Nakatayo siya sa gilid, ang malambot na usbong ng isang rosas ay marahan na hawak sa pagitan ng kanyang mga daliri, habang isang maliit na aso ay sumasayaw sa kanyang mga sakong, tinutulak siyang magpatuloy. Bumubulusok ang lupa sa unahan, ngunit magaan pa rin ang kanyang hakbang, na para bang ang hangin mismo ang magdadala sa kanya pasulong. Hindi pa natatandaan ang daan, hindi pa natatala ang mundo; tanging ang bulong ng isang ihip at ang walang-bigat na umaga ang kasama niya. May supot na nakasabit sa kanyang balikat—sa loob, isang malutong na tinapay mula kahapon, isang tiklop na serbilyetang tela, isang makinis na bato—binabati niya ang paglalakbay nang bukas ang puso. Lumalawak ang araw sa harap niya, kasinwalang-hanggan ng dakilang arko sa itaas.
Sa mga kuwento noong una, ang mga manlalakbay at mga nananaginip ay parehong huminto sa gayong pintuan, tumitingin sa itaas para sa gabay sa anyo ng langit. Ang mga sinaunang mandaragat, bago lumayag mula sa mga daungan ng Dagat Egeo, ay itinaas ang kanilang mga mukha sa walang hangganang lawak sa itaas, nagtitiwala na ang linaw sa itaas ay nangangako ng maayos na daan. Sa Daan ng Seda, bumabangon ang mga pinuno ng karawana bago sumikat ang araw, binabasa ang langit bilang paanyaya na simulan ang pagtawid ng araw. Ang mga taganayon sa Himalaya, nakatira sa bubong ng mundo, ay gumigising sa isang katahimikang nagpapaalala sa kanila ng lahat ng posible kapag sariwa at malinaw ang mundo. Sa mga kontinente, ang langit ay nagsisilbing tanda ng mga simula—isang paanyayang walang takip na humakbang sa hindi alam.
Sa lungsod, ang umaga ay may sariling ritwal. Bumabangon ang mga panadero habang ang iba ay natutulog, binubudburan ang kanilang mga mesa at ginugulong ang masa, ang mga unang tinapay ay lumalamig sa mga bukas na bintana habang lumiliwanag ang mundo. Sa mga sampayan, isinasabit ng mga pamilya ang kanilang mga lino at mga baro bago ang almusal, hinahayaan ang mga iyon na magpagpag at huminga sa marahan na hangin. Ang mga babasaging bagong linis ay kumikislap sa mga pasimano, sinasalamin ang mga anyong gumagalaw at sumasayaw sa nagbabagong liwanag. May kasariwaan sa mga gawaing ito, isang pakiramdam ng maaari pang mangyari, na para bang bawat bagay—tela, mangkok, o pitsel—ay taglay ang lihim ng pagsisimulang muli.
Ito ang regalo ng Hangal: ang hindi magdala ng pasanin kundi pag-asa, ang makita ang bawat pintuan bilang lugar ng pangako. Sa alamat, ang mga lumakad nang walang takot ay madalas na natuklasang tumutugon ang mundo sa gayon ding paraan, nag-aalok ng hindi inaasahang swerte sa bawat liko. Ang mga mangingisdang Hapones, naghahanda sa kanilang araw-araw na paglalayag, ay nag-aalay ng mga dasal sa madaling-araw, naniniwalang ang lawak sa itaas ay magpapanatiling puno ng kanilang mga lambat at magaan ang kanilang mga puso. Sa mga tahimik na parang, tumatakbo nang nakayapak ang mga bata sa damong basa pa ng umaga, nag-iimbento ng mga kuwentong lumulutang sa kabila ng abot-tanaw.
Ngayon, maaari ninyong tanggapin ang diwa ng bukas na paglalakbay na ito. Buksan ninyo ang inyong bintana sa unang liwanag at huminga nang malalim, hayaan ninyong sariwain ng maagang hangin ang inyong mga isip. Maglagay kayo ng pitsel ng tubig sa isang maliwanag na lugar, at panoorin habang sinasalo ng ibabaw nito ang kislap ng isang mundong gumigising. Haplusin ninyo ang isang piraso ng lino o bulak sa inyong mesa, ilaan ito bilang lugar para sa isang bagong ideya o isang sulat-kamay. O humakbang kayo sa labas, kahit sandali, at hayaan ninyong mamahinga ang inyong mga mata sa malayong arko, bigyan ninyo ang inyong sarili ng sandali ng pagkamangha sa kung gaano pa karami ang nasa unahan.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay asul ng kalangitan.
Lucky Color: Azure — #F0FFFFSundin ninyo ang mga tanda ng isang malinaw na simula.
Bawat hakbang ay maaaring mag-anyaya sa mundo.