Ang Hangal

Isang taong mag-isa ang nakatayo sa pinakadulo ng bangin, magaan ang dala, may puting rosas sa kamay, at may tapat na aso sa tabi. Hindi ang pagbagsak sa ibaba ang tinitingnan, kundi ang pangako ng hakbang sa unahan. Walang pakialam sa mga mapa o sa patutunguhan, halos walang dala, bukas sa anumang iaalok ng mundo.

Ang Hangal ay simula bago pa magkaroon ng mga plano o ng mga pangalan. Ito ang kalayaan ng pag-usad nang walang bigat ng inaasahan, gabay ang pagkamausisa at ang pagkamangha. Hindi pa hinuhubog o hinahadlangan ng karanasan. Lahat ay maaari pa, at hindi pa natutukoy.

Ang pagbunot ng barahang ito ngayon ay mungkahi na yakapin ang talon bago pa maramdaman na handa na. Magtiwala sa gawa ng pagsisimula. Hindi laging kailangan ang paghahanda. Kung minsan, ang tapang ay ang pag-usad lamang nang magaan ang loob at bukas ang isip.

Ang parehong tao ay nag-aatubili na sa bangin, hindi tiyak kung matatag ang lupa sa ilalim. Nanginginig ang hakbang, maaaring dahil binabalewala ang tunay na panganib, o dahil sumusuko sa mga takot na nagpapatigil. Nakalimutan ang babala ng tapat na aso at ang banayad na rosas, sa gitna ng kawalan ng katiyakan.

Kapag baligtad, ang Hangal ay simula na tumigil, o isang walang-ingat na talon. Maaaring may hindi mapakaling paghahangad ng bago na binabalewala ang ingat, o ugaling ipinapaantala ng mga inimbentong panganib ang bawat galaw. Nagugulo ng duda o ng abala ang pangako ng bagong simula, at lumilipas ang sandali.

Ngayon, hinihingi ng baraha na suriin ang dala bago humakbang. Salain ang mga motibo at ang mga takot, at magpasya kung ano ang tunay na kailangan. Sa pag-unawa sa sariling dala lamang mapipili ang tamang sandali at direksiyon ng susunod na galaw.