hindi sa simula kundi kung saan tumitigil ang inyong kamay, hayaan ninyong bumukas ang kuwento nang walang plano. Kung lumipat ang panahon, buksan ninyo ang isang bintana nang sapat lamang upang saluhin ang unang bango ng ulan, pagkatapos ay isara ito at magsindi ng kandila, alalahanin ninyo ang mga nagsapalaran nang hindi alam ang kahihinatnan.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay pula ng alak.
Lucky Color: Maroon — #800000Tumalon kayo, ngunit hanapin ninyo ang inyong paglapag.