Nakatayo siya sa gilid, isang paa ay nakalawit sa kawalan, ang laylayan ng kanyang tunika ay nagpapagpag sa ihip. May rosas na nakasuksok sa likod ng tainga, ang tangkay ay pinili dahil sa lambot, hindi dahil sa mga tinik. Ang maliit na aso sa kanyang mga sakong ay lumulukso nang may tahol, tinutulak ang kanyang binti na para bang ibig iguhit ang pansin niya sa mga matibay na bagay ng mundong ito: ang hipo ng lino, ang ligaw na amoy ng lupa, ang araw na nagpapainit sa mga bato sa kanyang mga hubad na bukong-bukong. Isang supot ang umuugoy mula sa kanyang balikat, halos walang laman kundi isang balat ng keyk na binalot sa seda, isang manipis na hiwa ng pag-asa sa umaga na nakatiklop sa pagitan ng mga hininga. Nakataas ang kanyang mukha, bukas sa langit na para bang bawat ulap, bawat pahiwatig ng malamig na hangin, ay isang paanyaya.
May kawalang-muwang na dikdik sa kanya, isang gaan na humihila ng mata, nagpapaalala ng panahon nang unang dumating ang sifon sa malalayong istante sa Paris. Itataas ng mga mananahi ang tela—napakapino, napakapinong-pino—sa kanilang mga nakaunat na kamay at mamamangha kung paano halos hindi ito umiiral, isang bulong ng diwa na naging mahawakan. Sa isang pista sa isang nayon sa Ilog Loire, maaaring magsuot ang mga babae ng mga damit ng parehong mahangin na habi, ang marahan na indayog ng palda ay nagbubunyag ng isang kalagayang mapaglaro at hindi tiyak. Makakaramdam ng tahanan ang Hangal sa gitna nila, ang kanyang tawa ay nahahalo sa kanila, tumatalon sa alapaap ng piknik, tinatapakan ang mga ligaw na bulaklak, walang pakialam sa hinaharap.
Matagal bago iyon, sa mga kusina ng Medici, paghahaluin ng mga tagapagluto ang itlog, asukal, harina, at isang pilipit ng sitrus, ibinubuhos ang halo sa mga kawali upang tumaas bilang mga keyk na napakagaan na para bang maglulutang palayo sa pinggan. Isang bisita, tumitikim ng gayong handa sa unang pagkakataon, ay maaaring pumikit at isipin ang mga unang mainit na araw ng tagsibol, ang paraan ng maputlang ambon na nagdadala ng alaala at pangako. Matatagpuan ninyo ang parehong matamis na gaan sa mga tindahan ng tsaa sa tabi ng daan, kung saan humihinto ang mga manlalakbay at, sa isang sandali, nalilimutan ang alikabok sa likod nila. Ang Hangal, sa kanyang paglalakbay, ay tinatanggap ang bawat gayong alok nang tunay na ngiti, ang mga mumo ay nagbubudbod sa kanyang mga daliri habang siya ay humahakbang pasulong.
May panahon din na taglay ang diwa ng kanyang sandali: ang mga umaga kung kailan lumulutang ang hamog sa mga bakod na halaman, hindi gaanong ulan, hindi gaanong araw, kundi isang bagay na nagpapalabo ng guhit sa pagitan ng dalawa. Sa ilang lugar, ito ang oras kung kailan inilalabas ng mga hardinero ang kanilang mga kasangkapan, ang maliit na pala at ang pandilig, upang magtanim ng mga punla sa mga kama na may gilid ng amarillo at kamomila. Ito ay umaga para lumakad, para buksan ang trangka sa tarangkahan at gumala sa ligaw, nagtitiwala sa daan sa ilalim ng paa at sa marahan na tulak ng ilong ng isang kasama. Ang rosas sa kanyang tainga, pinipitas sa madaling-araw, ay taglay ang alaala ng hamog at ang pangako ng bango na hindi pa nailalabas.
Ngayon, maaari kayong lumakad sa maagang hangin at hanapin ang katahimikang iyon bago magising ang mundo. Haluin ninyo ang harina at asukal at hayaan ninyong punuin ng bango ng balat at tumataas na masa ang inyong kusina. Balutin ninyo ang isang regalo sa seda, o ibuka ninyo ang isang piraso ng manipis na hinabing tela sa inyong mesa, hayaan ninyo itong saluhin ang ihip mula sa bintana. Sabihin ninyo sa isang kaibigan na handa kayo sa pakikipagsapalaran at hayaan ninyo ang inyong sarili na tumawa, kahit sa hakbang na hindi ninyo nakikita sa ilalim ninyo.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay dilaw ng limon.
Lucky Color: LemonChiffon — #FFFACDLumalakad kayo nang magaan, na para bang kasisimula pa lamang bumukas ang buong mundo.
Bawat paglalakbay ay nagsisimula kung saan kayo nakatayo.